HAPPY: Ochre Gold is Kleur van het Jaar 2016

"A Shade of Gold", "Ochre Gold" of "Okergoud" wordt (en is al een beetje) dé trendkleur van 2016, alzo zei niet Zarathustra, maar wel AkzoNobel. Een speciaal geselecteerd panel van kleur- en designexperts stak de koppen bij elkaar en zag in deze warme kleur met een vleugje zomer de lead voor de komende tijd. 

Ik ben fan en ging enkele weken geleden al overstag, toen ik enkele mosterdgele/okergouden accenten toevoegde aan mijn interieur thuis. "A Shade of Gold" is helder genoeg om de aandacht te trekken, maar zeker ook subtiel genoeg om thuis of in je garderobe te kunnen gebruiken. 

  
Voor zij die het (nog) niet zo zien, enkele moodboards. Deel gerust je eigenste beelden! Graag! 

Bronnen beeldmateriaal:

www.vtwonen.nl
www.selected.com
www.dille-kamille.be
www.serax.be
www.ikea.be
www.thefuturekept.com

 

HAPPY: 10 vragen aan gedreven en stijlvolle webshop owner Dianah

Veel vrouwen, al eens een man, maar vooral bij elk van hen een sterk charisma, een berg ideeën, een nauwelijks te stoppen enthousiasme, veel karakter en een mooie, bewonderenswaardige blik op de wereld. 't Zit allemaal in de mensen die in deze reeks aan de beurt komen. Sterker, het is de reden dat ze hier hun inspirerende zeg doen.

Dianah is een onlineconnectie: ze heeft een ontzettend mooie webboetiek met leuks en fijns voor je interieur. Hoewel het aanbod gericht is en niet eindeloos, ga ik er met de regelmaat van de klok een halfuurtje ronddwalen om er te dromen over het finetunen van mijn (t)huis. Ze is zo een van die madammen die hun gut feeling volgden: dat boeit, dus legde ik haar enkele vragen voor.

 

Wat doe je? 

"Ik baat de webshop Ezisliving uit, met alles wat daarbij komt kijken. En ik ben mama van 4 kinderen (nvdr. de jongste spruit staat niet bij op de foto)."

"Ik had aanvankelijk het plan om de webshop te combineren met opdrachten als interieurarchitect, maar momenteel is het nog volop zoeken naar een evenwicht in het reilen en zeilen van een webshop. De webshop bestaat nu 2 jaar en ik kies er nu voor om me ten volle daarop toe te leggen."

Vanwaar het idee voor een webshop?

"Ik had een voltijdse baan die moeilijk te combineren bleef met mijn kinderen. Zo groeide het idee om een eigen zaak uit te bouwen, iets van mezelf op te starten."

"Interieur en decoratie waren altijd al passies: het idee om een webshop in die sfeer te beginnen, volgde dan ook snel. Helemaal concreet werd het toen ik op de Parijse beurs Maison & Objet op merken afstapte met de vraag of ik hun producten mocht aanbieden in mijn toekomstige webshop. Ik was blijkbaar overtuigend, want ik sleepte meteen enkele mooie deals in de wacht met merken zoals Marianne Gueding, Elvang (nvdr. geweldige plaids en kussens!), Ex Voto (nvdr. moooooie geurkaarsen) en Asa Selection! Ondertussen is de lijst van merken een heel stuk langer."

Wat wil Ezisliving zijn?

"Ik streef ernaar om de webshop te laten uitgroeien tot een vaste waarde in het Belgische webshopgebeuren met een mooi aanbod aan design hebbedingen, met een focus op Scandinavische merken. Ezisliving wil toegankelijk, betrouwbaar en stijlvol zijn."

De favorieten van Niente di Particolare bij EzisLiving.com

Wat maakt je blij?

"Mijn kinderen. En uiteraard maakt het me ook blij wanneer een klant me mailt om te zeggen hoe blij hij is met een aankoop op Ezisliving."  

Moe en leeg: hoe laad je je batterijen op?

"Door te sporten!"


Hoe tackel je twijfels? 

"Eigenlijk twijfel ik weinig. Als twijfels toch mijn gedachten binnensluipen, dan probeer ik het probleem vanuit verschillende perspectieven te bekijken om het dan heel praktisch aan te pakken."

"En ik tracht vooral te leren uit fouten: werkt een mailing niet goed, dan bekijk ik alle mogelijk aspecten die de mailling een volgende keer wél tot een succes zullen maken."


Wat zijn je all time favourite items, in je interieur, uit je webshop en waarvan je nog droomt?

"De Eames DAW stoelen in mijn interieur, uit mijn webshop wil ik eigenlijk alles zelf hebben, maar mijn man stelt zijn veto (lacht) en ik droom nog van een Eames Lounge Chair. Best een prijzige droom wel."

Nog meer favorieten van Niente di Particolare uit de webshop Ezisliving.com

Wat was the best piece of advice dat je ooit kreeg?

