FOOD: Jamie Oliver beter dan ooit

Jamie's back en hoe! Niet dat de sympathiekste der (tv-)koks ooit echt is weggeweest. Dat valt moeilijk te beweren met een ritme van circa 1 kookboek om de 1 à 2 jaar. Maar dit keer overtreft hij zichzelf. Tot Jamie's Reizen - en ook nog, maar in mindere mate bij Te Gast bij Jamie -  had ik in elk kookboek van de aanstekelijke Britse chef wel een handvol favoriete recepten. Wel, de laatste jaren was het aantal favorieten tanende, al bleef ik de mans boeken volgen.

Better than ever. Jamie's Super Food voor Elke Dag heet zijn laatste (en 17e kookboek!) smakelijke cadeau aan de kokende wereld. Ik ben helemaal verkocht, en ben fan van elke pagina in het boek: vanaf de inleiding op pagina 9 tot en met de wijze raad en gefundeerde achtergrondinformatie op pagina 297. Voor mij is het een ware inspiratiebron die verder gaat dan gewoon aan tafel genieten van doenbare gerechten met diepe en genuanceerde smaken.

 

Laat je niet misleiden: Jamie (en zijn team) ging niet voor recepten barstend van de gojibessen, spirulina of hennepzaad, al duiken dergelijke ingrediënten hier en daar wel eens op. De "Super Food"  verwijst naar dagelijks gezond en evenwichtig eten. En dan horen ook erwten, een pompoen en een paprika thuis bij de fameuze superfoods. En ook: het blijven recepten van briljante gerechten, opdat je dag in dag uit kunt genieten, eten delen en feest vieren. 

Jamie wil ons happy en healthy, omdat hij zelf heeft ontdekt wat kleine veranderingen in je eet- en slaappatroon (zelfs daar heeft hij een woordje over te zeggen) kunnen doen. Je kunt er moeilijk naast kijken: de man zit er charmanter uit dan ooit. Better than ever, again. Dit boek is zijn persoonlijkste boek ooit (hij stond zelfs zelf in voor de foto's - geen Sir David Loftus, dit keer - en dat is te zien: de foto's zijn iets soberder, "vlakker", maar ik vind het een mooi plus). Jamie's Super Food is de weergave van de zoektocht van de kok naar balans, energie, gezondheid en geluk.  

Mission completed, me dunkt. Vanaf het moment dat je aan de ontbijttafel schuift tot het avondeten schaft hij je een waaier van geweldige, gevarieerde recepten bomvol smaak. Voor mij weet Jamie als geen ander kruiden en toegankelijk smaakmakers te combineren tot een fantastisch geheel. Dat je ook nog eens gezond en gelukkig houdt/maakt.

Genoeg "blablabla" en graag een concreet voorbeeld? Deze magere carbonara serveerde ik onlangs tijdens zo'n fijn etentje met mooie mensen. Hoewel ik stiekem vreesde dat het misschien te low profile zou zijn, was iedereen wild enthousiast. Immers, lekker, gemakkelijk en niet zwaar.

MAGERE CARBONARA

SPEK, ERWTEN, AMANDELEN & BASILICUM

 Voor 2 personen

De bescheiden doperwt is een waardevolle bron van negen verschillende microvoedingsstoffen, maar is vooral zeer rijk aan thiamine – een B vitamine die bijdraagt aan een gezonde hartfunctie.

NODIG

Voor 2 personen

200 g doperwten, vers of uit de diepvries

1 el geschaafde amandelen

1 kleine teen knoflook

½ bosje vers basilicum (15 g)

15 g Parmezaanse kaas

1 citroen

150 g volkoren spaghetti

1 plak gerookte, doorregen bacon of ontbijtspek

olijfolie

1 groot ei

100 g magere yoghurt

DOEN 

 Breng voor de pasta een pan gezouten water aan de kook, hang er gedurende 30 seconden een metalen zeef met de doperwten in, zet ze opzij, maar laat de pan op het vuur staan. 

 Rooster de geschaafde amandelen heel even in een droge koekenpan met antiaanbaklaag op matig vuur en hak ze fijn in een keukenmachine. Voeg met draaiende motor de gepelde teen knoflook, een snufje zeezout, de basilicumblaadjes, de fijngeraspte parmezaan en het citroensap toe. Laat de machine draaien tot je een homogeen mengsel hebt en pulseer er dan de erwten door, zodat het mengsel nog een beetje textuur houdt.

 Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking in de pan gezouten kokend water. Snijd de bacon intussen in reepjes en bak ze heel langzaam met 1 theelepel olie in een koekenpan op matig-laag vuur tot ze goudbruin en krokant zijn. Schep de reepjes met een schuimspaan op een stuk keukenpapier, zodat het smaakvolle vet in de pan achterblijft, en verwarm er driekwart van het erwtenmengsel in.

Klop het ei en de yoghurt goed door elkaar. Giet de pasta af, maar houd een mok van het kookwater apart, hussel de pasta in de koekenpan door het erwtenmengsel en neem de pan meteen van het vuur (dat is heel belangrijk, omdat het ei anders stolt als je het erbij doet, en dat moeten we niet hebben). 

Giet er het eimengsel bij en hussel de boel door elkaar tot de pasta heerlijk zacht, smeuïg en romig is. Schenk er eventueel nog een scheutje kookwater bij. Proef, voeg naar smaak zeezout en zwarte peper toe, en schep er vóór het serveren de rest van het erwtenmengsel en de krokante reepjes bacon op. Het mag dan wel een mager gerecht zijn, maar het is daardoor ook heerlijk licht en lekker

CALORIEËN	VET	VERZ. VET	EIWIT	KOOLHYD.	SUIKER	VEZELS	20 MINUTEN
493 kcal	16,4 g	5,2 g	27 g	63,6 g	9,2 g	11,5 g

 

Jamie's Super Food voor Elke Dag

Kosmos Uitgevers

Fotografie: Jamie Oliver

€ 29,99

©2015 Jamie Oliver Enterprises Ltd

 

 

Foert, I'm in charge of my cooking pots!

Een dikke vier jaar geleden had ik minimum 1 keer per werkweek een etentje met vrienden, rond mijn tafel. Op die tafel: aperodrankje én -hapjes, voorgerechtje, hoofdgerecht én koffiezoets na. Ik draaide er mijn hand niet voor om om in het weekend opnieuw lieverds te verzamelen in mijn appartement voor een herhaling van wat er in de week had plaatsgevonden. Een herhaling, maar dan wel met andere plâts. Tussendoor kookte ik gelijkaardig voor moi-même. 

Een dikke vier jaar later lijkt het alsof ik een halve maand bedenktijd nodig heb en spreek ik van een "onderneming" in plaats van "gezellig tafelen". Het is niet dat mijn leven er ondertussen drukker op is geworden, of dat er hier een kind of 2 à 3 rondkruipen.  Er is ook geen sprake dat ik de théorie niet beheers: ik ben ondertussen gediplomeerd (al moet ik dat papier eindelijk eens gaan oppikken zodat mensen niet denken dat ik alleen maar uit mijn nek lul) sous-chef én ik maak deel uit van de geweldige crew van La Coquerie, de "kookboot" waar we samen met de fijnste gasten de pannen van het dak - de kajuit en de kombuis - koken.

Foto via Pinterest

Ik ben nooit echt gestopt met thuis koken, maar L'Amour nam toch wel heel vaak de pollepel in handen. De faalangst kroop mijn potten in: dat mijn approach te nonchalant zou kunnen zijn, niet genoeg hompen vlees-patatten-groenten, te veel gekkigheid op het bord voor de eters, altijd maar die il modo Italiano, niet creatief genoeg, ... Werkelijk, sluimerende verlamming in de keuken. 

Nu zeg ik foert (met dank aan de weerkerende hardcore vriendjes en familie die zelfs met een droge toast met omelet blij zouden geweest zijn). Voor hompen vlees-patatten-groenten moet je niet bij mij zijn. Wel voor babbels, muziek en gelach, terwijl je prikt in iets dat ik met liefde (en plezier) heb proberen te maken. Foert dus. Ik neem terug controle over mijn potten, oven en pannen. 

Please, you all, check even jullie agenda's op gaatjes: ik heb meer dan ooit zin in gekokkerel en etentjes!

Geroosterde forel met tijm en citroen

Ik ben niet altijd de keukenheld die graag de ingewanden uit de buik van een vis staat te schrapen, maar ik ben wel de eter aan de tafel die graag een hele, geroosterde vis oppeuzelt. Voor deze spreidstand bestaat een oplossing: Il Mio Amore. Hij reinigt, spoelt en meer dan eens neemt hij ook de afwerking voor zijn rekening. Ik bewonder, verlekker me en smul samen met hem. 

