Quiche-variant met rode ui, olijven en ansjovis

Als we dan toch aan de quiche zijn, dan gooi ik er gewoon nog een receptje tegenaan. 't Is net zo eentje dat lekker apart is, een mond vol smaak geeft, in hetzelfde straatje qua eenvoud woont en ook nog eens geweldig goedkoop kan zijn (want beperkte, eenvoudige ingrediënten).

NODIG

Voor 1 quiche, klassieke taartvorm (18 cm?)

1 rol kruimeldeeg (mijn tijd was nog altijd kostbaar goed)

4 eitjes

2 dl (soja)room(vervanger

2 handen vol geraspte kaas

3 middelgrote rode uien, in halve ringen

1 handvol zwarte olijven

5 à 8 ansjovisfiletjes (waarom zijn die verpakkingen op olie altijd zo groot?!)

Peper

Zout

DOEN

 Rol het deeg uit en leg het met het bakpapier in de taartvorm. Prik met een vork enkele gaatjes in de bodem. 

Verwarm de oven voor op 180°C.

 Strooi een handvol geraspte kaas over de taartbodem. Verdeel er losjes de uiringen over, samen met de olijven. Verdeel de ansjovisfiletjes gelijkmatig over de taart.

Klop de eitjes los met de room. Kruid met peper en zout. Giet het ei-roommengsel over de taartvorm. Zorg dat het zich gelijk over de taart verdeelt.

Strooi nu het 2e handje geraspte kaas over de taart.

Bak in een voorverwarmde oven gedurende 30 minuten in de taartvorm. Haal de quiche na een halfuur voorzichtig uit de vorm (met het bakpapier) en zet hem terug in de oven op de rooster. Laat nog 10 minuutjes verder bakken, opdat ook de bodem krokant kan worden.

En zonder ei-roommengsel, en met pizzabodem maak je hier een schitterende focaccia mee!

  

Elke dag pizza? Daarom!

Voor op blauwe dagen.

Tegenwoordig heb ik echter het aardige geluk om digitaal en analoog omringd te zijn met mooie, gedreven, lieve mensen. 

Die stellen iets minder teleur. 

Natuurlijk, "waar er mensen zijn, wordt er gemenst" en dus stoot je al eens op die blauwe kleur. 

Pizza is the answer! Desnoods (bijna) elke dag.  

Slechtste pizza-ervaring ooit met Boze Grommende Maag

Een goede pizza - voor de duidelijkheid, dat is er dan één met een dunne krokante bodem, voldoende tomatensaus, maar niet te veel, een beetje beleg, waarbij alle exotismen zoals ananaes, knackworsten en kebabvlees non lo fatto zijn, een zwaai oregano en wat mozzarella, warm verorberd - is een kostbaar goed. Nochtans is het nu ook weer niet zo moeilijk te realiseren, me dunkt. Toch vindt je ze niet zo vaak, niet eens in La Dolce Italia, laat staan op Belgische grond. 

Ik moet bijvoorbeeld al bijna een missie die de proporties van een Marsreis aanneemt op poten zetten, wil ik mijn tanden zetten in zo'n heerlijke stuk Italiaans armelui-eten. Het argument dat ik afgelegen in een bosrijke omgeving zou wonen, gaat niet op, wat de vaststelling van de Marsreis alleen maar erger maakt. 

En we weten allemaal dat, als je dan een Marsreis onderneemt, het een dramatische belevenis is wanneer die mislukt. 

Bijvoorbeeld wanneer je bij gebrek aan beter uiteindelijk beslist om naar de pizzabakkende Thai te bellen voor je stukje smakelijk Italië. Stapje meer richting drama gaat het wanneer die na vijf keer proberen, zijn telefoon nog altijd niet beantwoordt en je je gedwongen ziet contact op te nemen met de Turkse buren - gespecialiseerd in werkelijk lekkere kebab - voor een schijf deeg met tomatensaus, iets waar deze buren minder sterk in zijn. 

Helemaal verschrikkelijk wordt het - zeker wanneer ik mijn zinnen heb gezet op die smaak van gesmolten mozzarella met oregano in mijn mond - de klok verder tikt en de Turken de familie in Turkije gedag blijken te zijn gaan zeggen. Het Huiselijk Rampenplan treedt dan in werking. Alle middelen worden ingezet en ik breng de telefoon aan mijn oor om met bevende stem - ik heb ondertussen Grommende Honger - mijn bestelling te plaatsen bij Pizza Espressa. Steeds tot uw dienst (tot 2u 's nachts), leveringen aan huis zonder morren, uitermate vriendelijke telefonist en een Italiaanse naam die vertrouwen inboezemt (de benamingen en het voorkomen van "banaan" op de kaart negeren we wijselijk. Ik heb tenslotte Grommende Honger en Goesting in Pizza). 

Slechtste pizza ever. Jammer.

Nooit. Je. Intuïtie. Negeren. 