"Een fijn advies en tegelijk een heel goed duwtje in de rug kreeg ik van mijn vader toen ik kampte met ernstige gezondheidsproblemen: hij zei me dat ik niet mocht opgeven, hoe moeilijk ook. Dat hielp me enorm vooruit."

Welk advies zou je zelf de wereld willen insturen?

"Blijf trouw aan jezelf en loop niet zomaar mee met anderen."


Vul aan: een mooi interieur is ...

"... een plek waar je je goed voelt. En dat is niet noodzakelijk een interieur boordevol design. Dat kan trouwens snel erg showroom-achtig worden."

"Hier geldt eigenlijk ook: blijf trouw aan jezelf. Stel je eigen, authentieke interieur samen."

HAPPY: het mooie Copper Blush als Kleur van het Jaar 2015

Verfmerk Levis roept de prachtige kleur "Copper Blush" - een koperachtig oranje dat neigt naar het roze - uit tot Kleur van het Jaar 2015. Deze kleur is in mijn leven al een tijdje trendkleur: warm, diep en roze zonder té roze te zijn. Ja, er bestaat wel degelijk zoiets als "té" bij roze. 

Het merk zegt dat deze kleur een positievere kijk op de wereld weerspiegelt. De tint is geïnspireerd door de zoektocht naar het positieve in het dagelijkse leven. Voor 2015 voorspellen de kleurexperts bij Levis dat jij en ik nieuwe manieren zullen ontdekken om het leven kleur te geven en een warmere, meer zorgzame samenleving voor ons allemaal te creëren. Heel schune, very Bond Zonder Naam en misschien zelfs verbazingwekkend gezien de politieke ontwikkeling. 

Maar, ik ben een melig mens, helemaal fan van warmte en zorgzaamheid en 't is echt een heel mooie kleur, dus: Leve Copper Blush! Te meer omdat deze blozende kleur erg mooi past bij witte en bruine tinten, die dan ook nog eens opduiken in de collectie van het Deens designlabel MENU! 

Ik voel een restyling kriebelen...

 

Mijn favorieten:

* MENU theelichthouder POV terracotta - richtprijs: €30 (linksonder)

* MENU kandelaar CHUNK marmer/beton - vanaf ongeveer € 35 (centraal  boven)

* MENU kom Wire Bowl - vanaf € 37,40 (rechtsonder) (bestaat ook als Wire Bin, in een groter formaat)

Voor verkooppunten MENU: mailen naar info@anbel.eu!

Nieuwe eettafel: het hart van ons huisje!

Ik droomde er al jaren van: zo'n eettafel waarover menig interieurspecialist, stylist, architect, webshopeigenaar of ander hip creatief volk in de VT Wonen kirrend uitroept dat het ding "het hart is van ons huis" of "de favoriete plek is" van dat immer huiselijk creatief talent, denk er zeker het leuk Hollands accentje bij.

Nu staat ze er. 

Ik zeg je: "die tafel wordt het hart van ons huis én is mijn favoriete plek om te vertoeven, nà een warm bad met kalmerende olie". 

Want wat is ze mooi, gezellig, lekker on-af. Wat ademt ze sfeer en karakter. Dat dan nog eens handgemaakt en home crafted, door L'Amour (met wat hulp van zijn vader). De man is rijkelijk bedeeld met intelligentie, inzicht én praktisch vernuft en daar heb ik al meermaals deugd van gehad. Remember these beauties?! 

Ik moest hem nu wat porren: hij verklaarde al ettelijke jaren dat "hij zelf wel zo'n houten tafel kon maken!". Wel, mijn geduld was op, vooral toen ik een prachtexemplaar spotte bij Pure Wood Design (met showroom in de prachtige oude mijn van Beringen): gedreven en kei vriendelijke mensen, een puur en degelijk product en met z'n € 600 nog een prijskaartje dat ik redelijk vind (met deze in het achterhoofd). Net voordat ik de woorden "we bestellen zo'n tafel!" uitsprak, kwam L'Amour tussenbeide: "prima bedankt voor de info, we laten het eens bezinken."

Ik droop af en meneer stak van wal met verklaringen over zijn kunnen. Dat hij dan maar eens de daad bij het woord voegde. Deadline: eind augustus! Had ik geweten dat het daarop aankwam: net in de helft van de maand en de plek functioneert al als "het hart van ons huisje".

NODIG

Voor een tafel van ong 85 cm op 160 cm

Cirkelzaag Bosch PKS 55 A 

Hout poten: uit de betere doe-het-zelfzaak, gelakt in witte (lak)verf

4 planken (Engels) steigerhout, gebruikt en in verschillende breedtes gezaagd (of niet, als je wilt dat alle planken even breed blijven): te vinden bij o.a. Raw Creations

Vernis, mat, van Xyladecor

DOEN

Ik verwijs je voor de technische aanpak met plezier door naar de familie Mestdagh, het creatieve brein achter "mijn favo plekje in huis". 

Wie weet, als je het lief vraagt, wil L'Amour voor een zacht prijsje nog wel eens zo'n exemplaar maken.

