Day 18 - What I want - #30dayphotochallenge

Ik kom uit middens waar mensen graag cadeautjes geven en ik doe mezelf ook al eens graag een plezier. Komt nog bij dat ik nog niet zo gigantisch lang geleden mijn verjaardag én ook kerstmis vierde. 

Ik heb dus meer dan wat mijn hartje begeerd. Natuurlijk galmt het wel eens "hebben, hebben, hebben" door mijn westers-kapitalistische kop, maar er is niet veel dat ik per se nog tot mijn eigendom wil maken.

Al zou ik het wel geweldig vinden, als ik morgenvroeg wakker word, ik plots ontzettend lekker en goed zou kunnen dansen. 

Een andere stiekeme (en verre) I Want is een eigen, klein, gezellig bloemenwinkeltje. Moet je weten, mijn oma en opa hebben - nu ja, hadden - er één. Tijdens mijn kindertijd bracht er ik na school ettelijke uren tussen de rozen, vazen en margrieten: er is weinig meer fijns dan de geur van verse bloemen. Plus, dat groen is ontzettend "lief". De prikkers op de rozenstengels niet in beschouwing genomen, auch. 

Bloemen, hun puurheid en schoonheid, maken een en deze mens gewoon intens blij. Fantastisch als je dagelijkse werk daaruit kan bestaan. Echter, ik heb een beetje de pech dat ik de namen van alle bloemenrassen maar moeilijk kan onthouden. Daar zou ik dan met een mond vol tanden staan tussen mijn vazen. Komt ook nog bij dat my current hometown eigenlijk al een aantal van die dromerige, mooie bloemenwinkels heeft. En, niet te onderschatten: ik heb ook gewoon het lef niet. 

Maar om te dromen heb je geen lef nodig. 

Donc, on avance... 

'k Heb immers nog meer van die stiekeme graag-willen-fantasieën. Zoals daar is, een leuk, klein huisje met veel hout en een frisse, moderne Scandinavische inrichting aan "Het Meer". 

Zowat het hele jaar, al dan niet flink ingeduffeld, kan ik dan van mijn klein kopje espresso sippen op de steiger, waar een lollig bootje aan de rand van het water ligt. Erna ga ik dan heerlijk gedreven en geconcentreerd verder werken aan allerlei schrijfsels, tekeningen en maaksels in mijn lichte, ruimtelijke atelier.

En nu ga ik even een klein koffietje drinken, opdat ik nog even verder kan genieten van plannen, dromerijen, fantasieën en projecten. 

That's what I would want for now. 

Tomorrow? We'll see.     

Trillende buiken en zwierige armen

In een niet zo ver verleden stond ik geregeld met een trillende buik, schuddende heupen en zwierige armen voor een dansspiegel of op een podium(pje). Zwoele tonen van Arabische nachten en opzwepende gipsymelodieën waren de favorieten.



Ik vind het nog altijd een van de gelukzaligste momenten wanneer ik me kan verliezen in muziek, beats, ritmes en bastonen. Buikdansen doe ik voorlopig even niet meer, maar als Daniela Evseeva, Sharon Kihara en Sarah Chebaro ooit mijn niet-zo-dansend pad opnieuw kruisen, dan volg ik zeker en vast (nog eens) een workshop of twee, drie bij hen. 

 

Ze hebben passie, zijn inspirerend, dansen meer dan eens weg van de klassieke Egyptische stijl, brengen met vuur een sfeervolle, aanstekelijke, energieke, originele dans en zijn met elke vezel van hun lijf een en al vrouwelijkheid. 



Met zowat een nulconcentratie aan testosteron in mijn hormoonhuishouding en onweerstaanbare kriebels als ik een beat hoor en een vrije tegel zie, is dat alles echt mijn ding. Daniela, Sharon en Sarah, workshops, please! 
  

Rosas danst En Atendant

Zet de woorden "experimenteel" en "modern" in de inleidende tekst van een voorstelling, tentoonstelling, concert of ander cultureel event en je bent me kwijt. Of moet ik schrijven "Cultureel", daar het gebruik van die termen vaak moet wijzen op een hogere Culturele ervaring die je te wachten zal staan. Wel, ik bedank dan meestal.

Behalve als het gaat om de fel bejubelde choreografieën van Hare Danshoogheid Anne Teresa De Keersmaeker, hoewel ik moet toegeven dat ik onze kennismaking nog jaren heb uitgesteld wegens die dreigende "C". Ik begon niet zoals half België met Rosas danst Rosas, maar wel met "The Song". Een dansproductie die een wereld weergeeft die maar sneller en wervelender zichzelf voorbijloopt .. tot stilstand dreigt. Of "tot stilstand imminent wordt" zoals de perstekst schrijft. Dat woord vormt immers een mooi trio met "experimenteel" en "modern", indien nodig.

Ik had geen idee wat ik moest verwachten, maar het geheel kon me bekoren. Ik zag de zwerm, het naakte en gestripte, het ritmische ... ik was onder de indruk en de voorstelling en de dansers beroerden: ik verstond hun taal. geen "C" die me in de weg stond, gewoon cultuur, ervaring en emotie.

Dus anno 2011 trok ik naar de voorstelling van 2010: En Atendant. Daarin zet Anne Teresa De Keersmaeker in de huidige sfeer van complexiteit van keuzes de vraag naar onze lichamelijkheid en onze sterfelijkheid opnieuw centraal, naar analoge van de chaos die in de 14e eeuw heerste rond de Zwarte Dood. Gepikt van de perstekst... want ik kwam, ik zag en ik begreep er niets van. Ik kon geen interpretatie bedenken die met die perstekst verband hield. Ik voelde weinig van het verhaal, zelfs niet toen enkele mannelijke dansers besloten dat het tijd werd hun broek te laten zakken... Letterlijk.




Wat ik wel voelde, was een wakker geschoten bewondering voor de zangeres die 14e eeuwse gezangen van een mysterieuze schoonheid te berde bracht en het genieten van de groepschoreografieën die een sterke dynamiek en emotie uitstraalden, terwijl ik er hier en daar een vleugje van opsnoof tijdens de solo's, maar niet genoeg.

Want wat ik ook voelde was een zekere nervositeit bij de "experimentele" dwarsfluitsessie aan het begin, de skeletachtige verschijning die de voorstelling open danste, de schokkerige, herhaalde bewegingen - excuses - danspassen en de hijgend, krachtige ademhaling die de muziek nu en dan verving.

Ik ben Anne Teresa dankbaar dat ze van deze opvoering geen opera-durende-versie maakte.