Zoals van deze forel met tijm en citroen. L'Amore plukte er onze bos citroentijm halfleeg voor. De friskruidige smaak ervan vormt een prima koppel met de schijfjes citroen, of course. In een visklem kan deze zwemmer ook op de barbecue, moest het nu nog eens heerlijk zomers weer zijn. 

NODIG

voor 4 personen

4 forellen, geschubd en leeggehaald (als je hubbie dit niet ziet zitten, kun je ook aan je vishandelaar vragen dit al voor je te doen)

2 flinke handen vol tijmblaadjes

Zeezout en zwarte peper uit de molen

3 el olijfolie

2 citroenen

4 (evt verse) laurierblaadjes

DOEN

Verwarm de oven voor op de hoogst mogelijke temperatuur. Was de forellen van binnen en van buiten en dep ze droog met keukenpapier. 

Hak de tijm heel fijn (of vijzel en train tegelijkertijd je armspieren) en meng met 1 tl zeezout en de olijfolie. Wrijf de forellen met dit mengsel in, zowel de buikholte als het vel. 

Snij de citroenen doormidden en snij de uiteinden eraf, zodat ze kunnen staan. Maak met de punt van een mes een insnijding in het vruchtvlees van de citroenhelften en prik er een laurierblad in. 

Leg de forellen en de citroenen in een braadslee en bak ze ongeveer 10 minuten in de voorverwarmde oven. 

De forel is gaar als je in het dikste stuk van de forel het visvlees gemakkelijk van de graat kunt trekken. Lukt dat nog niet zonder slag of stoot, laat de vissen dan nog enkele minuutjes in de oven staan.

Sprenkel wat van de gegaarde citroen over je vis... 

Lekker met gebakken krielaardappeltjes en een frisse salade.  

 

Interessant duo: chocolade en rode biet

'T was met half dichtgeknepen ogen dat ik het recept in het laatste nummer van Jamie overpeinsde: chocolade en rode biet. Een fractie van een seconde deden die ingrediënten de pupillen vergroten. Het was die fractie dat ik meteen ook dacht wat voor mooie oplossing het zou bieden aan de ettelijke roodroze bollen in de groentelade van onze koelkast: chocolàde en rode biet. 

Ik vind rode biet een prachtige groente: als je ze verwerkt, kleur je immers alles roze. Schitterend gewoon. Alleen, van smaak kan de knol me niet altijd overtuigen: ik proef het zand, de grond, de aarde. Heel leuk om je verbondenheid met Moeder Aarde aan te scherpen, maar die verscherping heb ik niet maandelijks nodig. 

Chocolade en rode biet. Ik zag het wel. Ik proefde het zelfs al in mijn gedachten. Ook pure chocolade van goede kwaliteit heeft iets "droog" en "aards" in zijn smaak. Rode biet zou dan misschien wat frisheid kunnen toevoegen. "Interessant", bedacht ik me met die half dichtgeknepen kijkers van me.

Raspen en mengen maar: 250 gram pure chocolade smelten, 3 eieren luchtig kloppen met 200 gram suiker, 100 ml zonnebloemolie onder mengen. 100 gram bloem, een theelepel bakpoeder, 50 gram amandelschaafsel, 250 gram geraspte rode biet en een druppeltje vanille-essence. En dan bakken maar. 

Nou, "interessant" was het wel. "Small, dark & handsome", zoals Jamie Magazine titelde, was het ook wel. Gedeeltelijk dan toch. Wat nu met de smaak: dat aardse, dat zanderige, dat pure? "Ja ...", zeg ik dan met half dichtknepen ogen, "... die is toch wel bizar". Het lijkt ergens te matchen, maar af en toe lijkt het alsof ik mijn tanden zet in een cakeje dat ik heb opgeraapt uit de zandbak.

Minder biet, minder zandbak, meer aarde: dat zijn de plannen voor de volgende poging. Want het heeft wat: chocolade en rode biet. Trouwens, nu liggen er nog vier bollen in de koelkast.  
  

  



 

Rum vs paracetamol

Snipverkouden en twijfelend tussen to griep or not to griep, zo bracht ik de laatste weken door. Mijn habitat verschoof van keuken en kookpotten steeds opvallender naar zetel en bed, verstopt onder drie lagen fleece dekentjes. In bad kon je me ook wel eens vinden, bubbelend onder neusopenend schuim.

