FOOD: geweldige warme salade met spinazie en kikkererwten

Ik durf nogal vaak te denken - en vervolgens te panikeren - dat er voor een gezellig gerecht een hele voorbereiding nodig is. De kans op slagen hangt in mijn gedachten dan samen met het aantal uren en de moeite die aan de plât vooraf zijn gegaan. 

Quatsch. 

Deze geweldig lekkere lauwwarme salade "flikkerde" ik op amper 5 minuten in elkaar. And all you need is - niet Jani - maar slechts 5 ingrediënten: spinazie, knoflook, kikkererwten, tonijn in blik, misopasta. 

Dit is jummie opwinding op het bord, een geweldig blije lunch of een lichte, maar voedende afsluiter van de dag. Ook ideaal als partner in crime voor een buffet, die van de winterbarbecue, Midden-Oosterse brunch of whatever you like. Variëren kan gemakkelijk: voeg een gekookt patatje toe, laat de vis weg, voeg wat zeewier toe, kruid af met peperoncino ...

Absolute Happy Food! 

NODIG

Voor 2 personen

300 gram spinazie

2 teentjes knoflook, geperst

1 blik kikkererwten, gespoeld (400 gram)

250 gram tonijn uit blik, in eigen nat

1 el miso

DOEN

 Verhit een scheut olijfolie in een ruime pan. Fruit de knoflook zachtjes. Voeg de spinazie toe. Roer om. 

Voeg de gespoelde kikkererwten toe en doe er ook de tonijn bij.

Roer rustig om. Zet het vuur uit wanneer de spinazie geslonken is. 

Voeg er de misopasta bij en meng alles goed.

C'est tout, vraiment!

Gigi, Catchy Italian Store in Leuven

Leuven is een levendige, internationale stad. We hebben hier niet alleen een hoek Berlijn - waar ik vanaf deze maand wekelijks een dag van barista/jazzy bar ga doen - er zijn ook een aantal vierkante meters Italië, op en top Italië.

Gigi is zeker niet het enige stukje Italië in deze contreien, maar wel een van de leukste. Ik heb nu eenmaal een soft spot voor sfeer en voor concepten die werken. Bij Gigi - kleine broer van Zoff, the Catchy Italian Bar en een van mijn favo apero-plekjes; get the link - geweldige wijnen, geurige koffie, aparte digestivi, lekker opgelegde olijfjes en melanzane, fantastische salumi, verse pasta's, geweldige passata, een aantal verse groenten (rechtstreeks d'Italia!),  verrukkelijk brood eccetera. 

Een concept dat werkt, want niet alleen de producten zijn molto Italiano, de muziek die er speelt is dat ook, net zoals de mensen die je kei charmant bedienen en de winkelinrichting heeft ontzettend veel weg van een oud, krom winkeltje in de kleine steegjes van Roma of Napoli.

Stiekeme hoop is dat op een dag de échte Gigi achter de toonbank staat. 

Gigi, Catchy Italian Store

Mechelsestraat , tegenover Zoff, Catchy Italian Bar

3000 Leuven

 

 

Quiche-variant met rode ui, olijven en ansjovis

Als we dan toch aan de quiche zijn, dan gooi ik er gewoon nog een receptje tegenaan. 't Is net zo eentje dat lekker apart is, een mond vol smaak geeft, in hetzelfde straatje qua eenvoud woont en ook nog eens geweldig goedkoop kan zijn (want beperkte, eenvoudige ingrediënten).

NODIG

Voor 1 quiche, klassieke taartvorm (18 cm?)

1 rol kruimeldeeg (mijn tijd was nog altijd kostbaar goed)

4 eitjes

2 dl (soja)room(vervanger

2 handen vol geraspte kaas

3 middelgrote rode uien, in halve ringen

1 handvol zwarte olijven

5 à 8 ansjovisfiletjes (waarom zijn die verpakkingen op olie altijd zo groot?!)

