Meet & greet met Chantal Thomass

Beha's verbranden, ik vind dat doodzonde! Of zoals miss Von Teese het stelt: "Lingerie is not about seducing men, it's about embracing womanhood". Ik sluit mijn vrouwelijkheid veelal enthousiast en volledig doodknuffelend in mijn armen met streepjes stof en kant van Chantal Thomass. De Parijse met herkenbare zwartharige bob-coiffure brengt al sinds 1976 verleidelijke, kokette, retro-chique, humoristische, sensuele lingerie tot in de ondergoedlade. Sensueel + humoristisch, dat is nog wat anders dan vulgair, remember. Sensueel + humoristisch, dat is Boudoir.

Zo'n 38 jaar na haar eerste lingeriecollectie en zo'n dikke 10 jaar na verliefd te worden op mijn eerste "Chantal Thomass" ontmoette ik de lingerieontwerpster in levenden lijve. In eerste instantie, wanneer ze binnenkomt bij lingeriewinkel Carissima, komt Mme Thomass een beetje iel en zelfs wat schuchter over, maar al snel beent ze vastberaden richting haar Parijse kunst om glimlachend te monsteren welke setjes Véronique en haar dochter in hun aanbod hebben opgenomen. Naar verluidt het breedste (en dus leukste) aanbod van Chantal Thomass-broderie in ons land. 

Om vervolgens, met een guitige glimlach en sprankelende ogen, inspecterend verder te gaan en het ondergoed van concurrerende merken nauwkeurig te bekijken. Ook mooi, me dunkt, zeker als je je essentials bij Carissima kiest, maar niet altijd zo lollig en féminin als iets van Chantal Thomass.

"Elk seizoen kies ik een thema waarrond ik werk: de ene keer is dat het circus, nu gaat het over La Vierge Sage & La Vierge Folle. Je zult zien dat een aantal pasvormen telkens terugkomen, maar dan in nieuwe stoffen, met andere details ... Echter, meestal ontwerp ik ook één tot enkele helemaal nieuwe beha's en broekjes. En hoewel lingerie een übervrouwelijk product is, speel ik heel graag met het man-vrouwgegeven." vertelt de ontwerpster die je steevast in zwart pak en das mét rode lippen zult zien, en daarmee zelf een uithangbord is van dat spel. 

"Denk maar aan de beha's met een soort kraagje of de beha/het bovenstuk dat veel weg heeft van een blouse", gaat ze verder. "Ik ben nog altijd nauw betrokken bij het ontwerpproces: ik teken mijn ideeën uit en daarmee stap ik dan naar mijn assistenten. Samen bespreken we wat kan, wat ik echt niet wil, wat ik zeker wil enzovoort. Ik schaaf de ontwerpen bij en laat ze daarna bij hen. Zij werken mijn ideeën en tekeningen dan verder uit tot de lingerie die hier in de rekken hangt." 

Dat de Parisienne gevoel voor humor heeft, staat vast: er is het man-vs-vrouw-aspect, ze durft de poserende modellen bij een shoot ook een zwarte bob aan te meten of te maquilleren met grote, clowneske ogen en is niet bang van een beeld dat neigt naar edgy en lief tegelijk. Geen dromerig voor zich uit starende madammen, wel vrouwen die plezier hebben, genieten en lachen: het leven met een knipoog, in prachtige, vrolijke, sensuele lingerie. Een geweldige visie om de dag (en jezelf) mee te beginnen en aan te kleden, quoi. Helemaal wanneer Chantal Thomass soi-même enthousiast "Mais, c'est parfait. Parfait!" uitroept wanneer je in een van haar creaties het pashok uitstapt.

Carissima

Vital Decosterstraat 4

3000 Leuven

016 20 61 20

Ik ga een dag naar Parijs en...

Illu - Pinterest

... wat moet ik absoluut doen, meebrengen, zien, voelen, bewandelen, ruiken, ervaren, beleven, uittesten, bezoeken, leegroven, besnuffelen, meemaken, aanschaffen, bekijken, betasten, plunderen ...?

Alle jullie tips zijn welkom! 

*

Parijs meets Stockholm in de Kardemommacaron!

Ik kende de peulen, ik kende het fijngemalen poeder en toch kon een kardemombullar me afgelopen - oh, wat lijkt dat een eeuwigheid geleden - lente me omver blazen. Ik werd niet alleen verliefd op Stockholm, maar ook op het kruidige kardemom.

De pogingen om die bullar na te maken zijn de ene keer al succesvoller dan de andere. Dus ik dacht - Ruth-logica gewijs - "laat ik het eens over een andere boeg gooien met die kardemom en er macarons mee maken". Ja natuurlijk, het feit dat macarons door zowat elke foodie-bakker als ultieme, fijne lekkernij worden bestempeld, maar in één trek door ook als "een hele uitdaging waarvoor een flinke dosis fingerspitzengefühl voor nodig is"... nee, dat jaagt mij geen schrik aan. Vandaag toch niet. 

Bij deze kleine Parijse koffiekoekjes zou het er vooral om gaan de receptuur nauwgezet en stap voor stap strikt te volgen. Jammer wel dat ik tientallen verschillende recepten tegenkwam. "Nauwgezet" en "stap voor stap" lukken me nog wel, met dat "strikt" ligt het al iets moeilijker. Ik ben van de Jamie-stroming, zie je: een beetje kliederen, handenwerk, bij elkaar gooien en oh ja, hier nog een verloren smaakmaker die we er ook nog in verwerken. Gebaseerde nonchalance. 