 

 

Een prille nieuwe vriendschap

Wanneer de lichtjes in de straten fonkelen en de schelle deuntjes van "Oh dennenboom" een mens horendol maken, gaan velen op zoek naar vriendjes, vriendinnetjes en familie. Ik ben daar geen uitzondering op. Dol gedraaid, blind gefonkeld en met L'Amour die flink wat zwemslagen aan het verzetten was, zocht ik vriendschap bij onze naaimachine. 

We sleurden het ding ooit uit een gekende discountsupermarktketen met Duitse roots, samen met drie dozen naaigaren en ander kleurrijk toebehoren. L'Amour zag het groots en voelde zijn ingenieurs-hersenen wulps kronkelen - heerlijk moet dat voor hem zijn geweest - toen hij opgewonden uitriep dat zo'n kleine machine wel tientàllen verschillende programma's en functies had! Mijn hersenen kronkelden angstig een hoek in. Ik hou niet van tientàllen programma's die ik moet uitvissen. Na twee jaar zachte en zoete benaderingen was ik erin geslaagd mijn hersenen uit hun hoek te praten. 

Al duurde het niet lang voordat ze luid gillend terug kronkelden. Het kostte me zowat een uur voordat ik nog maar begreep waarover de handleiding het had. Ja, ik las ze in het Nederlands. Ja, het waren slechts een vijftal pagina's. Vreemde logica hebben die naaiende Duitsers. 

Tijd voor actie. Al ging ook dat niet zonder slag of stoot. Met een uitermate sterk gevoel voor een logische gang van zaken, slaagde ik er redelijk vlot in om het garen op te stellen. Iets minder redelijk vlot ging het met het omzomen van mijn stof. De eerste tien steken eindigden steevast met een weliswaar omgezoomde stof. Klein detail was dat ik de stof echter netjes aan het geleidende plaatje had vastgenaaid. 

Deze vriendschap liep niet zo goed. Ik heb vrienden voor veel minder dan dat de rug toegekeerd - Jaaaa, evil Ruthi! - maar ondertussen was L'Amour niet meer aan het plonsen in een gemeentelijk zwembad, maar stond hij me doodleuk uit te lachen toen hij me vloekend en kromgebogen achter mijn nieuwe vriendinnetje zag zitten. Moet je ook wel weten, dat zijn mama en mijn mama allebei uitstekende naaisters zijn... 

Dus gooide ik deze vriendschap nog maar even niét bij het vuilnis. Gelukkig, want ik eindigde de namiddag - ja, het heeft me wat uren gekost - wel met twee (tweeeeeeeee!!!!) nieuwe kussenslopen voor in de zetel. 

En dat ik er niet aan heb gedacht de stof eerst rafelveilig te maken - geen idee hoe die vakterm luidt - en dat ik foert zei tegen meten en mijn kussens nu een beetje scheef zitten... Wel, dat kan me geen barst schelen, want... Ik heb een nieuw vriendje! 

Brief aan mijn burgervader

Geachte meneer Tobback, meneer de burgemeester,

Ik ben fan van uw werk. Ja, ik val maar meteen met de deur in huis. Hoe spreek je immers de burgemeester van je stad aan? Dat blijft toch altijd drempelgevoelig, dus leek me de positieve, complimenteuze benadering de beste. Hoe groot is immers de kans dat ik u dit persoonlijk zal (kunnen) zeggen?

Ik ben fan van uw werk en dus durf ik mezelf de vrijheid te gunnen om u te mailen met enkele kleine voorstellen. Ja, het zijn er slechts enkele omdat ik dus vind dat u (en natuurlijk het schepencollege) het al die jaren al erg goed doet met het bestuur van Leuven. Een fan, ik schreef het al.

Leuven is een prachtige stad om te wonen en te leven, niet alleen qua sfeer, maar ook qua architectuur en stadsomgeving. Alleen, die hondenpoep die je toch dikwijls belet te genieten van al dat moois omdat de blik neergeslagen is.
Recent werd de stationsomgeving van Kessel-Lo heel tof vernieuwd. Jammer dan toch dat ik, met vele andere zigzaggend langs het Locomotievenpad (om nu even te overdrijven) moet wandelen omdat verschillende hondenbaasjes vinden dat ze de poep van hun trouwe viervoeter niet moeten opkuisen. Er zijn er ook heel wat die denken dat de uitwerpselen perfect kunnen dienen als bemesting van de nieuwe groene beplanting. Dat vind ik nu zonde, en vies. Zou het mogelijk zijn om zoiets op een ludieke manier strenger aan te pakken, in de hele stad weliswaar, aub? Het is geen grote criminaliteit, maar het is wel een kleine, stomme ergernis die gemakkelijk kan worden voorkomen, denk ik.

