Neem op als je moeder belt en nog 99 geweldige tips!

Ik heb een zwak voor de psychologische kronkels van ons brein en zijn. Passeerden dan onder meer al op mijn nachtkastje: Brené Brown en haar studie over schaamte en moed, Dirk De Wachter over de tijd van nu en haar borderline-symptomen, Deepak Choprah en een lichaam en geest in evenwicht, Charles Montgomery over de ultieme Happy City en hoe ons leven er beter uit kan zien door eenvoudig, doordacht en intellligent urban design, filosofe Stine Jenssen die haar licht werpt op het Noorden en het waarom wij allemaal zo jaloers naar hip & happening Scandinavië staren, Arianne Huffington met haar pleidooi voor een nieuwe (en terechte) definitie van succes ... 

De lijst is eindeloos, het leren boeiend. Dat het niet altijd zo serieus moet zijn, bewijst het kleine, jolige boekje "Neem op als je moeder belt" van Nederlands communicatieman Onne Aerden. Ondertitel: "en 100 andere tips om een beter mens te worden". 

Ik ben al een goed mens - moehahaha - maar het kan altijd nog wat beter. In 100 hapklare tips met duiding recht uit het (zijn) leven gegrepen, brengt Onno je een stapje dichter bij Het Ultieme Geluk. Ja, er zijn de ingetrapte deuren - die we hoe dan ook allemaal meermaals moeten herhalen - zoals: wandel, zeg eens nee, focus jezelf, volg je intuïtie. 

Maar Onno zou geen Nederlander zijn - ALERT ALERT, stereotypering - moest hij ook geen waaier tips uitdelen met een fikse dosis humor en (zelf)relativering. 

Doe iets omdat je partner het wilt, kleur je leven en je auto, gun jezelf (en een ander) een psycholoog, doe een rotklus goed, pak een luchtballon, open vensterenveloppen, scheer je nat, blijf aan tafel zitten, schrijf een brief, neem eens een keertje ontslag, gun elkaar je neurose ...

Geen gezeik, geen preken, maar right in your life tips, die waarschijnlijk je gedachten al eens kruisten, maar waar je verder niet bij bleef stilstaan. Ik heb zo ontzettend gelachen met en genoten van deze Onno-schrijfsels. Soms pak ik het boekje nog eens vast, sla ik het op een willekeurige pagina open en neem ik een van de 100 tips opnieuw in me op. Ja, die luchtballon nemen zit nu in mijn standaard pep-talk-gamma, naast "volg je intuïtie".  Levenslessen van een Nederlander, en dan ook nog eens spotgoedkoop! Deze Belg is fan.

Onno Aerden, Neem op als je moeder belt, BBNC uitgevers (in België verdeeld door L&M Books), € 6,95 

Ultieme hyperdepieper-tips gevraagd!

De lente laat het kopje hangen - ernaast "De Paaseimachine" van de bekende J. Sas

Februari maakt het me nu echt wel moeilijk om hyperdepieper te blijven meedraaien. De beloofde zonneschijn lijkt nog even in zijn nest te blijven zitten, samen thee drinken met de positieve, zachtere temperaturen misschien?

Zelfs anti-grijs-pogingen haken af: de knalroze tulp in mijn nieuwe schattige design-vaasje laat na één ochtend ook al het kopje hangen.

Ultieme hyperdepieper-tips, please?

Volg me, in stijl

Tot enkele weken geleden begreep ik de heisa rond Sociaal Prikbord Pinterest eigenlijk niet echt goed. Een mens moet zijn zwakke punten kennen, toch? Tot ik dankzij de vriendin van een vriendin, waarmee ik echt wel meer dan alleen een kookpassie zou delen, er mijn eerste stappen (of "prikken", zo je wilt) zette.

Het begon me te dagen dat het niet alleen een samenwerpsel is van allerlei beelden, mooie beelden weliswaar. Neen, je "volgt" mensen met smaak en stijl - van vrienden tot totaal onbekenden - en pinned de voor jou inspirerende foto's op je eigen prikbord. In Pinterest-taal heet dat ding een board. Achter die foto's zit de link naar de website of blog waar je meer informatie, recepten, links, uitleg vindt over het betreffende beeld. 