... met een glas rum in de hand. Inderdaad, mijn eerstelijnsaanvalsmiddel was deze keer geen paracetamol, maar rum. Het had zijn diensten als ontsmettende en genezende kracht al eerder bewezen op verkleumde scoutskampen en bij koortsige vaders. Alleen had ik na mijn baden wat minder geluk: mijn lichaam leek niet zo ontvankelijk voor de helende werking, eerder voor het meer gekende effect van rum en consoorten.

Hoe meer de virussen beslag legden op lijf en leden, hoe minder ik trek kreeg in rum, thee, koffie, smoothies, brood, vis, vlees. Eten en drinken, quoi. Toevallig kreeg ik die periode net des te meer verrukkelijke (veronderstel ik, want de smaakpapillen lieten het ook afweten), nieuwe probeersels voorgeschoteld: lamschenkels met Guinness en kruidige muntsaus uit Jamie's laatste boek, fantastisch gebraad met azijn uit hetzelfde boek, een feestmaal bij de schoonouders, heerlijk naar look en Italië geurende pastagerechten. Moedig stak ik mijn bestek in het lekkers op mijn bord, om na enkele happen voldaan te zijn. 

Ik was gefrustreerd door de wakkere nachten, slaperige dagen, beperkte bewegingsruimte en niet-wijkende virussen en bacteriën (jep honey, double up, een "atypische bacteriële surinfectie" heet dat in dokterstaal), maar het gebrek aan eetlust, smaak en opwinding bij het zien en ruiken van een geurende pot smakelijks beroerde me nog meer. 

Een halve fles rum, drie dokterbezoeken, twee weken bed-zetel-bad-liggen, 18 flessen Spa Marie-Henriette, drie dozen tissu's, een fles hoestsiroop, een fles neusspray, een halve Blauwe Doos (Ik moet nu toch niet zeggen dat het om Nivea gaat?!), heeeeeel veeeeeel wakkere uren, één smoothie, acht slechte Telenet-films, vier glazen prosecco en ontelbare snufs later begin ik er eindelijk bovenop te komen, voel ik weer wat honger is en smikkel ik met gemak twee graanrepen met chocolade naar binnen. 

Frustratie! Het verloren gewicht na dat alles van hierboven, zorgde dan wel voor nieuwe, werkelijk een maat te ruim zittende lente-outfits... Heel erg vind ik dat ook weer niet. Dus die twee graanrepen en dat hongergevoel mogen stiekem toch mee met de virussen en bacteriën. De goesting om in kookpotten te roeren, mag vervolgens dubbel zo fel weerkeren!

Te Gast bij Jamie

Al een tiental jaar lang zaag ik Alan, de Londonse vriend des huizes, de oren van zijn kop om een keertje een reservatie te maken bij Jamie's Fifteen. Ik trakteer. In de Londonse vestiging schijnt het een onbegonnen werk te zijn, want tot nu toe at ik er nog niet. En het is niet dat Alan Jamie niet graag heeft, want everybody likes Jamie. 

Yorkshire pudding met paté van forel

Toen ik dan ook gevraagd werd of ik een perslunch en interview zag zitten met de man die de poort van Alibaba naar kruiden en smaken opende, moest ik amper een nanoseconde - en dat zal nog te lang zijn - nadenken. Hell Yeah! 

Jamie serves amazing pie!

Met een dosis zenuwen, een rugzak puilend van de goesting, een dictafoon en een stel vragen trok ik naar Amsterdam. Hallo wereld, ik was Te Gast bij Jamie! Ja, het journaille schoof in groepjes van 6 à 8 personen als een gezellig zootje ongeregeld aan tafel, en Jamie sloot gewoon aan, tussen ons in. Om samen te genieten van het lekkers uit zijn nieuwste boek (nummer dertien!) en voor een gezellige babbel. Want hoe je het ook draait of keert, de man is uiterst sympathiek, enorm gepassioneerd, heel professioneel, erg benaderbaar en very charming. 

Friszure citrus-posset

Volgende keer is hij uitgenodigd aan mijn tafel. Deze keer serveerde hij - of beter, het Amsterdamse team van Fifteen - de oer-Britse Yorkshire Pudding met een romige paté van forel en mierikswortel (vullend, maar het ideale beginwerk voor de smaakpapillen), gevolgd door Kate & Wills bruidspastei van rundvlees en bier (zacht vlees op de tong, bestaat er iets gezelliger?!) om te eindigen met een dessert dat Jamies voorkeur voor frisse zuren fantastisch onderstreept, de citrus-posset met koek.

