FOOD: Quiche met rode biet en feta

Er waren te veel lunches die ik begon met een keuze te maken tussen een van de dichtstbijzijnde broodjes- en bagelbars. Dat wilde ik anders. Deze quiche is het startsein voor die verandering. 

Quiche met rode biet, feta en komijn

 

NODIG

Blader- of kruimeldeeg

4 eitjes, losgeklopt

flinke scheut roomvervanger (sojaroom, rijstroom, ...)

1 voorgekookte rode biet, in dunnen schijfjes

1 wortel, in schijfjes

Geraspte kaas, bv. mozzarella

Komijnzaadjes, gedroogd

 Bieslook, fijn gesnipperd

Feta, in blokjes gesneden

Peper

Zout

DOEN

Rol het deeg uit in een taartvorm en prik er met een vork gaatjes in. Bak in een voorverwarmde oven op 180°C voor ongeveer 10 min. Om te vermijden dat het bladerdeeg opzwelt, kun je bakbonen gebruiken.

Strooi de geraspte kaas over de bodem. Verdeel de schijfjes rode biet en wortel over de taartvorm en giet er rustig het room-eimengsel over. Verdeel enkele blokjes feta over je hartige taart en kruid af met de bieslook, komijn en peper en zout.

Bak 40 minuten in de oven op ongeveer 180°C. Haal de taart voorzichtig uit zijn vorm en zet nog eens 10 minuten op een rooster in de oven. Verlaag eventueel de oventemperatuur naar 160°C. Deze laatste stap zorgt ervoor dat de taartbodem ook voldoende mee gebakken is.

Serveer de quiche met een flinke dot rucolasalade met een dressing van olijfolie en balsamico azijn.

 

 

FOOD: Toch een lastige, die zuurdesem en dat authentieke brood

Ik ben van mening veranderd. Ondertussen geloof ik niet meer dat er zoiets bestaat als "gemakkelijke zuurdesem" en het "gemakkelijke, authentieke brood" dat daaruit volgt. Na een tweede poging voor het brouwen van mooie zuurdesem en een nogal mislukt "authentiek" brood - tenzij je een soort van platbrood authentiek Belgisch vindt - is het inzicht gekomen.

 

Zuurdesem platbrood - Mislukt!

Waarschijnlijk laat zo'n slow-brood-baking zich niet vervatten in een alinea of twee van tientallen regels. Waarschijnlijk is er wat van aan, wanneer Chad Robertston - de stoere, surfende, inspirerende man achter Tartine Bakery en heer en meester in zuurdesembrood bakken -  meer dan 20 pagina's in zijn broodbakbijbel weet te vullen met uitleg over zuurdesem prepareren en het daaruit volgende brood bakken.

Het ziet er dus naar uit dat er op korte tijd hier geen "authentiek huisgebakken brood met zo'n fantastische gebarsten korst" uit de oven zal komen. Ik kruip even nederig terug in mijn hoekje van de zetel en lees pagina 45 tot en met 69 van Chad's boek nog eens een paar keer door, terwijl ik moed, energie en tijd probeer te verzamelen. Daarbij zijn jullie tips & tricks trouwens ook meer dan welkom. See you later!

 

FOOD: Niet zo moeilijke zuurdesem prepareren

Brood bakken, dat zou ik doen. Al deed ik (en Il mio Amore) het al - niks geen broodbakmachine, wel met de hand - maar nu zou het voor echt zijn. Ik zou brood bakken met zuurdesem. En met zo'n ambachtelijke "barst" in de fantastisch krokante korst. En met zo van die luchtige holen in het kruim. Van dat écht brood.  Zo'n brood waarmee het langetanden-begrip "broodbuik" niets van doen heeft. 

Dat was een dikke 8 maanden geleden, toen ik dolblij een geweldig mooie broodbakbijbel uit zijn kerstverpakking haalde. Zo'n broodbakboek voor écht brood, met zo'n ambachtelijke "barst" in zijn fantastisch krokante korst. 