En dan is er nog de Pin It Button. Die installeer je - eens gevonden op de Pinterest-website - in één muisklik op je statusbalk (vergeef me als dat ding net onder je url-venster niet zo heet). Dan begint het spel pas echt, want dan ben je in staat om alle beelden die je tegenkomt op dat gigantische wereldwijde web en die je inspireren of die je om een of andere reden wil "bijhouden", op je board te pinnen.

De buttons ontworpen in Pantone-kleuren van Craftiments.com

Goed. Als er vragen zijn - er werd me al verzocht een privé-cursus Pinterest in te richten, dus I'm ready - dan kan je me altijd mailen. Belangrijker is immers wat ik tegenkwam op Pinterest! Een kleurrijk beeld van ontzettend leuke "social media buttons". Met natuurlijk erachter verstopt de link naar de blog waar ik ze kon downloaden en een tutorial - de duidelijkste op het hele internet - hoe ze te installeren.

Tot op dat moment vroeg ik jullie, lieve bloglezers, in de vorm van de lelijke, verschillende "buttons" van Facebook, Twitter en Pinterest zelf in de linker kolom op mijn blog om me op al die digitale ontmoetingsplekken te volgen. Dankzij de icoontjes die Kirstin van Craftiments.com in de Pantone-kleurtjes van komende herfst maakte, kun je me nu volgen in stijl. Je vindt ze nog altijd in de linker kolom van deze blog. En zij die me kennen, weten dat ik alles het liefst in stijl doe, zelfs kamperen, de badkamer kuisen en verhuizen.

En dan nu allemaal graag in koor: I, I follow, I follow you....

Het begin van een nieuw project?

Een try-out, misschien nu dan eindelijk de start van dat ene project. 

Of toch net niet. 

 

Laat maar sudderen.

 

Feeling blue...

Blue mood.

Belangrijke mededeling

To-do-lijstje voor vandaag, morgen, 

overmorgen en de dagen erna!

Met dank aan Mr. + Mrs. Tweed 

Instant blij

 

Blauwe heels van Edith & Ella (Luz de Lux) + nagellak hot pink = happy feet!

Rum vs paracetamol

Snipverkouden en twijfelend tussen to griep or not to griep, zo bracht ik de laatste weken door. Mijn habitat verschoof van keuken en kookpotten steeds opvallender naar zetel en bed, verstopt onder drie lagen fleece dekentjes. In bad kon je me ook wel eens vinden, bubbelend onder neusopenend schuim.

... met een glas rum in de hand. Inderdaad, mijn eerstelijnsaanvalsmiddel was deze keer geen paracetamol, maar rum. Het had zijn diensten als ontsmettende en genezende kracht al eerder bewezen op verkleumde scoutskampen en bij koortsige vaders. Alleen had ik na mijn baden wat minder geluk: mijn lichaam leek niet zo ontvankelijk voor de helende werking, eerder voor het meer gekende effect van rum en consoorten.

Hoe meer de virussen beslag legden op lijf en leden, hoe minder ik trek kreeg in rum, thee, koffie, smoothies, brood, vis, vlees. Eten en drinken, quoi. Toevallig kreeg ik die periode net des te meer verrukkelijke (veronderstel ik, want de smaakpapillen lieten het ook afweten), nieuwe probeersels voorgeschoteld: lamschenkels met Guinness en kruidige muntsaus uit Jamie's laatste boek, fantastisch gebraad met azijn uit hetzelfde boek, een feestmaal bij de schoonouders, heerlijk naar look en Italië geurende pastagerechten. Moedig stak ik mijn bestek in het lekkers op mijn bord, om na enkele happen voldaan te zijn. 

Ik was gefrustreerd door de wakkere nachten, slaperige dagen, beperkte bewegingsruimte en niet-wijkende virussen en bacteriën (jep honey, double up, een "atypische bacteriële surinfectie" heet dat in dokterstaal), maar het gebrek aan eetlust, smaak en opwinding bij het zien en ruiken van een geurende pot smakelijks beroerde me nog meer. 