Een ander puntje dat hier een beetje bij aanleunt, is de (strengere?) aanpak van sluikstorten en graffiti/taggen. Mijn ervaring komt vooral ook weer uit die Kesselse stationsomgeving waar ik dagelijks de al dan niet politiek gekleurde ("Kooney 2012" etc) tags en achtergelaten vuilnis met lede ogen aanzie. Er staan nochtans al enkele vuilnisbakken, ook langs de Diestsesteenweg, en de stadsdiensten doen hun uiterste best de tags aan het Benedenplein telkens te verwijderen. Maar het lijkt nog niet voldoende. Hoe dikwijls raapt mijn niet te ontmoedigen vriend het vuilnis van een ander niet op om het in de openbare vuilnisbak of in onze vuilniszak te verzamelen? Het blijft jammer, want vaak gaat het om huishoudelijkafval van anderen, wc-potten (serieus, meneer de burgemeester), kattenbakvulling, mosselpotten (opnieuw serieus, meneer de burgemeester)... U begrijpt het plaatje allicht.

Tot slot vernam ik dat er plannen zijn om flink te snoeien in het aanbod van de nachtbussen. Ik vermoed dat dit past in het besparingsplan van De Lijn en dat de stad er niet echt veel aan kan doen. Maar toch. Ik heb vertrouwen. Ikzelf gebruik de nachtbussen niet, omdat ik op wandelafstand van de binnenstad woon. Ik ken echter verschillende zonen en dochters van vrienden die hun uitgaansleven beginnen en wél veilig en frequent gebruik (willen) maken van het openbaar vervoer, ook 's nachts. In een ecologisch en sociaal beleid heeft een uitgebreid openbaar vervoersnetwerk toch een belangrijke plaats, lijkt me. In het Zweedse Stockholm, een stad die weliswaar groter is dan Leuven, rijden de trams en metro's de hele dag en nacht door. Fantastisch gewoon! Een droom.

En nu kom ik aan het gedeelte waar ik u normaal enkele mogelijke oplossingen meedeel. Kuch, kuch. Met schaamrood op mijn wangen moet ik toegeven dat ik niet direct oplossingen weet. Ik stel mijn hoop dus in op u en uw collega-stadsbestuurders om deze punten eventueel mee in rekening te nemen bij het bestuur van de prachtige stad Leuven. Ondertussen zal ik wel proberen deze kleine ergernissen op kleine en constructieve schaal tegen te gaan en te veranderen: het vuilnis oprapen en in de vuilnisbak steken, mensen met hond er eventueel vriendelijk op attent maken dat ze die poep toch het best oprapen, ...

Bedankt voor uw tijd.

Met vriendelijke groeten,

Ruth

Buiten leven vs. lenteschoonmaak

The Loved One sprak me laatst tijdens een gezamelijk schoonmaakhalfuurtje over het feit "dat zo'n weer toch wat doet met een mens: zoals de drang tot een groot lenteschoonmaak/klusjesweekend." Het huisje een keer grondig onder handen nemen, leek me wel wat: schilderwerken herdoen, alle kasten uitmesten, ordenen en de gekste hoekjes en kantjes reinigen. Ik snapte wat hij bedoelde, en dus "planden" we het in: "een van de komende weekends...". 

Vager kan bijna niet. Ondertussen klom het kwik nog een beetje meer van 12°C en zon tot 20°C of meer en knallende zon. De goesting tot het stofvrij maken van alles onder ons dak zou dus eigenlijk alleen maar moeten zijn toegenomen. 

Klaar voor een kleurrig lenteontbijt

Om eerlijk te zijn: de goesting is totaal verdwenen. Het huisje in een gewoon voltijdswerkritme proper proberen te houden, is er - gelukkig - nog wel, maar verder dan dat gaat het niet. De goesting om vanaf het wekken tot het slapen te genieten van city view, zon, vogels, passanten en buitenlucht is met volle teugen in de plaats gekomen. 

De stofvlokken voelen zich wel in hun sas onder het bed en hier en daar in een hoek. Ze lijken niet van plan door de voortdurend openstaande ramen weg te waaien. En wij, wij zitten onbekommerd te genieten van frisse - 15°C in de schaduw is echt nog wel chilly, maar profiteren is het kernwoord - ontbijtjes, uitgebreide zonnige brunches, ontspannende apero's bij valavond en feeërieke, smakelijke, eindeloze en terrasverwarmde barbecues. 

Schoonmaken of aanschuiven aan zo'n tafel zoals deze?

Wie denkt er nu in hemelsnaam na zo'n lijst nog aan eventuele stofwolken, schilderwerken of kast-uitkuis-plannen? Nog een Aperol Spritz, iemand?

Blij van Ikea...

Ik word blij van Ikea. Daarom:

Thuis is waar je Ikea-meubels staan

De Zweedse meubelgigant komt op de proppen met een mooi staaltje reclame. Of: hoe beelden een gevoel kunnen aanspreken.