Onscherp, but who cares: it's JAMIE & me!

Alle recepten zijn terug te vinden in zijn laatste boek, dat opnieuw een pareltje in Jamie-style is geworden. Het spreekt voor zich dat hier al een exemplaar ligt te pronken en dat het afgelopen weekend al naarstig werd gebruikt. 

Te Gast bij Jamie, Jamie Oliver, Kosmos Uitgevers, € 29,95

Sublieme varkenslende met laurier en azijn

nvdr: helemaal waar "subliem!"

Voor 10 personen

1 stuk van 2 kg uitgebeende varkenslende met zwoerd

olijfolie

2 tl zeezout

2 tl gemalen peper

2 tl venkelzaad

1 hele muskaatnoot, om te raspen

20 verse laurierblaadjes

2 rode uien, grof gehakt

250 ml ciderazijn van goede kwaliteit

Doen

Verhit de oven op de hoogste stand (ong. 240°C). Sijnd het zwoerd over het hele oppervlak, met 2 cm tussenruimte en 1 cm diep, kruiselings in. Sprenkel er een klein beetje olijfolie op. Wrijf er het peper en zout en het venkelzaad in en rasp er de helft van de nootmuskaat over. 

Zet een passende braadslede met een paar scheuten olijfolie op hoog vuur. Leg het vlees op het zwoerd in de braadslede en bak het ongeveer 4 minuten om het zwoerd alvast een beetje uit te laten bakken. Til het vlees met een grote tang op en strooi de laurierblaadjes en de gehakte ui onder het vlees. Draai het stuk vlees met het zwoerd naar boven en sprenkel er de azijn over. Zet de braadslede in de oven, verlaag de temperatuur meteen tot 200°C en bak het vlees 1u20min. Bedruip het vlees gedurende die tijd 2 à 3 keer. Giet eventueel vocht in de braadslede als het te droog wordt. 

Trek als het vlees klaar is voorzichtig de vetlaag los. Als het vlees van goede kwaliteit is kun je het vet weer in de braadslede leggen en 5 à 10 minuten in de oven zetten totdat ook de onderkant lekker krokant is. Leg het vlees op een snijplank. Schenk het vet uit de braadslede, gooi de laurierblaadjes weg. Zet de braadslede met het braadvocht op het vuur, giet er 250 ml water bij, breng het aan de kook, draai het vuur laag en kook al roerend in, terwijl je het aanbaksel van de bodem schraapt. 

Snij het vlees met een scherp mes in fijne plakjes. Leg ze in een waaier op een schaal, schep er enkele lepels van de ingekookte jus over en zet op tafel. Snijd of breek de uitgebakken speklaag in stukjes en strooi bij het vlees.

Nachtelijk bakken

Januari en februari duren me altijd net iets te lang. Ik kijk al van eind oktober uit naar de lentemaand maart en hoewel ik een geduldig persoon zou kunnen zijn, heb ik het na drie maanden wachten wel gehad. Kwam daar nog bij dat de bevallige Sabine voor the day after ook nog eens sneeuw voorspelde: in mijn ogen enkel schuuune als ik lekker aan het houtvuur in mijn chalet kan blijven zitten.

Je snapt dus wel dat de mood vooral stond op cocoonen en lui in de zetel hangen. Zolang het maar niets doen was, geen vinger uitsteken en de boel de boel laten. Sometimes a girl's gotta do what a girl's gotta do. 

Secret Spicy kruiding

Dat deed ik dan ook ettelijke uren met plezier, in gezelschap van My Very Loved One, lekkere en foute Viggo Mortensen in Eastern Promises, de steengoede politieke Deense thrillerserie Borgen, een plateau vol druipkaarsen, een beige plaid en smakelijke junk. De avond afsluiten deed ik geheel in stijl in een heet bad met heerlijk geurend schuim en de nieuwste Jamie Magazine. 

En plots was daar datgene dat niemand nog had verwacht, dat waar niemand na een week van slapeloze nachten nog van kon dromen: energie! Kriebelende vingers! En ideeën! Stop uit de badkuip, water weg, handdoekdroog de badjas in (Neen, geen roze satijnen geval voor mij) en in een spurt die Usain Bolt zou doen opkijken richting taartvorm. Yours truly ging inderdaad op die luie laatavond Tarte Tatin bakken!