Een halve fles rum, drie dokterbezoeken, twee weken bed-zetel-bad-liggen, 18 flessen Spa Marie-Henriette, drie dozen tissu's, een fles hoestsiroop, een fles neusspray, een halve Blauwe Doos (Ik moet nu toch niet zeggen dat het om Nivea gaat?!), heeeeeel veeeeeel wakkere uren, één smoothie, acht slechte Telenet-films, vier glazen prosecco en ontelbare snufs later begin ik er eindelijk bovenop te komen, voel ik weer wat honger is en smikkel ik met gemak twee graanrepen met chocolade naar binnen. 

Frustratie! Het verloren gewicht na dat alles van hierboven, zorgde dan wel voor nieuwe, werkelijk een maat te ruim zittende lente-outfits... Heel erg vind ik dat ook weer niet. Dus die twee graanrepen en dat hongergevoel mogen stiekem toch mee met de virussen en bacteriën. De goesting om in kookpotten te roeren, mag vervolgens dubbel zo fel weerkeren!

Peren met energiekick!

Ik slaag er verdekke toch dikwijls in om erg gespannen rond te lopen, om te hollen richting deadlines, om me over tientallen zaken tegelijk zorgen te maken, boos te zijn op de hele wereld en te proberen "én én én én ....én" te combineren. Zoiets maakt erg moe. Soms zelfs leeg. Het is niets nieuw, het is mijn levensstijl.

Een Luz de lux-uitspatting levert - naast heel veel andere zaken. Uiteraard - in vele gevallen een energiekick en gevoel van beloning aan. Maar zoals een psycholoog zou besluiten: er is diepgaander werk nodig. En zoals ik ook had besloten voor de spiegel tijdens een van mijn energiekicks: er is een laagje meer nodig.  En wist de leverancier van die kicks toch net geen heel aanlokkelijk voorstel te doen, zeker?! 

Gevolg: minimaal twee keer per week vind je me sinds kort in een aangenaam verwarmde, transparant ding dat het midden houdt tussen een aquarium/terrarium en een tunnel, uitgerust met een tennisrokje, t-shirt en sokjes en met af en toe bizarre riemen rond mijn polsen of enkels om turnoefeningen te doen. Viva het gezonde-levensstijl-gebeuren!

Om de zoveel tijd komt er dan ook nog een dame me waarschuwen voor het Grote Gevaar "de pasta", waarop ik haar dan absoluut niet begrijpend aankijk. Ik bedoel maar: mijn moeder sprak vroeger al verwijtend over Italiaanse kledingmaten omdat een 38 daar nog kleiner is dan onze 34! En ik bedoel maar: wat is er nu leuker dan de überkeuken van de smaak te bereiden?! Gevaar? Ik ben nog nooit dodelijk gewond geraakt na het eten van mijn tagliatelle met zalm, broccoli en pijnboompitten. Afin, je begrijpt wel wat ik bedoel.

Nu ja, die dame heeft nog veel meer te zeggen. Eigenlijk te veel, want ik word er krikkel van. Dat terzijde. Ik mag niet afwijken van de hoofdzaak. In het geval je die al uit het oog verloren was: dat is energieker, bruisender (zoals het andere Grote Gevaar: bubbels), meer ontspannen worden en eventueel wat strakker hier en daar. 

Awel, en ik denk dat het werkt. Het is niet de 200 grammen die er na vorige keer afvloeiden. Ocharme. Wel dat ik vanochtend stond te peren - sorry, mijn roots komen meer naar boven drijven. Ja, nog meer, dat kan - aan de ontbijttafel en dat ik vijf zaken tegelijk beheerste, mét de glimlach. Mijn Amour was niet zo tevreden met dat hectische zo vroeg in de ochtend. Misschien toch nog maar vooral vertrouwen op een Luz de Luxe-energiekick?! 

Ik doe dat graag!

Koken, ik doe dat graag. En toch stapte ik om 17.45u in Leuven het perron op, uit een trein die van Brussel kwam, met echt tranen die in mijn ogen brandden van een pijnlijke en slopende vermoeidheid. Niet klaar om naar huis te wandelen, met een hete douche de stress van mijn lijf te spoelen, een hapje te eten en dan neer te ploffen in de zetel. 