't Nieuwe hulpje

Thuis is waar onze keuken staat

't Is niet zo lang geleden, het lijkt nog geen ver verleden... dat my lover and me het een geslaagd plan vonden om samen een stekje te kopen. Zo gevonden, zo gedaan. Enkele handtekeningen en wat lenteterrasjes later trokken we met de testosteronhulp van vrienden en ouders in dat nieuwe stekje. We vinden het nog altijd een schitterend idee, geen zorg. We genieten dagelijks van dat stekje dat echt het onze is ... althans toch al in de keuken.

Ik weet het: nieuwe, eigenste stekjes... die "kosten tijd". Dat is een samentrekking van "vragen tijd" en "kosten geld". Dat zijn nu net twee dingen des levens die je niet altijd zomaar voor het grijpen hebt, wanneer jij - of ik, want ik ben misschien wel de koppigste van de twee - dat wilt. Dus komt daar nog bij: geduld. Verven was geen issue voor ons, zelfs niet bij + 30 °C. Verlichting kiezen, decoratie scoren, kasten ophangen en de rommel uitmesten zijn dat een beetje meer.

Dus van de woonkamer kan je bij een etentje al een idee hebben, al ligt de finetuning voor je ogen te wachten. In de logeerkamer is het soms tijdens de wekelijkse wasmarathon een beetje schuiven en verzetten en in de slaapkamer mogen er wat meer ruwe kantjes komen (nvdr, het gaat hier over een stuk rond huisdecoratie. Voor andere slaapkamergerelateerde zaken verwijs ik u graag door naar de blog van Mevrouw Liekens en Co).

Maar de keuken... De keuken is qua aankleding al vanaf het moment dat de wasmachine nog verhuisd moest worden zo goed als af. In onzen beginne... Was er de keuken: de verlichting, het gasfornuis, de vaatwas, de tafel, de tafeldecoratie, de aperobenodigdheden, de mixer en blender, de fake-Ikea-Creuset, de wijnglazen, de weegschaal, de oven ... de hele battaklang.

De keuken is het centrum. Onze thuis is waar onze keuken staat.

Iedereen köttbullar

De hectische werkweek - inclusief nieuwjaarskussen van die ene baardmans die je amper kent, maar die er zich toch zo om bekommert dat 2011 een nieuw fantastisch jaar voor je zal zijn en dat ook wil meedelen tussen de smakken door - zit er weer op. Dat mag gevierd worden. Elke reden voor een viering is immers goed.

Maar vergeet een reservatie bij het betere restaurant om daarop te klinken. Tenzij je natuurlijk de voorzienigheid hebt dat je élke week het einde van die hectische werkweek wilt vieren en dus ook bijvoorbeeld op vrijdag 20 mei 2011. Voorwaarde is dan dus wel dat je geduld hebt om je feestje te bouwen en te drinken op het einde van de week. Op vrijdagavond een tafel met gesteven linnengoed bemachtigen is zoals proberen een regering op poten te zetten in het communautair verdeelde België: zo goed als onbegonnen werk.

Ook de lagere gelederen van voedingsverstrekkende diensten zijn op zo'n dag als een vrijdag na een hectische werkweek moeilijk toegankelijk. Zo serveert het gewonere, vrijblijvendere Kosmopol werkelijk een heerlijke, verrassende en verse brasseriekeuken met een toefje extra... Ideaal om het weekend gemoedelijk te beginnen na zo'n drukke werkweek, maar dan moet je die week wel stoppen om een uur of 3 zodat je tegen etenstijd zeker een tafeltje hebt, brandende kaars incluis.

Het klinkt misschien vreemd, maar soms heb ik gewoon geen zin in een vier uur durende aperitief. Maar dan is er altijd nog .... de Ikea! Je kan er op zo'n vrijdag tot het gezegende uur van 21 u. terecht om alles te kopen wat een mens nièt nodig heeft en om af te sluiten met een maaltijd à l'aise. Niemand wil immers op zo'n vrije vrijdagavond na die hectische week nog echt de lange baan op en niemand denkt eraan dat het restaurant van dit woonwarenhuis een rustige plek is met de smakelijke Zweedse interpretatie van de brasseriekeuken: köttbullar zijn het nieuwe gehaktbroood, quoi! Rustig, modern interieur, vriendelijke bediening, eerlijke wijnen, drank en frietjes à volonté. Ah, weekend - rust.

 

Tenzij .... in de kerstvakantie: "toch een leuk gezinsuitje zo naar de Ikea, en de kinderen kunnen er vrij spelen en ravotten, en het gaat er snel, en het is er lekker, en dan pikken we meteen ook die set ovenschotels op die zo leuk zijn maar die we eigenlijk niet nodig hebben". Ikea, een heksenketel op vrijdagavond na een drukke werkweek. Eveneens geen zekere optie.

Keuzes

Ik zit aan de apero, met een Martini Rosso inclusief appelsienschijfje en ice, en ik heb de pest in. Dat is uitzonderlijk. Apero-time is na brunchtijd en lunchtijd toch wel een van mijn favo momenten van de dag. Op een favoriet moment hoor je niet de pest in te hebben. What's going on? Wel, mijn absolute toppers van pizzabakkers bevinden zich te ver buiten mijn perimeter "in de buurt".