Omdat ik nogal een aanhanger van de waarheid en eerlijkheid ben, moet ik wel bekennen dat ik aan de start van dit projectje verscheen met een rol kant-en-klaar deeg. Dat betekent dan ook geen uren werk, maar gewoon wat appels schillen, vierendelen, boter en suiker smelten, in de vorm schikken, overgieten met de "karamel", kruiden met mijn speciale bad-ingeving die de taart een werkelijk subliem spicy kantje geeft, bedekken met het deeg en hopla, de oven in.

Het wachten waard

A girl's gotta wait for her cake, dus wat dan anders gedaan dan nog maar lekker bij de Loved One kruipen, met die plaid en de andere mikmak om helemaal verontwaardigd te genieten - ja, toch, want we herkennen oa. inspecteur Zen - van de macht van de Kerk en de willekeur van de Engelse koningen in het nieuwste middeleeuwse drama op televisie, The Pillars of the Earth.

Fan van tajine

Tajine met kip, olijven en citroen

L'Amour et moi, wij zijn fan van de tajine. Vorige week op een luie dag ingehuldigd. Nu op een iets actievere dag opnieuw uit de hoed getoverd. Terwijl ik naarstig theoriebegrippen uit de basiskeuken - niet te onderschatten voor mijn verstand zijn vooral de benamingen van de kookpotten - probeerde te memoriseren, raakt l'Amour stilletjesaan in turbo-modus. Ik overdrijf niet. 

Hij plooide de was en zette een nieuw machien op, hij bracht het glas en vuilnis weg, ruimde de keuken op om er nadien een heerlijk speelterrein van te maken. Hij ging immers gedreven door met vers brood bakken (en nee, wij hebben geen broodmachine, wij doen dat op échte wijze), kippenbouillon te maken waar hij dan en passant een verrukkelijke kippensoep van maakte en met alles voor de tajine van die avond te prepareren. 

Verrukkelijk. Een smaakbom. Zacht pikant, pittig en kleurrijk. Fantastisch. Ik was lyrisch en zweef nog altijd op mijn roze-lekker-eten-wolk. Ik weet het, hij is mijn Amour, en dus kan er sprake zijn van lichte positieve discriminatie, maar who gives a damn? Dat is hier geen bedrijf. 

Hij was zo lief om zijn recept, tussen zijn turbo-agenda door, te delen. Hier gaan we: 

Voor 4

4 kippenbouten laten marineren in 1 tl geplette korianderzaadjes, 1 tl geplette komijnzaadjes, 1tl gemberpoeder, grof zout, peper en 2 el olijfolie

15 minuten aanbakken in hete tajine.

Daarna

2 venkels in 8 gesneden

2 juinen in 8 gesneden

4 looktenen in plakjes gesneden

Een bos koriandersteeltjes

Erbij en even laten meebakken.

Daarna

2 ingemaakte citroen in 8 gesneden

100 gr ontpitte olijven
een pluk saffraan

5 dl kippenbouillon

Erbij en beetje omroeren

1.5 h op laag vuurtje in de tajine laten sudderen en halverwege even roeren en eventueel vocht bijvoegen

Korianderblaadjes toevoegen en serveren met couscous.

Geïnspireerd op Jamie Oliver

De heilige drievuldigheid volgens Jamie Oliver

Ik heb een aantal boeken van Jamie Oliver in mijn kast staan. Wanneer ik inspiratie zoek voor een etentje of een wekelijks avondmaal dat verrassend, smakelijk, maar ook eenvoudig mag zijn, dan grijp ik steevast naar een van de 4 kookboeken van de enthousiaste Brit... Terwijl er zeker 50 à 60 boeken staan te lonken.

Het was visdag - "vrijdag visdag" gaat volgens de laatste gezondheidsaanbevelingen al langer niet meer op. Nu is het vrijdag en woensdag visdag. Of dinsdag en zaterdag visdag - én ook marktdag, dus trok ik onder een lokale plensbui met mijn flashy boodschappentas richting viskraam. Ik wist nog niet welke vis ik zou vangen, ik had enkel Jamies heilige drievuldigheid in mijn hoofd: gegrilde vis met daarbij, op wat voor manier ook zwarte olijven, oregano en citroen. 