Neen, ik zou de trap af lopen en vertrekken richting stadscentrum. Richting een oud schoolgebouw met oude lesvoorzieningen om daar te leren wat de oudere klassieke keukens zo'n schitterende basis maakt. Op zijn minst 4 uur lang zou ik daar hectisch en zwetend in de weer zijn met messen, ovens, groenten, vis, vuren, serveren. 

Koken, ik doe dat graag. Want zo stapte ik niet na 4 uur, maar wel na 4,5 uur van bovenstaande beschrijving om 22.45u door het station naar huis, vervuld met contentement. 

Ok, ze hadden me om 23.46u nog altijd niet moeten lastigvallen voor de oplossing van de crisis, een wiskundig bewijs of een sociologisch vraagstuk, want dan zou ik persoonlijk gezorgd hebben voor een lokale Leuvense crisis. 

Maar ik kon me wel doodmoe, steendood, doodop, kapot en met elke spier in mijn lijf die protesteerde naar huis slepen, glimlachend, blij en content. Koken, ik doe dat graag.

Het vakantiegevoel vasthouden doe je zo!

Het zomergevoel bleef dit jaar beperkt tot de Midi, La Dolce Italia, Viva L'Espana of zelfs verdere streken wegens ook in de meest nabije Mediterrané geen zonzekerheid. Het kwam en komt er dus nog altijd op aan om dat beetje zomervakantiegevoel mee te nemen naar en vast te houden in ons wisselvallig Belgenlandje. 

Ingemaakte citroenen van de Marokkaan aan de Côte d'Azur

De lokale zomerhit dagelijks door je Ipod knallen en meezingend naar het werk vertrekken, is een optie. Ik heb echter een flauw vermoeden dat de medereizigers op de trein dat niet zo appreciëren. Ander idee is om dagelijks in je vakantie-outfit rond te lopen. Ook daar enige tegenwerping: een bikini bij 12°C is een beetje fris en ik moet er ook rekening mee houden dat ook hier niet iedereen gediend is met zo'n tenue. Het gemakkelijkst lijkt me een van de meegenomen flessen wijn te kraken en een heerlijk lokaal gerechtje te maken, mét de kruiden en ingrediënten die ik in de reiskoffer mee terug heb gebracht.

Vakantie op het bord

Dus dat werd dan een gegrilde kip, gevuld met feta en ingemaakte citroen, gerold in gedroogde ham. Voor erbij een zomerse couscoussalade met ronde aubergine, courgette, champignons en tomaat afgekruid met munt, bladpeterselie en harissa. Opgesmikkeld op het terras in een heerlijke avondzon met 24°C die mijn rug verwarmden. Vakantie!

Free Compliments!

Mijn lidmaatschap en adoratie voor de spreuken van de Bond Zonder Naam is onder mijn vrienden en bij hulpbehoevenden een publiek geheim. Niets dat beter troost kan bieden op momenten dat niemand het echt nog weet - ook al speelt Miss Drama Queen of Mister Drama King - dan de gevleugelde woorden van de bekende prikbordflyers.

Op de blog van Kind Over Matter vond ik onlangs een hip, lief en mooi verlengstuk van de BzN: de complimenten-zoekertjes! Zie het als "Kot te huur" of "ik zoek een rit naar Italië", maar dan "Compliment zoekt persoon". 

Maak de wereld een beetje aangenamer en strooi eens met enkele welgemeende complimenten. Niets dat een mens zo kan motiveren dan een beloning en lieve woorden, vraag maar aan een professor positieve psychologie. Of de hond van Pavlov! 

Je kan er ook je eigen complimentenposter invullen, zodat je bij je baas geen "You light up my life" moet achterlaten.

Schetsen en ideeën met Moleskine

Waren er geen Moleskine-schetsboekjes dan waren ook Van Gogh's fameuze Zonnebloemen en Sterrennacht, Picasso's Guernica en Nude Woman with a Necklace of Hemmingway's The Old Men and The Sea er niet. Oké, dit is misschien wat kort door de bocht, maar "once you have a Moleskine-notebook, you never go ... euhm.. back". 