Een maand later bleef er weinig over van mijn volhardendheid. Ik had het zuurdesemrecept van Chad Robertson - de stoere, inspirerende man achter Tartine Bakery - enkele keren proberen door te lezen. 

Het recept loopt van pagina 45 tot en met pagina 69. Er zitten wel pagina's met prachtige beelden tussen, maar dan nog. Mijn vastbeslotenheid zonk weg. Het eindigde met foto's kijken van en verhalen lezen over het harde bakkers & surfers life van een Californische stoere held. Geen zuurdesembrood en kookboek is voorlopig salontafelboek.

Godzijdank zagen ze bij meubelgigant Ikea in dat ze naast platte dozen vol soon-to-be-meubels produceren, ook goed zijn in heerlijke, sfeervolle (kook)boeken uitgeven. Zoals daar nu is: Ons Eten, Natuurlijk! 

Op pagina 164 staat daar een wel erg aanlokkelijk recept voor het broodbakmeisje in mij. Niet alleen dat. Ik moet niet eens meer dan 20 pagina's Engelstalige zuurdesem-filosofie doorworstelen: Ikea doet het met ocharme een korte paragraaf van 10 lijntjes. Dit kan ik bevatten. De volhardendheid om het "zuurdesembrood in een gietijzeren pan" - met zo'n "barst" in de krokante korst en met zo van die luchtige gaten in het kruim - te bakken woedt in volle hevigheid. En dus staat mijn eigenste zuurdesembrouwsel nu te borrelen op het keukenaanrecht. To be continued.

 

 

Een Zweeds ontbijtje

Ik ben echt dol op vers, krokant, wollig, geurend, donker brood. Echter, sinds de term "broodbuik" ook in ons landje gemeengoed is geworden, ga ik bewuster om met de hoeveelheid van dat lekkers die ik in mijn mond stop. Direct gevolg is dat ik het nu regelmatig 's ochtends met havermout, muesli, granola en consoorten moet doen. 

Dat maakt me niet altijd instant blij. Ik vind het iets te "zoet", met dat fruit dat ik erbij doe om het geheel wat interessanter te maken. Doe ik niet aan pimpin', dan vind ik de smaak wat eenzijdig. Op de langere duur word ik meestal wel gelukkig met mijn ontbijtkeuze omdat het me zonder knagend hongergevoel doorheen de voormiddag loodst. Tegelijk voel ik me de hele ochtend veel "lichter". 

Maar toch, soms wil ik gewoon instant vrolijkheid. En geen muesli. Dat vond ik in mijn Knäckebröd met witlofsalade en haring. Het katapulteerde me meteen ook terug naar zalige Scandineuvische vakantieherinneringen. Meer moet dat soms niet zijn om de ochtend gevleugeld te kunnen starten. 

 

NODIG

Knäckebröd of (glutenvrije) kastanjecrackers

2 stronkjes witlof, fijn gesneden

1 potje magere yoghurt

2 tl mosterd

peper

zout

1 potje opgelegde haring

DOEN

Meng het witlof met de yoghurt en de mosterd. Kruid met peper en zout.

Beleg een cracker met het witlofmengsel en werk af met enkele stukjes haring.

 

When in Bruges ... Visit Sanseveria Bagelsalon!

Brugge is hip and happening. Vergeet de bussen Aziaten, de ontelbare saaie pralinewinkels en het net iets té opgekuiste pretparkuiterlijk van de stad. Dezer dagen tel je niet mee als een bezoekje aan Brugge niet opgelijst staat in je citytrip-in-eigen-land-planning. 

Fellow-blogger Edwardz heeft er zijn mooie kook- en tekstbureau, je eet er de geweldige ballen van Wim Ballieu, rock 'n chocman Dominique Persoone begon in de stad, sterrenchef Geert van Hecke opende er zijn bistro on the side De Refter en er staat een indrukwekkend concertgebouw met een mooi programma. 