Hoewel Pizza Espressa op ocharme 900 meter van het controlecentrum van de Marsmissie ligt, vertelde de uiterst vriendelijke telefonist - ik benadruk graag het positieve, jammer genoeg voor u als lezer is dat in dit geval maar één ding en moet dus vaak hetzelfde lezen - dat het hen drie kwartier zou kosten om twee pizza's samen te stellen, te bakken en gemotoriseerd te brengen. Flexibel als ik ben, vond ik dat oké. Er stond ten slotte nog een lekkere fles prosecco voor mijn neus, en als ik verder keek dan die fles, zag ik mijn Allerliefste Liefde voor me zitten. Perfect dus. 

Alleen werden drie kwartier een uur. En werd een uur, een uur en een kwartier. En dan anderhalfuur. Scusi, maar je moet het maar doen met Grommende Honger en Goesting in pizza. Een kort telefoontje met de nog altijd immer vriendelijke telefonist leerde me dat het nog slechts 2 minuten zou duren. Ze moeten er echt een andere tijdsberekening hebben, want het duurde uiteindelijk nog een extra kwartier: net toen we de - echt waar - nog altijd vriendelijke telefonist belden met de boodschap dat we zijn pizza's niet meer wilden, want dat we ons als wilde honden hadden overgegeven aan het verorberen van een handvol noten en oude kaas, belde de pizzakoerier aan. 

Neen, dat zijn hier geen sexy jongemannen die je naar binnen wilt sleuren, terwijl de pizza buiten aan de voordeur koud wordt. Jammer genoeg was de pizza wel al koud en smaakte die naar... euhm... rubber? Ook een beetje naar tomatensaus. Ik wil ook eerlijk zeggen dat het wel een van de weinige keren was dat de champignons op mijn exemplaar echt naar champignon smaakten. Ja, zelfs op die koude rubberen lap. 

Aangezien ik een beetje medelijden kreeg met de niet-sexy, wel zachtaardige pizzakoerier, die ik met vuur en passie de volle lading gaf, heb ik betaald voor die twee rubberen lappen. Uiteindelijk werd er me immers een product geleverd, waarvoor economisch gezien een prijs moet worden betaald (de buikpijn van 's nachts is géén economische prijs). Al leek de pizzakoerier ook medelijden te hebben - of was het angst? - met mij, want ik mocht die twee lappen voor amper € 10 aannemen. 

Ik hoop alleen uit het diepst van mijn hart dat zijn baas hem hiervoor niet laat opdraaien, zoals hij angstig zei. Het is immers zijn baas die niet correct informeert en plant. Meneer de Espressa-baas, met aandrang verzoek ik u om uw schema's en bakplanning alsjeblieft aan te passen en uw personeel niet te laten opdraaien voor boze klanten door uw slechte planning en informatie?! Ik verzeker u dat het u veel meer geld zal opbrengen dan nu. 

Misschien moet ik het restbedrag toch maar even in mijn vuile pizzadoos terug gaan bezorgen... 

Herhaal: nooit. je. intuïtie. negeren. en. nooit. nog. een. marsreis. plannen. naar. pizza. Espressa.

Keuzes

Ik zit aan de apero, met een Martini Rosso inclusief appelsienschijfje en ice, en ik heb de pest in. Dat is uitzonderlijk. Apero-time is na brunchtijd en lunchtijd toch wel een van mijn favo momenten van de dag. Op een favoriet moment hoor je niet de pest in te hebben. What's going on? Wel, mijn absolute toppers van pizzabakkers bevinden zich te ver buiten mijn perimeter "in de buurt".

It's all about choices, baby. Aanvankelijk was er een appartement, met een bed, een view, plaats voor brunchtijd, lunchtijd, apero-tijd en een van die lievelingspizzamannen op een paar huizen afstand. Maar, ook met een huisbaas ... die zich dan ook nog eens na verloop van tijd gedroeg als een man waarbij Hannibal zijn lepel in de hersenpan had geplant: als een voor mij onbegrijpelijke nitwit dus.

Een aantal events en een douche zonder water later was er een ander appartement, mét magnifiek uitzicht, véél licht, véél liefde, een groot bed, met een kleine fuifzaal ruimte voor brunchtijd, lunchtijd, apero-tijd én bbq-tijd... zonder huisbaas. Maar ook zonder lievelingspizzaman een paar huizen verder. Er zit een Chinees. Ik zweer je dat het onvergelijkbaar is.

Dus heb ik de pest in. Omdat ik al weken geen degelijke pizza meer heb gesmuld. En dan heb ik het dus niet over de sponsen van Pizza Hut of de druipende, halfgebakken vodden van bij Nemir of Hus-Hak I. Dan heb ik het over de verrukkelijke Napolitaanse restjespolitiek: alles - naar Italiaanse normen welteverstaan, dat sluit frieten en Zwan-worsten uit - kan er in principe op, de bodem is dun, fijn en krokant gebakken, de tomatensaus druipt er niet af en is puur van smaak, de kaas is mozzarella en ziet goudgeel.

En ik ben blij. Want dat proefde ik gisteren bij Pizzeria L'Aurora. Ook te proeven bij Castello Lucano en Il Vicoletto. Please... Vul gerust aan met je eigen kostbare pizza-adresjes overal te lande zodat niemand nog van die vodden moet smaken.