Ik ben gek op schriftjes allerhande. Niet onlogisch dus dat de Moleskine-boekjes op de plek die ik mijn thuis noem overal rondslingeren. De pandemie begon met de klassieke, zwarte agenda en breidde ondertussen uit naar een de rode variant, dik en dun, het reporterboekje, het reisverslagkribbelschriftje, het kook- en receptenboek, nog een klassiek zwart schetsboekje, maar deze keer zonder lijntjes enz.

En onlangs mocht ik cadeaupapier wegscheuren om mijn nieuwe aanwinst te ontdekken: een knalroze en een zachtroze Moleskine Volant-schrift, mét lijntjes. Ideaal voor interviews, ideeën, plannen, schetsen en knipsels! Wie wil er al een tentoonstellingsruimte reserveren voor mijn werk, aub?

Droog geknipt bij Wakko

Tijdens de lunch liet ik de paprikasoep voor wat ze was: afwaswater met brokken paprika. Dat kwam omdat enkele weken geleden leuke vriendin de Journaliste enthousiast mailde over haar nieuwe kapsel. Het was geen verandering à la van lang elegant golvend haar naar een hippe, opvallende en asymmetrische carré inclusief pony. Neen, het was "een subtiele verandering, een hele opfrissing. Leuk én handig. Voor niet eens zoveel geld.". Ja, en zoiets prikkelt natuurlijk mijn interesse. Ik zat achter mijn MacBook als een dorstige tekkel: tong kwijlend uit mijn mond, ogen wijdopengesperd. 

Maar ze was nog niet klaar met haar enthousiasme. De Journaliste had ook eerder een interview gedaan met de chef van het salon en dat was "ook een gedreven en leuk gesprek". En dan nog meer magische woorden: "ik heb een vriendinnenkortingsbon voor jou." Goed, korte metten. Ik wilde weten waar en hoe en met wie en wanneer en ... ik ook zo'n kapperservaring kon hebben! Nu, stante pede!

Voor - moe, fluffy en harig

En zodoende liet ik mijn lunch links liggen om me droog te laten knippen door Fabian bij Wakko Brussel, het broertje van het Gentse filiaal van de vriendin. Zoals Fabian me - ook al - enthousiast vertelde: "wanneer je haar droog knipt, dan boetseer je eigenlijk een kapsel. Je laat het haar leven en de weg tonen. De stappen die je moet nemen om tot een bepaald coiffure te komen, liggen niet vast zoals bij nat knippen." In die zin is het moeilijker, maar het is ook een creatiever proces. 

Bovendien weet de kapper voordat hij begint hoe je haar zich gedraagt als het los en droog hangt. In mijn geval: zoals pierenverdriet. "Oh, absoluut geen volume", ondermijnt Fabian met zijn vriendelijk Frans accent meteen mijn hoop op een wulpse haarbos. Attent dat hij is, verzekert hij me echter ook meteen dat hij er wel iets leuk en pittigs van kan maken. "Laagjes, maar niet te veel. We willen geen McGyver. En wild en los ingeknipt", dat klinkt me goed in de oren. 

De vrees voor de afwezigheid van het wassen - voor velen het leukste moment van het kappersbezoek - is ongegrond. Niet alleen verkies ik dat degene die aan mijn haren plukt tenminste weet hoe die vervelende slierten zich gedragen, maar deze Wakko Fabian draait, trekt, snijdt en masseert mijn haardos en hoofdhuid ook. Mijn hoop op nu eindelijk eens een kapsel met pit dat bij mijn gekke snoet past, groeit bij elke van zijn creatieve uithalen. 

Hoewel mijn nieuwe coiffure een uur later toch weer in zijn eigenzinnige plooi ligt, stapte ik met een beetje meer zelfvertrouwen het salon buiten. De zon scheen aan een blauwe hemel en ik was bijna door Brussel aan het huppelen. Voor een goed begrip: ik was dus blij. En nu, nu zal ik stiekem nog wat in de spiegels en vitrines gluren om de blijdschap te voeden en de eigenzinnigheid van mijn haar naast me neer te leggen.

Nog steeds moe, maar wel blij

Moe en fluffy en iets minder zeker, maar wel blij

Ik kreeg van Fabian drie bonnen mee, goed voor een korting van 50 %. Wakko heeft filialen in Antwerpen, Brussel en Gent. Interesse? Let me know!