It's all about choices, baby. Aanvankelijk was er een appartement, met een bed, een view, plaats voor brunchtijd, lunchtijd, apero-tijd en een van die lievelingspizzamannen op een paar huizen afstand. Maar, ook met een huisbaas ... die zich dan ook nog eens na verloop van tijd gedroeg als een man waarbij Hannibal zijn lepel in de hersenpan had geplant: als een voor mij onbegrijpelijke nitwit dus.

Een aantal events en een douche zonder water later was er een ander appartement, mét magnifiek uitzicht, véél licht, véél liefde, een groot bed, met een kleine fuifzaal ruimte voor brunchtijd, lunchtijd, apero-tijd én bbq-tijd... zonder huisbaas. Maar ook zonder lievelingspizzaman een paar huizen verder. Er zit een Chinees. Ik zweer je dat het onvergelijkbaar is.

Dus heb ik de pest in. Omdat ik al weken geen degelijke pizza meer heb gesmuld. En dan heb ik het dus niet over de sponsen van Pizza Hut of de druipende, halfgebakken vodden van bij Nemir of Hus-Hak I. Dan heb ik het over de verrukkelijke Napolitaanse restjespolitiek: alles - naar Italiaanse normen welteverstaan, dat sluit frieten en Zwan-worsten uit - kan er in principe op, de bodem is dun, fijn en krokant gebakken, de tomatensaus druipt er niet af en is puur van smaak, de kaas is mozzarella en ziet goudgeel.

En ik ben blij. Want dat proefde ik gisteren bij Pizzeria L'Aurora. Ook te proeven bij Castello Lucano en Il Vicoletto. Please... Vul gerust aan met je eigen kostbare pizza-adresjes overal te lande zodat niemand nog van die vodden moet smaken.

Bunker

Hallo?! Ja? Kan er iemand me vertellen waar ik een schuilkelder kan bestellen? Ik zou graag verhuizen... Wat? Je begrijpt het niet?! Het is nochtans niet zo moeilijk. Ja, we hebben pas iets gekocht. En ja, we zijn er stapelzot van: we wanen ons elke dag in een of andere poepchique metropool met ons view on the city centre en sunlight all over the place. Aha, en je vraagt je af waarom ik nu dan al wil verhuizen?

Wel, of ik pak ons nieuwe condo with view in een pantser in of ik verhuis naar een schuilkelder ... zodat niemand nog met zijn fikken aan mijn spullen kan komen! Toen er nog hoop heerste over die hete zomer stond mijn trouwe ijzeren ros in het daarvoor voorziene hokje op straat. Plots niet meer. Onze andere ros stond er nog wel te blinken (vooral het slot had diamon shine). Toen we al van de hete zomer in het zuiden hadden genoten en nog steeds hoopten op zo'n hete zomer hier - niet zoveel later dus - stond er niets meer te blinken. Weg diamond shine.

Goed, ondanks het idee dat je met je tekkels afblijft van datgene waar jij je zachte rondingen niet op te rusten legt, kon ik me - na enkele sessies "uit constructief je frustratie" - over die mysterieuze verdwijningen wel overzetten. Ik denk dat mijn geloof in de politie ook wel een rol speelde.

klingedingeling! Daar gaat mijn geloof in de politie, want verder dan het lieve schrijven dat ik nu een wrak mag komen uitkiezen voor € 15 (wrakken die ze trouwens toch wel zelf in de stadse omgeving oppikken: die staan zogezegd "in de weg") ging hun actie niet. Maar goed, me is in control of her frustration.

Nu niet meer. Want nu namen ze - deze keer een niet-blinkend geval, wegens een wrak gekocht bij de flikken - opnieuw ne vélo weg, uit - foert de beheersing - GODVERDOMME onze privé-eigendomse gronden!

Dus. Iemand een telefoonnummer van schuilkelder-pantserhuizen-weer-dat-klote-DNA-bouwers?

Rollenpatroon

Mijn bloedsomloop, spieren, beide hersenhelften, vingermotoriek, centraal zenuwstelsel, kleineteenbewegingen, oogknipperingen - kortom, mijn lichaam - komen 's ochtends niet op gang zonder een stevige douche. Een stortbui van douchewater en zeep schudt ze wakker. Het mag dan duidelijk zijn dat het voor mij niet zo bizar is om uitgebreid te douchen alvorens de verfborstel te hanteren in mijn - dat spreekt voor zich - kleurrijke verfplunje.

Dus... toen ik eindelijk mijn wimpers op een centimeter of twee van elkaar kreeg, strompelde ik naar de douche voor een potje "uitgebreid wakker worden op maandag in afwachting van de verfpot", om half 6. Dolgelukkig dat ik kan ademen op dat dodelijk vroege uur kies ik de juiste shampoo... rustig inmasseren en grondig uitspoelen; kies ik een masker voor mijn haar ... rustig inmasseren, laten inwerken en grondig uitspoelen...genieten is belangrijk; tanden poetsen ... 2 minuten turbo ('t is een nieuwe, vandaar). Matching oogschaduw aanbrengen: onopgemaakt aan de te schilderen deuren verschijnen? Nope, alles in stijl!