Peper

Zout

DOEN

 Rol het deeg uit en leg het met het bakpapier in de taartvorm. Prik met een vork enkele gaatjes in de bodem. 

Verwarm de oven voor op 180°C.

 Strooi een handvol geraspte kaas over de taartbodem. Verdeel er losjes de uiringen over, samen met de olijven. Verdeel de ansjovisfiletjes gelijkmatig over de taart.

Klop de eitjes los met de room. Kruid met peper en zout. Giet het ei-roommengsel over de taartvorm. Zorg dat het zich gelijk over de taart verdeelt.

Strooi nu het 2e handje geraspte kaas over de taart.

Bak in een voorverwarmde oven gedurende 30 minuten in de taartvorm. Haal de quiche na een halfuur voorzichtig uit de vorm (met het bakpapier) en zet hem terug in de oven op de rooster. Laat nog 10 minuutjes verder bakken, opdat ook de bodem krokant kan worden.

En zonder ei-roommengsel, en met pizzabodem maak je hier een schitterende focaccia mee!

  

30°C en een papillot: een fantastiche combi

Patat, 30°C! Een mens kan dan niet anders dan de bbq aansteken, een fris wijntje uitschenken en staren naar het witheet worden van de kolen. Voor erop is de papillot een Niente di Particolare-favoriet: 

Fast (& niet zo furious)

Winkelhollen is niet echt nodig: leve de restjes!

Happy Healthy  zonder vetstoffen

Surprise, surprise, want je steekt erin wat je hebt, elke keer wat anders

Een idee: zalmfilet (kan gewoon uit de diepvries, wel eerst ontdooien dan, dat beestje), aromatische kruiden naar keuze, kerstomaatjes, geplette knoflook of gekonfijte knoflook (niet scherp, wel heel fijn van smaak), scheutje bouillon erbij en dichtvouwen. 

Of heb je het meer voor kabeljauw, ansjovisjes, geroosterde pijnboompitten, schijfjes citroen en plakjes courgette met kruiding en bouillon?

Ik zoek alleen nog een alternatief voor de vervuilende aluminiumfolie. Bakpapier bleek een niet zo'n veilige keuze (een vlammetje en een papiertje, die hebben elkaar graag), dus als je een suggestie hebt, please share it here! 

 

Gezellig schnabbeladresje!

 Ik heb zeker en vast Italiaans bloed: ik ben dol op aperitieven! Er zit een erg rustig element aan dat moment. Plus, veelal heb je de keuze tussen verschillende hapjes. Om lekker te schnabbelen. Met je vingers. 

Dus als de apero meer de maaltijd van de dag wordt, dan voel ik me als una bella ragazza in de zevende hemel. 

Dat is precies wat L'Apero d'Oc te bieden heeft. 

In hartje Gent - Ajuinlei, achterzijde van de Fnac, in de buurt van Dille & Kamille - proef je hier een flard Zuiden. 

Er staan een resem überverse en huisgemaakte schnabbels voor een fijn prijsje op de kaart, maar er zijn ook dikwijls een dagschotel en/of soep te krijgen. Het leuke assortiment biodynamische wijnen maakt het af.

Inspiratiebron is de Languedoc/Roussillon. Ok, dat is Frankrijk, maar dat neigt toch al naar La Bella Italia, nietwaar?!

Hier zou ik dagelijks kunnen leuteren en genieten. Niet alleen de producten zijn geweldig, maar ook de ontvangst en de sfeer!

Een fantastische plek. 

Maar morgen sta ik er weer!

Passie, I love it en 'k kan er niet genoeg van krijgen. Ik slurp het op, ik adem het uit, ik spring in het veld, ik huppel doorheen de dagen en ik sjeez door ervaringen. Fantastisch! 

Ceasarsalade met gerookte forel en mayodressing - Recept: Delicious.

De andere kant van de medaille is dat ik er zo nu en dan wel een rekening voor moet betalen: donkere dagen, dat van die donsdekens enzo. Ik kan u zeggen: die prijs heb ik er meestal voor over, al is het zeker geen pretje, niet voor mij, niet voor L'Amour. 