Niente di particolare... dressed by Luz de Lux

De Zara's, H&M's en Massimo Dutti's op deze wereld laten me slechts nu en dan met een euforisch gevoel de pashokjes verlaten. Meestal is het gepaste item te kort voor mijn 1m80, zowel aan enkels, als aan navel. Andere keren begrijpen de Spanjaarden en noorderlingen zelden waarvan ik hou (niet klakkeloos volgen wat de runway en Vogue voorschrijven bijvoorbeeld). Dan weer staan ze er niet bij stil dat een groot deel van de hedendaagse vrouwen echt wel rondingen, lengte en body heeft. Maar het kan ook dat ik doodgewoon het overzicht verlies bij zo'n verspreid aanbod, waarbij het "helpende" personeel een ander adjectief zou moet krijgen... Als in: " het ongeïntresseerde en on-klantgerichte personeel" of enige variatie daarop. De waaier is breed.

Helemaal anders is het in mijn nieuwe shopping walhalla. In de schaduw van de Leuvense Sint-Pieterskerk (inderdaad, dat is toch een eindje van Antwerpen), in de heroplevende Dirk Boutslaan brengt Barbara - Babs voor de goede vrienden - een beetje Barcelonese joie de vivre. Of zoals dat zuiders de vitrine siert: een beetje Luz de Lux... In het licht van de luxe, de luxe om lief te zijn voor jezelf. Vertaald resulteert dat in rekken vol leuke jurkjes, truitjes, vesten, schoenen, t-shirts en tops van een hele rist merken, duur en niet-duur. Denk: Only, French Connections, Soaked in Luxury, Edith & Ella, BZR ... Ik kan nog vier paragrafen verder gaan. 

Maar dat doe ik niet. Want het is één ding om een leuke selectie te verzamelen, het is iets heel anders én uitzonderlijk om al dit moois met een eeuwige glimlach, een aanstekelijk joie de vivre, kennis van stijl, gemoedelijkheid, inzicht in de klant en als persoonlijke styliste te brengen. Hier stap je binnen als vrouw met hier een daar een "love handle" (en dan bekijk je het nog positief), een rimpel of een maatje dat je niet zint, maar stap je buiten met zakken vol glamour, zelfvertrouwen en een brede glimlach. Need I say more? Dit is verdekke een Gouden Adres. De plek waar je je moeder, schoonmoeder, tantes en al je vriendinnen van heinde en ver naartoe zou sleuren.

Liefst niet allemaal tegelijk, zodat ik nog altijd met de nodige schroom rustig uit mijn pashok kan trippelen om Barbara's wijze raad te aanhoren: "Ruthje, dat staat u heel schoon en ik heb nog iets heel leuks voor erbij...". * Gelukzalige lach *

Luz de Lux

Dirk Boutslaan 15

3000 Leuven

016 43 90 51

di-za 10u-18u

Bring Da Method Man!

We doorkruisten het Vlaamse land. Ik kan wel zeggen dat er een zekere spanning in de auto hing, die van de concentratie. 't Was niet zozeer de ondertussen gekende vermoeidheid die me daartoe noopte, maar wel het gedrag van de anderen die het Vlaamse Land per vier- of tweewieler doorkruisten. De kalender kruiste nochtans geen zondag aan. Voorbij flitsende wegmarkering, schemerende avondzon en focus op de weg,met een soundtrack van Alanis Morissette, een zanglijn van Anouk, een gitaarriff Nine Inch Nails, een baslijn Prodigy ... Niet slecht als road music. De co-bestuurder deed zijn werk lekker.

Het werd nog lekkerder toen de laatste kilometers het volgende nummer door de Mazda 2-luidsprekers trilde...





Mijn moeder verdacht "The Wu" er altijd van diep puberende depressies te veroorzaken en moet dan ook meermaals haar armen zuchtend in de lucht gegooid hebben toen ze de bekende flow en rhymes opving. Het echte plaatje zag er toch een tikkeltje anders uit en voelde ik daar in die vlaag van autorijdende concentratie opnieuw. De beats ontspanden, de flow nam mee op sleeptouw, de hese raps en de rhymes voedden en gaven energie. Music is the food for mind and body. Dat is ook wat toen uit de boxen stroomde. En nu in de auto, zelfs al was het een technoblauwe Mazda 2.