Lang niet alles: Brugge bougeert. Vanaf 1 mei - hoe mooi, Dag van de Arbeid - kun je geweldig gaan schnabbelen in Bagelsalon Sanseveria. Met de woorden "salon" en "sanseveria" in je naam, kan het moeilijk nòg hipper worden. 

Edoch, want je ontbijt of luncht er met geweldige, krokante, smakelijke classic bagels - die hartige ronde broodjes met een gat in het midden - en met bagels met een twist. Het interieur is as it should be: Scandinavisch chic meets vintage.  En het logo klopt!  Hip, hipper, hipst. 

Oh yes, they will bagel it!

Het variant-onbtijt

En met dat lekkere, donkere, stevige, knisperend van de granen Ikea-brood geniet je dan van een variant op je saaie boterham-met-kaas-ontbijt. 

 

Een plakje gerookte zalm, enkele schijfjes avocado en happen maar. Goede vetten en hun everlasting Omega 3-compagnon: een bonus voor je liefdevolle hart, je naarstig stromend bloed en je stralende huid; aangevuld met vezels, kalium, magnesium, koper en zink in bulk.

 

Kopje zachte, volle cappuccino erbij, de zon die de maan stilletjes aan van haar troon begint te stoten en de dag is alweer aangenaam begonnen.

Brood: home made van Ikea

Sorry heren, maar dit vat vol oestrogenen heeft zelden problemen gehad met een Ikea-kastje. Neen, nooit een schroef te weinig in de doos of een kast die omgekeerd ineen stak. Waarschijnlijk doet dit nieuws pijn aan jullie door testosteron gedreven ego. Maar troost is nabij. 

Begin gewoon bij het begin. Rome wasn't built in one day, you know. Dat begin is sinds kort "het Ikea-brood". Kan niet mislukken, zeker niet met een Ikea-pilsje in de hand!

Brik flink schudden zodat bloem en granen zich mooi kunnen mengen, 600 ml lauwwarm water toevoegen en nog meer flink schudden - ok, hier kan het wel even fout lopen: vergeet NIET de doos goed dicht te houden, anders hangt je mooie overhemd vol met een brij die doet denken aan ... Wel ja, aan dàt - en dan alles uitgieten in een bakvorm. 40 minuten laten rijzen en vervolgens een uur laten bakken. 

Gemakkelijker kan bijna niet. En om jullie vuur helemaal aan te steken: ik fikste het terwijl ik mijn weg zocht én vond in het oerwoud van de een of andere internettoepassing. Slik ook maar terug in die woorden, want dit grof granenbrood is verrukkelijk!   

Brunch, uit de keuken van de zussen

Op een dooie avond in maart zoemde de iPhone: een smsje van Els, de ene helft van de Yummyblogsisters. Of ik die ene dooie zondag in mei misschien - hooggehakt - wilde komen helpen met hun spannende en lekkere plannen. Zoiets moet je me echt geen twee keer vragen. Ik bedoel maar: hooggehakt, spannend, lekker!! Trouwens, je kent ze misschien (nog) niet, maar die zussen zijn goedlachs, vrolijk, lief en weten alles waar mijn smaakpapillen zo gek op zijn op een leuke, uitnodigende manier op tafel te toveren. Om maar te zeggen: je zorgt dat je er staat.

De dooie zondag in april werd rond de tafel van Els en Iris wel heel erg levendig: fotoschermen, een zwaar fototoestel, een bende hooggehakte zotte madammen, een prachtig gedekte brunchtafel, een jarige Iris die om de zoveel tijd aanwijzingen doorgaf voor dé perfecte foto, een niet-aflatende stroom aan heerlijkheden die Els vanuit de keuken aangaf, een stralende zon en veel, heel veel plezier. Want ja, wij waren aan het figureren in één van de hoofdstukken van het eerste kookboek van de zussen. Eigenlijk een van de belangrijkste hoofdstukken, of course, de girly brunch! 