Karaktervol bordje met de heilige drievuldigheid volgens Jamie

Zeewolf, mul, ... Het werd filet van zeebaars, gemarineerd in een mengsel van olijfolie, het sap van een citroen (check!), verse oregano (check!), knoflook en zeezout, en met de velkant naar boven in de oven gegrild. Erbij een pittige puree met zwarte olijven (check!) en een gemengde salade.

En helemaal volgens mijn drievuldigheid: eenvoudig, lekker en snel. Amen. 

Succes gegarandeerd

We hebben het allemaal druk, druk, druk, onze brievenbus staat niet naast die van Rob The Gourmet's Market of de Hanos, we springen evenmin allemaal begenadigd om met een prachtig Japans chefmes en weten ook niet altijd meteen wat we met een roner aan moeten. 

Dat alles is ook helemaal geen burgerplicht om te kunnen genieten van de smakelijke basisbehoefte die eten kan zijn, samen met vrienden, familie of desnoods de hele straat. Neen, want ik verzeker je: de kip in zoutkorst helpt je uit de nood. Indrukwekkend, poepsimpel, weinig werk en boordevol smaak. Wat wil een mens nog meer? Bye bye, kook- en etentjesstress. Dit tovert zelfs mijn vader op tafel... en de man krijgt echt maar nauwelijks een ei gebakken (nvdr, sorry paps, verder ben je natuurlijk briljant!).

VOOR 4 PERSONEN

3 kg grof zeezout

8 volle el venkelzaad, gestampt

2 eieren, losgeklopt

2 citroen, gehalveerd

1 el peperkorrels

1 bosje verse tijm

olijfolie

1 kip van 2 kg, liefst biologisch

1 bosje peterselie, gesnipperd

8 tenen knoflook, met schil en al geplet

DOEN:

Verwarm de oven voor op 200°C. Doe al het zout in een grote kom, samen met het venkelzaad, de eieren, het citroensap (bewaar de schil), de peperkorrels en een wijnglas water. Meng alles goed door elkaar. Wrijf de tijm fijn in een vijzel en meng er een paar flinke scheuten olijfolie door. Wrijf de hele kip met deze kruidige olie in. Ten slotte moet je de rest van de olie samen met de peterselie, knoflook en uitgeperste citroenhelften in de kip proppen. Het is de bedoeling dat je de kip zo vol propt dat er geen zout in kan komen. 

Neem een grote ovenschotel. Leg op de bodem een laag zout van ongeveer 2 cm. Leg de kip daarop en pak de rest van het zout er omheen. 

Zet de kip 2 uur in een voorverwarmde oven, haal hem eruit en laat 15 minuten rusten. Breek de zoutkorst open. Serveer de kip op een schotel, trek het vel eraf en scheur het vlees los van de pootjes en de borst. 

LEKKER MET:

* groene salade, wat brood en een flesje witte wijn

* geraspte mierikswortel gemengd met crème fraîche of yoghurt

* zelfgemaakte basilicummayonaise

* volle yoghurt gekruid met peper en zout en komkommer gemarineerd in chardonnay-azijn en olijfolie (cfr. Kwinten de Paepe)

Thanks to Jamie Oliver

Tijd voor cadeautjes!

Ik denk dat publiekslieveling Jamie Oliver in elk van zijn kookboeken een recept heeft waarin hij wel iets in zoutkorst verpakt: in zijn laatste nieuwe (Jamie’s Reizen), in een van zijn eerste boeken als Naked Chef, in Jamie’s Italië, in Kook met Jamie … En daar sta ik niet van te kijken. Het is niet alleen leuk om te kliederen met zo’n stapel zeezout. Het is – wanneer het gerecht uit de oven komt – ook altijd net kerst. Je mag immers een cadeautje uitpakken en verrassend afwachten wat te voorschijn gaat komen.

Ik heb geen zin om te wachten tot kerst, of het najaar, wanneer het mijn verjaardag is. Ik wil nu kliederen en verrast worden. Dus bestelden we aan de viskraam een mooie zeebaars, schoongemaakt en niet geschubd (de schubben beschermen het visvlees. Ze zorgen ervoor dat het zout de sappigheid niet kan onttrekken). Verdwenen er vier pakken zeezout in onze boodschappentas, zochten we de mooiste bio-citroenen uit en werd de rozemarijn gestript.

