HAPPY: The Royal Yoghurt Detox-Treatment

Nauwelijks vitaliteit, geen spoor van veerkracht, een kwetterend hoofd: zoiets vraagt om de grote middelen der zelfzorg. Verzwelgen in prosecco lijkt mij meestal een prima vorm van zelfzorg, al komt the day after dikwijls het besef dat ik een verkeerde inschatting heb gemaakt. Tijd om andere registers open te trekken. 

Het register van de Royal Yoghurt Detox-Treatment. 

Dit eeuwenoude ontgiftende yoghurtbad intrigeerde me al vanaf de 1e keer dat ik het tegenkwam in het geweldige BOOST, het boek van yoga teacher en inspiratiebron Goedele Leyssen. Een detox door lauw water met citroen te drinken, rode biet op het menu te zetten en een avondje sauna is zò alledaags. Cleopatra-gewijs in een of ander melkachtig bad weken, lijkt mij fascinerender.  

Een dergelijk yoghurtbad vergt iets meer, dan het leegsippen van een fles prosecco. Jezelf een uur lang - ja, een uur; en er zal wel een reden voor zijn - insmeren met 4 à 5 liter volle yoghurt is de eerste 10 minuten een verfrissende zaligheid, maar vervolgens een saaie, zurig ruikende bedoening. Het laatste kwartier is het opnieuw verkwikkende, zachte en  zalige zelfzorg. Een uur in een leeg bad zitten, met koude yoghurt op je lijf en niets anders te doen dan blijven smeren ... niet evident.

Maar het loont. 

Ik was bijvoorbeeld behoorlijk trots op mezelf dat ik erin slaagde enkele minuten mijn aandacht en focus te houden op smeren en masseren. Bye, bye kwetterend hoofd. Verder genoot ik zelden zo van het stijgende warme water (met yoghurt) in de badkuip. Me 30 minuten omhuld te voelen door dit witte, warme mengsel en gewoon "te zijn", stelde me heerlijk gerust. 

In de slotfase dien je jezelf grondig - you don't want a fungal infection darling - af te spoelen met koud water om je erna ferm af te drogen. Klinkt als ware horror na zo'n heet bad, maar ik zweer het je: wàt een zàligheid, dit had ik een kwartier kunnen doen. 

Voor die zotten die na een sessie sauna staan te popelen om de emmer ijskoud water over hun hoofd heen te krijgen, is dit een ingetrapte deur. Ik loop echter gewoonlijk in een straal van 5 meter om die emmer heen. Vergeef me dan ook dat ik het lijfelijk genot van koud na heel warm nu pas ontdek.  

The hours after: opgekuist, vernieuwd en gelukkig. Ik voel me alsof ik een fikse boswandeling in de gietende regen heb gemaakt en daarna 4 uren in de sauna heb gezweet. Lekker loom, bevredigd, warm en verschoond. The day after: een mooie glow is de mijne, futloosheid koos het hazenpad, moed en een zekere energie namen zijn plaats in en warmte stroomt nog altijd door mijn lijf.

*

BOOST, Het Handboek voor Lichaam & Geest

Goedele Leyssen

Uitg. Manteau

€ 22,50

      

Stomende weldadige dampen

Het weldoende effect van water en warmte was al gekend door mijn voorvaderen en voormoederen uit ver vervlogen tijden. Wreedheden zoals het afhakken van handen en ze aan de poorten van het Forum Romanum nagelen, werden door de Oude Romeinen afgespoeld en uitgezweet in hun thermae. Hoewel het Romeinse Rijk volgens mijn bronnen niet reikte tot aan de Gele Rivier, kwamen ook de Chinezen samen in badhuizen om zich te wassen, te ontspannen en om te zweten (cfr. de prachtige film Shower). De oudste bewoners van Amerika hoopten al zwetend in hun tipi's in contact te komen met de geesten van hun overleden broeders. En Finse houthakkers zochten heil en warmte in kuilen afgedekt met boomstammen en verhit met stenen. 

Water en zweten zijn goed voor een mens. Er is wat tijd overheen gegaan tussen de Oude Romeinen en nu, maar ik had wat claustrofobische angsten te overwinnen en de stress moest groot genoeg zijn. Maar juich en spring: ik kan het nú beamen. Terwijl ik in mijn aqua heaven lag te brubbelen en pruttelen, starend naar een sterachtig verlicht plafond kon ik me niet eens meer herinneren waarom ik die voormiddag mijn baas zo naar een ontzettend lelijke plek had verwenst. Na een achttal minuten - het vergt heel wat moed en tijd om angsten zoals claustrofobe en verstikkingsangst weg te werken, dus acht minuten is al een eeuwigheid. Een beetje begrip graag - warmte en puffen in een houten hutje onder mijn persoonlijke sterrenhemel voelde ik weinig meer van de vervloeking van de wereld die ik om 14u die dag beleefde.

En die constante cyclus van bubbelen, ploeteren, drijven, rusten, zweten, druipen, loskomen, verhitten, afkoelen, drijven, bubbelen en weer zweten en rusten zou me nooit tot vergiffenis drijven voor de ergste gruweldaden - absolutely not necessary - maar deed wel alle kleine, persoonlijke ergernissen, kwetsuren, vermoeienissen, bekommernissen en zorgen smelten als een klontje Solo in mijn Creuset-pot, excusez-moi, Le Creuset-pot. Ik begreep geen jota meer waarom ik zaterdagnacht zo krikkel was geweest, waarom ik woensdagochtend bijna in tranen was van vermoeidheid, waarom ik me zo druk maakte over de tweede helft van februari, waarom die soep toch altijd zo heet opgediend werd en ik niet stante pede inzag dat een beetje blazen de boel wel zou afkoelen.



Volgende keer tref je me - krap - aan in mijn badkuip, mét tentzeil, stenen en stoom, úrenlang. En pleit ik vanaf nu inclusief sandwichbord om voor saunahuisjes op het werk, hammams in het station, dompeltonnen op café, bubbelbaden in het cultureel centrum. Water en zweten zijn de nieuwe therapie!