De lekkere verhalen en mooie recepten kenden we al via hun fijne blog De Yummyblogsisters. Nu zijn ze er dus met hun eerste boek Brunch, uit de keuken van de zussen. Ze geven ons geen excuus meer om alleen met Pasen of Moederdag vrienden of familie rond de ontbijttafel te verzamelen. Els en Iris hebben immers voor elke twee maanden een uitgebreide en originele themabrunch voorzien, doorspekt met leuke weetjes en stylingtips. Bak cranberry muffins voor een American feeling, waag je aan de prachtige (en - ik spreek uit ervaring - oh zo verrukkelijke) oer-Britse bubbly jelly en rol je eigen Zweedse köttbullar dat het een lieve lust is. Je gasten werden nog nooit zo verwend aan de brunchtafel. En jij had het nog nooit zo leuk in de keuken. Meteen een schot in de kookboekenroos, als je het mij vraagt!

Zeker een van de leukere kookboeken die dit najaar verschijnen, en dan nog van eigen bodem! Het kost € 24,95 en je kan het bestellen door een mailtje te sturen naar de vrolijke zussen op yummyblog2010@gmail.com of info@njamelicious.be. Als je het lief vraagt, signeren ze je eigenste brunch-boek! 

Deze maand lees je trouwens in Njam!-magazine alles over de speciale "zusjestwist", hun inspiratie en hoe je dat nu tot een goed einde brengt: om 8u 's ochtends een brunch klaarmaken.  

Els en Iris Debremaeker, Brunch! Uit de keuken van de zussen, Standaard Uitgeverij, € 24,95

Brunch met een British vintage touch

Op een globale weekendochtend vind je me zelden voor 10 uur alive and kicking in huis. Als je me nodig hebt, haalt bellen of berichtjes sturen geen bal uit. Ik reageer niet. Ik lig immers snorrend en soezelend verstopt in een warboel van heerlijke katoenen lakens, hopend dat het moment dat ik echt niet langer kan blijven liggen en mijn dromen vaarwel moet zeggen nooit komt. Dat moment komt gegarandeerd toch. Af en toe, en tegenwoordig steeds vaker, zelfs nogal energiek om 5 over 10, vergezeld van een portie ideeën en goesting. Goesting om die ideeën in realiteit om te zetten. 

Versgebakken, home made scones

Tja, dat krijg je ervan als je de avond voordien gulzig het ontzettend leuke, inspirerende en aanstekelijke kookboek Het Vintage Tea Party boek van Angel Adoree - die naam alleen al - doorbladert, en nog eens, en nog eens, en nog eens... en nog eens. Kwam daar nog bij dat ik Yummy Blog Sister 1 (of is het 2?) "sprak". Ja, over Angel Adoree en haar boek. En over Yummy's geplande babyborrel-slash-Tea Party  Moest een chatprogramma meer geluid voortbrengen dan de obligate "plong" bij een nieuw bericht, dan zou je denken dat je op een kippenboerderij was. Om maar aan te geven hoe enthousiast en blij vintage, een Tea Party, online contacten en aanstekelijke ideetjes ons maken! 

Chocolade hartjeskrokantjes - klaar om te bakken

Ik sloeg de lakens weg, want ik was klaar voor mijn vliegende de-ochtend-heeft-goud-in-de-mond-start, om al gauw tot de serieuze vaststelling te moeten komen dat ik dus echt niet én kan liggen dromen tussen mijn katoen, én een impressive ontbijt kan fiksen, én dat met een beperkt aanbod van de buurtwinkel. Dekke, nochtans ben ik het type vrouw van "en, en, en". Ik doe zelden aan "of, of, of". Ik heb mijn gulzige momenten, ja. 

