Ruths patisserie

Ik zou some asses gaan kicken: de stress had ik die ochtend vlotjes opzij geschoven om plaats te maken voor een bescheiden dosis zelfvertrouwen en goesting. 

Maar daar leek de keukengod het toch niet eens mee te zijn: toen ik toekwam in de lesbakkerij, voelde ik het zweet na 8 minuten nog altijd de lijnen van mijn ruggengraat tekenen. Niet alleen door het zompige, zwoele weer, maar vooral ook door mijn nervositeit. 

Ik heb gebibberd, gevloekt en gezweet. Oh ja, gezweet. En oh ja, gebibberd. En oh ja, gevloekt. Want wat doet een mens anders wanneer hij vergeet de vorm in te boteren en dat pas beseft wanneer hij de vulling erin giet. Of wanneer het koekdeeg dubbel zoveel tijd nodig heeft om te bakken en dus eindeloos bleek lijkt te blijven in die verdomde oven? Of wanneer de garde in de KitchenAid het eiwit niet eens zoent? 

Maar op het einde was ik - oh ja - toch best trots op mezelf. Ik kon de chef een taart voor wel 15 personen (in plaats van de opgedragen 8) presenteren én had 3 toetjes klaarstaan die le sentiment et le goût van echte Parijse patisserie zouden naar boven moeten halen.

Oh ja, ik was trots. En ik hoop de rest van de klas ook, op hun creaties. 



Ik was trots. En afgekoeld. Maar ook trots. 

Patisserie, fun?

Toen ik onlangs de aanstekelijke en ravissante Rachel Khoo ontmoette in Amsterdam, kirde ze vrolijk dat patisserie toch een speciaal plekje in haar hart heeft. Patisserie ging immers om being precise, technique and skills, terwijl je bij cuisine meer je intuïtie kan laten spelen, by just throwing things in.

Wel, dat laatste is net waarom ik zo gek ben op cuisine. En dat eerste is net waarom ik soms zo angstig word - als zie ik een kokend hete en alles verzwelgende lavastroom op me afkomen - bij patisserie. 

Net zoals gedragstherapie kan helpen om bepaalde angsten - zoals die van hete lavastromen en gaslekken - aan te pakken, zo helpt mijn cursus patisserie me nu om te ontdekken dat patisserie inderdaad dikke fun kan zijn. I kinda start to like it, zou Rachel zeggen.

Al slaat de twijfel me nu toch wel om het hart. Reden? Ik oefende mijn examenoefening, een recept van bovenstaande ravissante Britse. Het had iets complex, maar ik dacht dat ik het wel aan zou kunnen. Dat het wel gepiept zou zijn. Wrong thinking, kan ik nu besluiten. 

De custard had de neiging te schiften, maar dat kreeg ik nog recht. Achteraf bekeken bleek ik ook veel te veel te veel te veel van het goedje te hebben.  Het deeg wilde met behulp van KitchenAid geen mooi glad deeg vormen, dus hielp ik maar een handje. Spuiten ging ook niet vanzelf door een te kleine spuitmond en stug tegenwerkend deeg. In plaats van 6 vormpjes kreeg ik er amper vier gevuld. Na 13 minuten oven zou blijken dat ik de vormpjes alsnog te vol had gespoten. De suikersiroop kreeg een identiteitscrisis en wilde liever karamel zijn, waardoor het opgeklopte eiwit niet mooi glanzend wit werd, maar wel mooi glanzend bruinig. Ok, iedereen wil een teint, eiwit blijkbaar ook. Maar de stijfkop was toch ook iets te stijf. Maar niets zou me tegenhouden... Ook niet de twee gebroken deegbodems. By the way, een Bretoens recept. Maar dat plan was wel buiten mijn nieuwe gasbrander gerekend. Die wilde niet werken, waardoor mijn andere angst opdook: die voor enorme gasontploffingen in grote appartementsgebouwen. Dat moest de salamander beïnvloedt hebben, want die besloot het hele project op te blazen. 

Het resultaat:

Om positief te blijven: deze taartjes hebben wel degelijk overeenkomsten met het voorbeeld. Om negatief te zijn: patisserie, fun?

Morgen weer wel. 