Zo goed en zo kwaad als dat ik mijn eigenheid de kop in kon drukken, ging ik aan de slag met macarons, spuitzakken, vulling, amandelschaafsel en eiwitten, proberend alle tips in acht te nemen. 

Oké, ik heb mijn toefjes misschien toch een ietsiepietsie te dik gespoten. Maar ze waren wel net zo groot als een 2 euromuntstuk. Oké, helemaal egaal zakten mijn spuiterijen ook niet echt in, maar tenslotte maakt dit toch het verschil tussen "industrieel" en "home made", nietwaar? 

Maar bovenaal: god hemeltjelief! Wat een smaakexplosie in mijn mond! Niks te zoet, niks te kleverig, lekker pittig, friszoet en een dropje instant gezelligheid op donkere, kille dagen. Kardemom, mon amour! 

  

Koken bij de Grote Chef Alain Ducasse

Wij juichen wanneer chef-koks Peter Goossens (Hof van Cleve), Geert Van Hecke (De Karmeliet) en  Gert de Mangeleer (Hertog Jan) hun drie sterren weten te behouden. Ongetwijfeld een knappe prestatie en terecht. Maar wat voor lawaai, vreugdevuur, applaus moeten we dan voortbrengen wanneer een chef toch maar even vrolijk meer dan 25 Michelin-sterren achter zijn naam (of die van zijn restaurants) mag tellen? 

In spiegelschrift - Moi chez Alain Ducasse

Zo oorverdovend het gejuich zou zijn, zo nerveus was ik toen ik de Parijse L'école de Cuisine van die chef in kwestie, Alain Ducasse, binnenstapte. Van buiten stoer, bien sûr, maar binnenin bibberend als een veertje. Want niet alleen stond er een workshop koken à la Ducasse op het programma, maar ook een lunch met le chef même, waarbij ik hopelijk voorbij de gezellige bende Nederlandse journalisten en hun eeuwige zelfvertrouwen zou raken voor een fijn interview.

Chef Pierre toont hoe het moet

Die dag in Parijs werd het nog maar eens bewezen: koken verlicht de zeden, koken brengt mensen samen, koken vaagt alle frontières weg en neemt en passant ook die bibberende veertjes mee. Koken ... én onze chef voor de komende 2,5 uur, Pierre. De kleine kaalgeschoren man wist als een echte Parijzenaar te charmeren met zijn twinkelende oogjes wanneer er opnieuw iemand de mist in ging met die rottige artisjokken, wanneer hij vurig uitlegde dat we echt maar een inimini stukje van het poepje van de zilveruitjes mochten afsnijden of wanneer iemand uit de groep food journalisten zijn advies vroeg. "you nied mie? Ooooh, you nied mie!" 

Waarop ik het dan weer niet kon laten om te antwoorden: "Yezzzz, I nieied you!"

De artisjokken blijven een uitdaging

Geen stijfheid, maar hilariteit, humor en passie alom in de gerenommeerde kookschool. Hoewel Alain Ducasse een meervoudige driesterrenchef is, uit de misschien soms wat stijve Franse keuken dan nog, sluit die atmosfeer wel perfect aan bij de man. Wanneer hij binnenkomt en het verzamelde, kokende journaille ietwat nerveus zijn mond eindelijk eens houdt, neemt Monsieur Ducasse rustig de tijd om iedereen persoonlijk te begroeten, zich een schort aan te laten meten door Pierre en een babbeltje te slaan met zijn team. Vervolgens spoort hij ons aan om toch zeker van al die lekkere hapjes te proeven en te nippen van de champagne die zijn naam draagt, want dat hìj er anders mee weg is.  Een gegrinnik hier en daar is altijd in de buurt.

Artishoke en barigoule

Veel tijd om te nippen krijgen we niet. De chef heeft honger, de borden moeten worden geprepareerd. Of zoals chef Pierre ons ludiek aanmoedigt: "Make ie nize painting!" Waarop een sterk "Oui! Chef!" van de niet-zo'n-zenuwpezen-meer volgde. We hadden het goed geoefend met Pierre. 

2 Franse chefs = een leuke boel

Aan het einde van de lijn schilder-slash-keukenhulpjes die we waren, vatte chef Ducasse post. Terwijl hij amper zijn lach kon bedwingen, riep de man ons aanmoedigingen en aansporingen toe: "Plus vite! Alé! Plus vite! Trop lent!" Een beetje geplaag van de keukenbrigade is Ducasse blijkbaar niet vreemd. Toen de strengere "Trop de l'huile d'oliiiive!!" mij ten gehore kwam, kon ik het dan ook - opnieuw - niet laten om schertsend te antwoorden: "Mais chef! Tout ce streeesssssss!" 

Déjeuner délicieux

Dat de man een lieverdje is met meer dan 25 sterren achter zijn naam, bewees hij door me bemoedigend toe te fluisteren dat het toch lekker zal zijn. Inderdaad, want wat volgde was niet alleen een boeiend vraaggesprek met de ietwat timide, maar immer vriendelijke Alain Ducasse, maar ook een goddelijke, lekkere lunch met Ducasse-signatuur, maar bereid door moi et les autres. Stap voor stap, recht uit zijn laatste boek, en met gegarandeerd succes. 

Signature Alain Ducasse

Alain Ducasse, 190 Recepten uit de kookschool van Alain Ducasse, Stap-voor-Stap, uitg. Luster/Fontaine Uitgevers, € 39,95