Muffins met spek en feta

"En, en, en", dus ik zou op zijn minst een poging wagen. Na een zorgvuldige selectie - ik zag het nogal groots en zou zowat alles uit het boek hebben gemaakt als ik de tijd had gehad, maar je weet.. die beperking... - ging ik voor de onontbeerlijke verse scones, de geroosterde chocoladeharten en de muffins met feta en spek. Natuurlijk verschenen er ook crumbled eggs, versgebakken brood, vers fruitsap en lekker beleg op tafel.

Na deze kleine try-out kon om een uur of 3 de dag beginnen. Heerlijk, weekend! Maar ik broed toch op meer, groter, verscheidener. Je weet wel, "en, en, en, en, en, en, en, en, en, en, en ... en!"

Het Vintage Tea Party boek, Angel Adoree, Fontaine Uitgevers, € 29,95

 

Home made, because I'm worth it

Er heerst in culi-land een sterke drang naar "van bij ons". En dat mag je letterlijk nemen: sommige restaurants proberen hun ingrediëntenlijst te beperken tot kruiden en groenten die van maximaal enkele kilometers in de omtrek geplukt werden. Het etiket "home made" lijkt beter te verkopen dan seks en ik doe lustig mee. Want niets zo leuk als van een bord te eten, waar de smaak niet bepaald wordt door de goede zorgen, maar door de goede zorgen die je er zelf instak.

En kies je voor "the good stuff" - en waarom zou je jezelf wat slechters aan doen - dan krijg je echt iets wat niet te kloppen is door die bepaalde zogenaamde vakman. Zeg nu eerlijk, wanneer at je de laatste tijd een sneetje brood met een doodgewoon lapje kaas waarvan je je vol smaak bewust was wat je in je mond had? Home made brood does the trick.

Je kan je afvragen of er wel de tijd voor is, of het niet de tijd van vooruitgang terugdraaien is, of het allemaal wel de moeite loont? Zo waren mijn lover en ik dan ook op een zondagmiddag half vier al aan de slag met al dat huisgemaakte lekkers. Om rond een uur of zeven nog altijd bezig te zijn en te snakken naar een aperitief. De vraag of dat eerder ontwenningsverschijnselen zijn, dan dat het de nood aan een pauze was die riep, laat ik even in het midden. (Ik hou het op het laatste) Het was al drie uur lang van brooddeeg kneden en laten rijzen en opnieuw kneden en laten rijzen. Van pastadeeg mengen, kneden en laten rusten. Ja, zelfs de eerste keer sinds mijn veertiende levensjaar was het van kruimeldeeg proberen te maken, uitrollen en laten rusten. Van pasta draaien, snijden en laten drogen. En van echte bechamelsaus roeren voor de lasagne.

Gizzi's apple pie

De appels, het lamsgehakt en de andere ingrediënten voor de lasagne kwamen van "'t Carrefourke". Het is dat we niet iets hebben wat we als tuin of weide kunnen bestempelen. Anders had ik natuurlijk zelf graag nog mijn appels gekweekt, de selder en wortelen uit de tuin gehaald en het lam geslacht om er eigenhandig kruidig gehakt van te draaien.

Om zeven uur à half acht stond de lasagne op tafel. Om half tien smulden we nog van een klein stukje appeltaart. Home made is het etiket en het is de moeite.

Zorgende verwennerij

Volgens het vermaarde "PMS" - een bestoft instituut dat ondertussen een opfrissing kreeg en nu "Centrum voor Leerlingenbegeleiding" heet - bleek overduidelijk uit mijn test dat ik een zorgend persoon ben. Hun advies: verpleging of bijzondere jeugdzorg studeren. "'t Zal je goed bevallen." Even overwoog ik psychologie, maar na het licht te hebben gezien op Pukkelpop ging ik toch maar wijselijk voor mijn oude - als je dat kan zeggen bij iemand van 17 jaar - passie, de journalistiek.