"Kersen" verslaan Dafalgan als eerstelijnsgeneesmiddel

De Bond zonder Naam heeft er zeker zo'n rechthoekig, fletsgekleurd, afschuwelijk ontworpen spreukblaadje van: gezondheid is je hoogste goed. Iets dat ik al eens durf te vergeten. En iets dat ik dan weer volmondig beaam als ik niet alles getaterd krijg wat ik wil of wanneer ik in foetushouding gebogen van pijn en misselijkheid in bed lig. Nu dus. Een keelontsteking, de griep, ontstoken gewrichten... op zich allemaal onschuldige kwalen, maar ze doen me wel beseffen hoe fragiel - maar ook hoe sterk - en hoe beperkt - maar ook hoe oneindig - een menselijke wezen kan zijn.

Dafalgan paracetamol 500 mg is dan een goddelijk hulpmiddel om terug de sterkte en oneindigheid te omarmen. Mijn trouwe bondgenoot. Die zal nu echter een nieuwe alliantie moeten aangaan: met de snoepkersen!

Ik krijg al drie dagen geen hap door mijn keel. Het enige waar ik zin in had waren lichte, verse en frisse gerechten, hoewel het bij hen ook bij kijken naar mijn bord bleef. En ik had ook zo'n zin in van die glimmende snoepkersen. Die lagen voor mijn deur verspreid over de stoep. Er was iemand die er plots geen zin meer in had, denk ik. Toen ik dan ook de boodschappen deed voor het avondeten van the love of my life - risotto van champignons en spinazie - kocht ik voor mezelf als avondeten een zakje rode kersen.

Als zelfverklaarde foodie mag ik hier open en bloot toegeven dat "ja, wanneer ik ziek ben en liever uren in een heet bad soezel om daarna Dafalgans gewijs in een koortsslaap te sukkelen, ik ook nog graag zorg dat er toch een lekker maal op tafel komt voor zij die wel smaakpapillen hebben die niet viraal zijn aangetast. Al moet ik daarvoor op een stoel al zittend koken." Ik weet echter niet of ik hier als zelfverklaarde foodie wel kan toegeven, dat het enige waarvan ik de laatste dagen met smaak geproefd heb, mijn rode glimmende kersen zijn. Mijn dieet: eentje per dag. Die daarenboven het hele viraal aangetaste lichaam ook nog eens verbazingwekkend kalmeerden en beter deden voelen. Leve de rode snoepkersen! Bye bye Dafalgan!

Kunst met een grote K

Na de boeken van Roald Dahl en Annie M.G. Schmitt volgden de boeken van Ensor. James Ensor. Die stonden op mijn boekenplank naast de bundel van Monet en boven die van Van Gogh en Manet. Uren kijkplezier en erg rustgevend voor het slapengaan. Kamillethee, who needs that?

Op zondag kwam ik niet bemodderd, bezweet en bevlogen thuis van een namiddagje scouting, kampen bouwen en fikfakken, maar bracht ik de vooravond denkend, genietend en spelend door nadat ik doeken, beelden en creaties had bewonderd van 's werelds grootste kunstenaars. Ja, ik moet een jaar of 12 zijn geweest - of jonger of ouder - zo nauw steekt het niet - en ik genoot van kunst en cultuur.

Het is moeilijk te zeggen wat ervoor zorgt dat ik uren kan kijken naar een Rothko of waarom De Denker van Rodin me zo raakte. Het heeft niets van doen met hoofdletters of kleine letters. Het is een gevoel, de kleuren, de pennenstreken, de vorm van de steen, de ontdekking. Maar ook meer. Want zelfs een prent ergens toevallig, een doek van een nobele onbekende kan me diezelfde vervoering en datzelfde gevoel geven.

Maar dat is niet wat het dertien-in-een-dozijn doek dat je vaak aan hotelmuren aantreft met je doet. Het is onvoorstelbaar dat hotelmanagers en -decorateurs er bij zoveel talent en schoonheid door de eeuwen heen en nu er niet in slagen iets dat meer spreekt aan de muur kunnen hangen in plaats van een nietszeggend, leeg, ondiepe landschapstekening waarbij je zelfs met je neus er vlakbij nog niet echt kan ontdekken wat er nu op staat.