Voor de gelukte versie moet je vooralsnog hier zijn (bij mij nog geen recreation of the Paris patisserie at home):

Madeleines in négligé

Op normale avonden zie ik er vànzèlfsprèkend meer dan toonbaar uit. Dat heb ik ofwel te danken aan een natuurlijk altijd ravissante outfit, of anders logischerwijs aan een verfijnde, sensuele, dus nog toonbare négligé. Hey, what did you expect?! 

Toévàllig, was dat net op die ene weekavond niet het geval. Dingdongde daar toch net die deurbel om exact 21.28u. Met een drie maten te grote flanellen pyama aan en wenkbrauwen die al geen maanden meer de vingervlugheid van een schoonheidsspecialiste hadden ervaren, zag ik me genoodzaakt me terug te trekken in een hoekje in de zetel. Ik rende inderdaad niet naar de voordeur, ook al kondigde de man aan de videofoon heel droog aan: "Mevrouw, pakje voor u" en staat die zin meestal gelijk met een sprint waar Tom Boonen een puntje aan kan zuigen. 

L'Amore die net wat verder probeerde te raken in het verhaal van De Sneeuwman slofte dan maar galant en charmant als hij is naar beneden. Terwijl ik behoedzaam uit mijn hoekje van kussens sloop, troonde His Majesty The Lover een onwerkelijk grote doos mee. Toch voor de inhoud die eruit zou komen. 

  
Kuisen?! Yeah right, ik zou betere dingen te doen hebben. Na een supersnelle dienstverlening kon ik immers eindelijk mijn nieuwe madeleine-bakvormen in mijn armen sluiten. Het was werkelijk een noodzaak om deze te bestellen: de voorbije weken kwam ik voortdurend recepten tegen van madeleines. Maar alsof dat niet genoeg was, gaven de lieve Yummy Blog Sisters ook nog eens het dwingende bevel om meteen naar Dille & Kamille te hollen om er het bakblik te gaan kopen.

Je ziet: het is niet omdat ik het wil. Het is omdat het moét. Lévensnóódzakelijk. En vanavond moét ik dan ook gewoon bakken. In mijn négligé, of ravissante outfit. What else?!

Kip met lavendel uit een kleine Parijse keuken!

Ik ben fan van Rachel Khoo - knappe madam, rode lippen, hoge hakken, vintage stijl, vrolijke lachebek, maar vooral een aanstekelijk kok - en haar "The Little Paris Kitchen". Ik word er blij en vrolijk van. Ik wil mijn Thalys-ticket bestellen en door de regen huppelen. En wie dat laatste bij mij gedaan krijgt, verdient een standbeeld.

Dus ik keek gulzig naar dit:

En kreeg net voordat ik de voordeur uit wilde stappen met mijn gescheurde jeans (jep, down there), antislipsneakers, basic truitje en een zak vol bakgerief en koksoutfit het volgende bericht: 

"Er zal deze avond geen les Nagerechten zijn"

Dus stond ik daar in mijn vuil-te-worden outfit, besluiteloos de gang in te staren. Want dat doet een mens als het ritme onverwachts wordt doorbroken anders?

De verwarring duurde maar even, want in vuil-te-worden outfit snelde ik naar de lokale supermarkt en maakte dit: 

Poulet au citron et lavande

NODIG

1 kip, in 8 tot 10 stukken verdeeld

flinke snuf grof zout

2 el gedroogde lavendel

4 el olijfolie

4 el lavendelhoning (of gewone honing)

2 takjes tijm

fijngeraspte schil en het sap van 1 citroen

DOEN

Maak de marinade. Stamp de lavendel fijn in een vijzel. Doe hem in een grote kom en voeg er de olijfolie, tijm, honing en citroensap bij. Meng alles goed. 

Doe de stukken kip in de grote kom en meng ze goed onder de marinade. Of doe zoals ik (en Rachel blijkbaar) en doe alles in een plastic zak, schud goed en zorg dat de marinade de kip goed bedekt. Leg afgesloten in de koelkast (min. 30 minuten - max. 4 uur)

Verwarm de oven voor op 200°C. Doe de kip en de marinade in een braadslede en strooi er een flinke snuf zout over. Rooster de kip 45 minuten; draai ze halverwege om. Controleer of de kip gaar is. 

Serveer de kip met het lekkere kookvocht, een groene salade en wat krielaardappelen.

"Et voilà! That's it."