Peterselieboter met lavendel voor op de dorade - Recept: Delicious.

Die verdient erna, ervoor, tijdens dan ook zeker wat extra, eigenlijk dus de godganse tijd. Heeft hij even geluk dat ik van het "zorgende" type ben en dat ik zij die ik liefheb, graag verwen. 

Tafeltje dekje en moi na een stevig recuperatiedutje aan de slag met kookpotten, quinoa, gerookte forel, meer dan zacht gekookte eitjes, dorade, tijm en lavendel! Die laatste gaf het geheel een zachte zomerse toets, al moeten we daar momenteel nog altijd vooral van dromen. 

Het was een maaltijd genieten, tot rust komen, bijpraten, bij lachen ... en opnieuw geveld worden door slaap. Sogni d'oro, maar morgen sta ik er weer!

La Dolce Italia meets Belgio

De dag vroeg erom. Ik zat met een vriendin-buurvrouw aan het bruiswater met rabarber-rozensiroop - hoewel het misschien passender klinkt als ik nu zou kunnen zeggen "aan een gezellig kopje thee" - toen we elkaar met grote ogen aankeken en dachten dat het dak eraf zou vliegen. Als je weet dat ik met mijn Amour op de bovenste verdieping van een appartementsgebouw woon en dat boven ons dak enkel de vrije blauwe of soms grijze hemel lonkt, dan begrijp je meteen onze grote ogen. Tenzij het je natuurlijk aan empathie ontbreekt. Dan kan ik weinig voor je doen. 

Het dak leek er dus af te gaan. En daar zaten we dan een potje te gibberen en enkele minuten te ontspannen met grote ogen. Het is dan ook logisch dat het me met een flits trof. Nochtans denk ik niet dat het onweerde. Het stormde gewoon, dat is wat anders. En het trof me met een flits. 

Vanavond zou er een herfstgerecht op tafel komen. Wat er ook gebeurde. Dak eraf of niet. Gezien het feit dat ik in geen maanden de chef was geweest, hoogstens de sous-chef, was dat best een opmerkelijke gebeurtenis te noemen. Vooral als je bedenkt dat de inspiratiebron dat gekke, doch leuke Pinterest was. Het was immers daar dat ik een foto zag waar ik zo een hapje uit zou willen nemen, met het onderschrift "Bucatini with coliflower and brussels sprout". 

Met dat dak dat eraf ging, de regen en de kilte binnen leek het me het ideale moment voor een vleugje Italia met een zweem herfstachtig België. En klaar in een windzeug. Je hebt dus nog tijd genoeg om een leuk deuntje op te zetten, de kaarsen aan te steken en de tafel feestelijker te dekken. Ach ja, omdat het maandag is. 

NODIG

een bloemkool, in roosjes geplukt

250 gram bucatini

een teentje knoflook, geperst

een ui, fijn gesnipperd

een theelepel peperoncino (of meer, naar smaak)

een tiental ansjovisjes op olie en met knoflook

een ruime handvol peterselie, fijn gehakt
een handvol pijnboompitten, geroosterd

een scheut olijfolie

peper en zout, uit de molen

versgeraspte parmezaanse kaas

DOEN

Breng een voldoende hoeveelheid water aan de kook voor de pasta. Verhit in een diepe pan een scheut olijfolie en fruit hierin de ui, knoflook, peperoncino en peterselie. Voeg de ansjovisjes toe en roer tot ze wegsmelten.  

Voeg de bloemkoolroosjes toe, samen met een scheutje water. Kruid met peper en zout. Zet een deksel op de pan en stoom tot ze gaar zijn. Let op, er moet nog wel beet aan zijn.

Kook de pasta al dente en meng onder het bloemkool-ansjovismengsel. Bestrooi met versgeraspte parmezaanse kaas, versier met peterselie en strooi er de geroosterde pijnboompitten over.   