't Schrijven kwam, het zorgen bleef. Maar dan niet voor de nobele onbekende, maar voor degenen die me lief zijn. Ik wil voor je zorgen, dus nodig ik je uit aan mijn tafel. Ik wil voor je zorgen, dus zal ik voor je in warme potten roeren. Ik wil voor je zorgen, dus hol ik tussen de drukke afspraken door naar een verstopte supermarkt, val ik bijna met mijn fiets door de zware boodschappentas en hef ik me een hernia onderweg naar huis.

Een man blijkt zich echter niet zo gemakkelijk te laten verwennen. Want terwijl ik de baktijd van de  ovenhapjes in het oog hield, de ui en bleekselder versnipperde, tegelijk de mosselen wilde schoonmaken om dan ook nog de pan voor de risotto te beginnen op te warmen, pakt het object van mijn verwennerij en liefde enthousiast ons nieuwe keukenhulpje - pardon, keukenHULP - uit, stalt hij alle accessoires bewonderend voor zich uit en kiest hij liefdevol de deeghaak om te beginnen met brood bakken ... Geen zittende, pratende, ontspannende aperitief.

Ik, ik deed door. Het is nogal tricky om risotto maken te combineren met het beheer van verschillende potten, pannen, ovens en snijplanken. Maar ik deed het. Asperges fijngesneden toevoegen, klontje boter erdoor, mosselen opschudden, parmigiano geraspt, limoensap over de risotto gesprenkeld... Etenstijd!

Het resultaat van de bezige aperitief? Verrukkelijk! Het smakelijkste en luchtigste brood dat ik ooit geproefd heb. Vers, krokante korst, luchtig kruim, vol smaak en liefde.Wie heeft nu wie verwend?

Aanklacht tegen Het belegde broodje

Sinds kort vertoef ik enkele dagen per week minder in de hoofdstad van België, het centrum van Europa en het twistpunt der Belgische politiekers.  In ruil daarvoor mag ik enkele dagen meer in het bonkende hart van - zo wordt gezegd - de hele wereld, in het grensland van de pampa's en het gebied met  - zo wordt toch ook protserig en ietwat wereldvreemd beweerd - de grootste parking rondom doorbrengen met "iets met eten te doen".

Het klinkt neerbuigend, voor iets waar ik dolgraag mee bezig ben. Maar niet dol genoeg om ervoor te zorgen dat ik ook elke middag versgebakken brood in mijn lunchtrommel heb of 's middags van de heerlijkste, afwisselendste salades kan smullen. Je kent ze wel: dat beleg of die mengelingen met een toefje honing hier, afwerking met salie daar ... De smaakmakers die van je ordinaire belegde boterham met kaas iets speciaals maken zodat je nooit nog wat anders wilt en elke ochtend fluitend anderhalf uur vroeger opstaat om dit lekkers te bereiden.

Vandaag niet dus. Geen paniek, de lokale broodjesbar biedt soelaas. Ze werd meteen 4 euro rijker dankzij mijn ochtendhumeur. Jammer dat mijn ochtendhumeur op het middaguur terugkeerde na het eten van de zoveelste ordinaire "baguette". Wat is dat toch met die broodjessmeerders overal te lande, op de pampa's, aan de parking, in het kloppend hart, in de metropool? Eenheidsworst - en dan nog matige - rules.

Het begon nochtans krispend en krakend lekker: een rood geblokt vershoudpapiertje en het weliswaar typische, te zoute afbakbroodje, maar wel met een royale portie gemengde groenten. Het vervolg was teleurstellend: tomaten die een stoffige textuur hebben, licht bedorven geraspte wortelen, te veel mayonaise en zo'n uitgebreide mengeling van groenten dat ik niet eens meer mijn basisbeleg proefde.

Morgenvroeg staat de wekker weer anderhalfuur vroeger.

Inspiratie opdoen? Hier.