Mijn laatste hotelovernachting bevestigt me de onverschilligheid waarmee Kunst er aan de muur wordt gehangen: een vierkantje ergens verloren op de grote wand met een hopeloze, donkere, lugubere foto en de woorden "baby, you loved me". Bij het lezen en zien van dit werk scheelde het vijf seconden of ik had me erin laten zuigen om het immense verdriet van de onduidelijk zichtbare persoon op de foto te gaan oplossen. Een tweede vierkantje zou over me waken tijdens mijn dromen, maar orakelde iets over bloedtransfusies... in een hotelkamer? Boven het bed? Tijdens een ontspannen weekend? Je zou van minder nachtmerries krijgen.

Eén ding: het maakte toch meer los dan onverschilligheid. Hotelkunst met een H.

De laatste dagen van de journalist - alweer?

Marketing rules. De rest doet er niet toe. Dat was al toen ik afstudeerde - met krantenpagina's vol schreeuwerige jobads voor alle soorten marketinglui en amper iets voor wat anders - en dat is nu nog zo. Marketing makes the world go round. Marketing also makes journalism go round. Really too bad.

Als kleine hottentot - wat eigenlijk onjuist is, daar ik wel klein ben geweest, maar in mijn leeftijdscategorie altijd groot - zat ik al aan mijn "Rollo 1" radio zelf radioprogramma's in elkaar te maken. Ik droomde van een bestaan met een microfoon in mijn hand gekleefd en een onuitputtelijke intelligentie en creativiteit om mensen het vuur aan de schenen te leggen, vooral dan de burgemeester om hem snedig te vragen waarom hij die bomen kapte: dat was onze lucht! Empathie en journalistieke flair te over, zou ik zeggen. Ik wilde nieuws brengen, mensen informeren, ik wilde schrijven, ik wilde uitspitten. En dat wil ik nog. Badly.

Zoiets - informeren en meedelen en inlichten en uitspitten - staat bijna haaks op "marketing als motor van de wereld", op verkopen, op vanuit economisch oogpunt werken. Natuurlijk wil ik dat mijn werk mensen ter ore komt en wil ik het zo goed mogelijk brengen, maar ik heb mijn prioriteiten en dat is niet een geldstroom creëren of mensen iets doen lezen, kopen, aanklikken dat ze niet nodig hebben. En dat is ook niet met luide kreten holle slogans roepen. Dat is evenmin de marketing bobo spelen, noch worden. Dat is wel een integere journaliste zijn. De pers is de vierde macht in ons land, niet de marketing.

Me and my red shoes

Ik had deze keer goed geslapen. Ik had niet intens en opgewonden gedroomd over hoe ik er de hele bekende wereld mee rond wandelde. Maar toen ik mijn rechter grote teen op de koude, houten ochtendvloer zette, sloeg de opwinding toe. Een schelle, blije stem in mijn hoofd riep het uit: "vandaag komen mijn rode shoes toe!".

Het gebeurt niet zo vaak, maar die ochtend vertrok ik als een kind dat op schoolreis gaat, huppelend en vol energie, door de grijze ochtendmist richting mijn grijze bureau. Ik had mijn eerste alinea van de dag nog niet eens beëindigd of een collega kwam, eveneens huppelend en vol opwinding, aangedraven met een groot zwart pakket. Pour toi. Ja hoor, sinds een ware shoe addict de redactie vervoegde, kijken we meer uit naar postpakketten dan naar de verschijning van onze tijdschriften.

Donkerrode - pardon, cassie red - pumps straalden ondeugend lonkend vanuit de doos. These beauty's will fit perfect around my feet, that's for sure. Zelfs wanneer de hak van - en ik citeer "approx. 4 inch" niet de vooropgestelde "maximaal 10 cm". Way higher. En ook als blijkt dat de Engelse maat 7 niet de gedachte 40 is, maar een 41. Yeah baby, want ze sluiten mooi aan en zitten heerlijk comfortabel.