 

Gek veel goesting in sardientjes

Ik heb gehold, ik heb gemoeten, ik heb gedaan. En nu heb ik even vakantie. Op de vakantieplanning: niets moet, alles mag. Ik ga mijn thuis geen poetsbeurt geven, ook al vliegen de stofvlokken in het rond. Ik rij niet het halve land rond om de zoon van de nicht van de tante van mijn grootmoeders broer te gaan bezoeken, al stel ik sommige familiebanden erg op prijs. Ik dokter geen aartsmoeilijke gerechten uit op basis van voor mij ongekende ingrediënten, al doe ik weinig liever dan heer en meester spelen in de keuken.

Tenzij er gek veel goesting is. Zoals gek veel goesting in een topper van een pasta met het visje van de maand, sardientjes. Zo'n pasta vraagt niet echt veel: wat liefde, enkele goede ingrediënten en een beetje kooktijd. Wat ik dan ook liever kwijt dan rijk ben op het moment van gek veel goesting in de voorbereiding van zo'n toppasta, is een visverkoopster die me met een gezicht alsof ze net vijf glazen citroensap leegdronk de info geeft dat "vis kuisen echt vies is". Gevolgd door het flauwe excuus dat "ze het waarschijnlijk ook niet mag van haar baas, dril halen uit een vis".

Die woorden komen van iemand die met een plastic schort voor een met ijs gekoelde toog boordevol visachtigen staat... En ik gaap haar vol ongeloof aan. Ik denk dat mijn ogen de grootte van een knikker hadden en dat het viswijf de vullingen in mijn achterste kiezen kon zien. Ik was ook verbouwereerd omdat haar antwoord betekende dat ik zelf aan de slag zou moeten. Daarbij is dan nu het moment aangebroken om te bekennen dat ik geen held ben in het leeghalen van herkenbare dieren. Ik heb te veel fantasie: dat elk van deze schattige sardientjes al blubbend tegen me zou zeggen dat ik hen te ruw behandel en hen pijn doe, bijvoorbeeld. Op zo'n moment ben ik een watje en verre van een kok.

Uit louter egoïstische overwegingen - en dus niet om de visdame wat bij te laten leren - repliceerde ik haar dan maar snedig "vies?! En jij verkoopt vis?!", waarop ze bedremmeld met mijn 500 gram sardienen in de hand naar de kuistoog slenterde en me vroeg of de kop er ook af moest. Ja, graag. Dankjewel. Nog een fijne dag verder. En ik wierp haar een laatste brede, oprechte glimlach toe.

Spaghetti/Fettucini met sardientjes

(voor 4 personen)

500 gram pasta 

1 kg sardientjes, schoongemaakt (graat, kop en staart verwijderd)

8 ansjovisfilets op olie, in stukjes gesneden

1 grote venkelknol

1 ui, versnipperd

1 zakje saffraan

2 eetlepels pijnboompitten

1 glas droge witte wijn

olijfolie

peper en zout

2 eetlepels rozijnen, voor de liefhebber

DOEN

Open de sardientjes als een boek, spoel ze onder stromend water en snij ze in grove stukken. Was de venkel, haal de buitenste stukken weg en snij ook in stukjes. Kook de venkelstukjes in een ruime hoeveelheid water met zout gaar. Giet af. 

Verhit een scheut olijfolie in een pan en fruit daarin de fijngesneden ui. Roer de ansjovisfilets erbij en laat ze smelten. Meng er vervolgens de pijnboompitten, de stukjes venkel, de sardientjes en eventueel de rozijnen door. 

Schenk er een scheut wijn bij en laat op hoog vuur verdampen. Los de saffraan op in enkel eetlepels warm water en schenk het bij de saus. 

Breng op smaak met peper en zout en laat de saus ongeveer 40 minuten koken. Voeg indien nodig nog enkele eetlepels warm water toe. 

Kook intussen de pasta in een ruime hoeveelheid water al dente. Giet af en meng de pasta door de saus. Laat het geheel nog 5 tot 10 minuten rusten zodat het sausvocht goed in de pasta kan trekken.