Het mooie is dat het een berg – letterlijk – werk lijkt, maar het in werkelijkheid zo gepiept is, zelfs met een Lazy Red Cheeks in de hand (Zie: Njam.tv):

Vis grondig spoelen. Vullen met rozemarijn en schijfjes citroen. Vis insmeren met olijfolie. Het zout mengen met eiwit, zodat het vochtig is, maar niet drijfnat. Bodem van een ovenschotel bedekken met een laag zout. Vis erop leggen en verstoppen onder een centimeter (of twee) zout. De kop en de staart hoeven niet per se bedekt te worden. Het geheel zo’n 35 minuten in een voorverwarmde oven (180°C) en daarna kan je zo heerlijk romantisch met twee wat zitten plukken aan mooie, sappig gegaarde zeebaars. De smaaksensatie is een topper!

Volgende keer verdwijnt er een lammetje onder het zout. Of zou ik dan toch niet liever die kip met tijm uitpakken? 

Positivo in de keuken

Bladen, doe-het-zelf-boeken, psychotherapieën, sollicitatieadviezen ... Ze staan er allemaal bol van: "wie positief denkt en doet, komt verder". "Wie een positieve ingesteldheid heeft, straalt dat ook uit en trekt kansen en leuke mensen aan." God is niet meer het wonderwoord des tijds. Neen, "positivisme" voert het lijstje nu aan. Verwar het vooral niet met arrogantie. De positivo's zouden niet blij zijn.

Ik kan niet achter blijven. Zelfs niet als er toch met een zekere regelmaat een dosis negativisme door mijn bloedbanen stroomt. Dus bij deze roep ik positief en vol zelfvertrouwen uit: ik maakte gisteren 's werelds beste en lekkerste risotto! Ok, of toch de smakelijkste van Europa. Ik durf de concurrentie aan met half Italië en bij deze daag ik ook Jamie Oliver uit.

Ik heb geen foto's, mijn proefpanel bestond uit welgeteld één persoon die daarenboven nog eens bevooroordeeld is, daar hij samen met mij de heerlijkste katoenen lakens deelt en ik moest het stellen zonder home made bouillon. En toch, laat ik het positieve gedachtengoed zegevieren en stel ik dat het 's lands meest begeerde risotto was.

Met ui, selder, look - of course - aangevuld met geroosterde pompoen, pijnboompitten, gorgonzola en basilicum. Iemand geïnteresserd in een proeverij aan een Table d'Amis voor de verrukkelijkste risotto van Leuven?

Positivisme is aantrekkelijk, maar bescheidenheid siert een mens ook.

Jamie Oliver als culinaire reisgezel

De sympathieke en slissende Jamie Oliver heeft een nieuw boek uit. Zijn elfde om precies te zijn. De man die de foodierevolutie op gang bracht en die koken terug op de kaart der hipheid zette - en dat moet dan nota bene van een Brit komen - deelt in Jamie's reizen zijn culinaire reisimpressies en inspiratiebronnen uit Italië, Zweden, Marokko, Spanje, Griekenland en Frankrijk met ons.

Naar goede Jamie-gewoonte trekt de mooie, ruwere lay-out je meteen mee, barst het boek van aanlokkelijke easy-doing recepten, sieren mooie sfeerbeelden het typische papier (cfr. Jamie Magazine), schuilt er een glimlach in een klein hoekje (zo worden deze keer de paginanummers ook telkens weergeven in de taal van het land dat in dat hoofdstuk aan bod komt)en lijkt het alsof the dude himself naast je in de zetel zit en je al de leuke weetjes en tips passioneel vertelt.

Bovenstaande is het instant succesrecept van elk boek dat Jamie uitbrengt. Wat het deze keer weer net dat beetje leuker maakt, is de eenvoudige link: www.jamieoliver.com/cityguides. Hier trek je met hem van de zetel naar je terras, inclusief flesje wijn, citronellakaars (die verdomde muggen) en een avondzon. Want hier vertelt hij je ietwat samenzweerderig, maar vooral dolenthousiast over dé lekkere adresjes die hij tegenkwam op zijn trips en de verhalen van de mensen erachter. Het gesprek zal verder gaan over hoe jij Marrakech, Stockholm of Venetië beleefde. En over jouw favoriete, lokale resto's. Alles op een muisklik van je af!

Kookboek met een plus.