Dan: verfplunje aan en klaar! "Sweetie pie, zal ik de deuren mee helpen omdraaien?": nope, al gebeurd. "honeyponey, 'k zal mee helpen schuren!": hoeft niet meer, is ook al gebeurd. "Cherrieke, ik heb de verfrol al vast, waar schilder ik verder?": het rolt en ik moet nog maar twee deuren doen. Zorg jij anders voor ontbijt."

Met plezier. Dat rollenpatroon.

Afkicken: nee! Wennen: ja!

Ik loop al tien dagen afwisselend in dezelfde drie outfits rond. Weinigen merken het op. Of moet ik opmerkingen als "wat zie je er wild uit vandaag" misschien niet zo positief interpreteren?

Reden van mijn vestimentaire stagnatie ligt bij de nieuwe kleerkast in mijn nieuwe stek. Een mooi wit ding, met melkglas, op maat gemaakt, Ikea-stempel (neen, die twee hoeven niet contradictorisch te zijn), schuifdeuren en veel plaats zodat ik alles goed en overzichtelijk zie liggen. Ja, en toch loop ik al tien dagen afwisselend in dezelfde drie outfits rond.

Ik zie het niet: het overzicht, de structuur, de indeling van de kleerkast. Ik heb ze nochtans zelf ingeladen en toch vind ik niet wat ik moet hebben, zie ik geen perfect passende outfits. Dus doe ik aan, wat ik al eens een keertje aanhad, wat opzij ligt.

Een gelijkaardig gewenningsprobleem ontvouwt zich in de nieuwe keuken. Helemaal zelf gekozen, onze goesting en toch verliep het orecchiette met zalm en broccoli maken nooit zo chaotisch. Zalm al klaar, of toch niet. Saus nog te maken, te dik, te dun, geschift of toch niet. Pasta koken, samen met broccoli of toch apart. Hier een snijplank, daar een snijplank.

Afkicken van het oude: nee; wennen aan het nieuwe: ja! ... Genieten van het nieuwe: ja!

Misverkiezing der wachtdeuntjes (neen geen spelfout)

Als je in dit kleine Belgenlandje wat te regelen hebt - administratief gezien dan, geen andere fix' - dan kom je gegarandeerd in contact met de everlasting muziek van Mozart en zijn vriendjes (in de pré-Facebook betekenis). Het credo luidt in zo'n situatie immers nog altijd, het internet ten spijt: een beller is sneller (cfr. Sexy Smurf).

Op tijd en stond wat Mozart door de luidsprekers: laat maar komen. Verdi, Ravel, Bach of Beethoven: de ene na de andere, dan in de schouwburg, dan door mijn huiskamer. Fantastisch! Door de telefoon ... dan frons ik mijn wenkbrauwen al eens. Zelfs grijsgedraaide grootmeesters en muziekvirtuozen hoor ik niet graag als een tot muzak gekneed gehaktbrood door mijn oorschelp dringen.

Maar iets "niet graag horen" en "wenkbrauwen fronsen" is nog duizenden millimeters verwijderd van "onuitstaanbaar", "vlucht gedrag vertonend" en "peristaltische slokdarmbewegingen voelen tot aan de huig". Plaats van onheil: aan de telefoon met - naar ik vermoed - schelle pianotonen en ander messenscherp gedjingel. Wanna try this at home? Bel maar eens naar Eandis.

Schilderkunst

Ik was nooit van het heel sportieve type, dus ging ik als kind niet naar de atletiekclub - godzijdank, vooral voor mijn mogelijke trainer - maar naar de tekenacademie. Het had ook wat te maken met die genen: moeder is into design en kunst, daar ze met de vader die grafisch ontwerper is, is getrouwd.

Hoe dan ook, elke woensdag en/of zaterdag zat ik er dus lustig op los te tekenen, schilderen en ook boetseren af en toe. Ik vond het fantastisch om me onder te dompelen in de wereld van mijn fantasie en kleuren. Toch zolang het wat van het "ruwere" werk mocht zijn, cfr. Appel, Spaens en menig ander écht kunstenaar. Met een fijn penseel dotjes zetten, vond ik maar niks om zelf te doen. Mijn beeldhouwkunst bevatte ook eerder een zekere plasticiteit, dan een gekunstelde belijning. Verfijning was niet aan mij besteed.

Vorige week nam ik sinds enkele jaren de verfborstel nog eens ter hand en ik dompelde me onder in de wereld van kleur (weliswaar aanvankelijk spierwit), geur (weinig te bespeuren wegens watergedragen) en fantasie (etentjes, aperitivi en basilicum op het terras). Deze keer geen papier, noch canvas dat blanco lag te wachten op mijn penseelstroken, maar gyproc en plaaster. Met borstel en rol ging ik er lustig tegenaan. Het is te zeggen, zolang het vlak vroeg om mijn krachtige, actieve, energieke, passionele uithalen. Was het eerder een chambrang (voor vertaling: zie het Groot Woordenboek der Oost-Vlaams - Nederlands) dan spanden mijn zenuwen zich: verfijnd prutswerk, het is niet aan mij besteed.

Wederzijds wantrouwen

Ik ben nogal een aanhanger van de Alles-Moet-Weg-Bubbelbad-mantra: "de bànken. De bànken zijn de schuld van alles." (inclusief vet Antwaarps accent). De scene heeft een droge hilariteit én er zit een stukje waarheid in. Ik vertrouw ze dus niet, die banken. Maar zij mij blijkbaar ook niet.

Zo'n drie jaar geleden - niet op "band camp", maar in het woelige Leuven - besloten mijn lichaam, brein en energiepijl er de brui aan te geven. 't Is te zeggen: ze hadden genoeg van de spanning, stress en slapeloosheid en besloten dat ook duidelijk kenbaar te maken. Gevolg: concentratie zoeft weg, spieren schreeuwen pijn uit, bibi slaapt nog minder, verstrooidheid duikt gezwind op en mijn huisarts kon een consultatie innen. En vervolgens ook mijn apotheker, mijn relaxatietherapeute (ik had er plotsklap eentje!) en dan nog mijn psychologe (how Sex and The City). Mijn werkgever, die zag me even niet, maar heel even. Diagnose: oververmoeid, nood om op adem te komen.

Mijn adem is er weer, al een tijd. Maar mijn (nieuwe) bank lijkt daar niet van overtuigd. Ze willen gerust het door mij geleende bedrag-voor-het-nieuwe-thuisje verzekeren voor als Piet Hein me een bezoekje brengt, maar toch niet zomaar, zeker niet wanneer ondergetekende op de medische vragenlijst invult dat ze ooit oververmoeid was en hulp zocht. Volgens de bank is dat echt vreemd, abnormaal, buitenaards en compleet te wantrouwen.

Dus: mijn huisarts kan opnieuw een consultatie innen. En ze mag ook vragen beantwoorden over hoeveel zelfmoordpogingen ik al ondernomen heb, hoe vaak ik al hervallen ben, hoe mijn mogelijke paranoia, manisch-depressieve psychose of posttraumatisch organisch syndroom (wie weet nu wat dat is?) zich zal ontwikkelen. Want: de bànk vertrouwt mijn openheid niet, terwijl ik iets puur menselijks beleefde.

Die bànken en zo'n instelling, ik vertrouw hèn niet.

Naïef of puur? Puur!

Koop je iets in dit land, in deze tijden, dan heb je de bank nodig. Ja, je zou kunnen zeggen: om ze te overvallen. Nee, het ligt iets anders: ze moeten je geld lenen zodat je je stulpje kan kopen en je je baksteen in je maag kan verzilveren.

De banken, ze zijn niet mijn beste vrienden. Ik koester een aangeboren wantrouwen voor geld, banken, verzekeringen, immo-mensen, pastoors, huisbazen, personeelsdiensten ... Ik heb dan ook veel moeite gestoken in het vinden van een bankkantoor waar ik me redelijk goed bijvoelde: check, gevonden.

Voor dat verzilveren van die baksteen ben ik daar dan ook eens gepasseerd. Bleek dat ze daar niet zoveel te bieden hadden. "Maar Jos, ik ben al jaren klant, heb al mijn verzekeringen hier, doe dit, lach naar daar, zeg hallo, ben fan van jullie..." Nope, dat werd het tarief en niets lager. Jep, ze hebben me goed uitgelegd wat een lening precies inhoudt en de hele bataklan errond.

Toch een gepolst bij een concurrent, met al mijn wapens in de aanslag, en zelfs via de telefoondraad kreeg ik een tarief dat 0,21 % lager lag dan bij mijn ouwegetrouwe bank. En jaja, er bleek dan ook nog eens nòg een kantoor te bestaan met bankmensen die erg vriendelijk en joviaal waren. Wauw! Wat nu gedaan?

Terug naar de ouwegetrouwen. Of ze echt niet lager konden, want kijk wat ik nu zomaar heb gekregen?! Mmm, daar wilden ze toch nog eens over denken... En opnieuw heel vriendelijk en open dat ze zijn.

En nu, nu moet ik gaan kiezen. Niet alleen het geld is belangrijk, ook de dienstverlening, openheid en "betrouwbaarheid". Ze hebben het beide. Eén wordt er "teleurgesteld", want bij één zal al die moeite niet lonen. Ik voel me daar niet zo lekker bij, want ik vind het fantastisch als ik zo geholpen wordt, zoals je eigenlijk altijd geholpen zou moeten worden. Sommigen verwijten me daarin naïviteit. Cynici noem ik dat. Want het is niet naïef, het is gewoon puur zijn.