FOOD: Toch een lastige, die zuurdesem en dat authentieke brood

Ik ben van mening veranderd. Ondertussen geloof ik niet meer dat er zoiets bestaat als "gemakkelijke zuurdesem" en het "gemakkelijke, authentieke brood" dat daaruit volgt. Na een tweede poging voor het brouwen van mooie zuurdesem en een nogal mislukt "authentiek" brood - tenzij je een soort van platbrood authentiek Belgisch vindt - is het inzicht gekomen.

 

Zuurdesem platbrood - Mislukt!

Waarschijnlijk laat zo'n slow-brood-baking zich niet vervatten in een alinea of twee van tientallen regels. Waarschijnlijk is er wat van aan, wanneer Chad Robertston - de stoere, surfende, inspirerende man achter Tartine Bakery en heer en meester in zuurdesembrood bakken -  meer dan 20 pagina's in zijn broodbakbijbel weet te vullen met uitleg over zuurdesem prepareren en het daaruit volgende brood bakken.

Het ziet er dus naar uit dat er op korte tijd hier geen "authentiek huisgebakken brood met zo'n fantastische gebarsten korst" uit de oven zal komen. Ik kruip even nederig terug in mijn hoekje van de zetel en lees pagina 45 tot en met 69 van Chad's boek nog eens een paar keer door, terwijl ik moed, energie en tijd probeer te verzamelen. Daarbij zijn jullie tips & tricks trouwens ook meer dan welkom. See you later!

 

FOOD: Niet zo moeilijke zuurdesem prepareren

Brood bakken, dat zou ik doen. Al deed ik (en Il mio Amore) het al - niks geen broodbakmachine, wel met de hand - maar nu zou het voor echt zijn. Ik zou brood bakken met zuurdesem. En met zo'n ambachtelijke "barst" in de fantastisch krokante korst. En met zo van die luchtige holen in het kruim. Van dat écht brood.  Zo'n brood waarmee het langetanden-begrip "broodbuik" niets van doen heeft. 

Dat was een dikke 8 maanden geleden, toen ik dolblij een geweldig mooie broodbakbijbel uit zijn kerstverpakking haalde. Zo'n broodbakboek voor écht brood, met zo'n ambachtelijke "barst" in zijn fantastisch krokante korst. 

Een maand later bleef er weinig over van mijn volhardendheid. Ik had het zuurdesemrecept van Chad Robertson - de stoere, inspirerende man achter Tartine Bakery - enkele keren proberen door te lezen. 

Het recept loopt van pagina 45 tot en met pagina 69. Er zitten wel pagina's met prachtige beelden tussen, maar dan nog. Mijn vastbeslotenheid zonk weg. Het eindigde met foto's kijken van en verhalen lezen over het harde bakkers & surfers life van een Californische stoere held. Geen zuurdesembrood en kookboek is voorlopig salontafelboek.

Godzijdank zagen ze bij meubelgigant Ikea in dat ze naast platte dozen vol soon-to-be-meubels produceren, ook goed zijn in heerlijke, sfeervolle (kook)boeken uitgeven. Zoals daar nu is: Ons Eten, Natuurlijk! 

Op pagina 164 staat daar een wel erg aanlokkelijk recept voor het broodbakmeisje in mij. Niet alleen dat. Ik moet niet eens meer dan 20 pagina's Engelstalige zuurdesem-filosofie doorworstelen: Ikea doet het met ocharme een korte paragraaf van 10 lijntjes. Dit kan ik bevatten. De volhardendheid om het "zuurdesembrood in een gietijzeren pan" - met zo'n "barst" in de krokante korst en met zo van die luchtige gaten in het kruim - te bakken woedt in volle hevigheid. En dus staat mijn eigenste zuurdesembrouwsel nu te borrelen op het keukenaanrecht. To be continued.

 

 

Nieuwe eettafel: het hart van ons huisje!

Ik droomde er al jaren van: zo'n eettafel waarover menig interieurspecialist, stylist, architect, webshopeigenaar of ander hip creatief volk in de VT Wonen kirrend uitroept dat het ding "het hart is van ons huis" of "de favoriete plek is" van dat immer huiselijk creatief talent, denk er zeker het leuk Hollands accentje bij.

Nu staat ze er. 

Ik zeg je: "die tafel wordt het hart van ons huis én is mijn favoriete plek om te vertoeven, nà een warm bad met kalmerende olie". 

Want wat is ze mooi, gezellig, lekker on-af. Wat ademt ze sfeer en karakter. Dat dan nog eens handgemaakt en home crafted, door L'Amour (met wat hulp van zijn vader). De man is rijkelijk bedeeld met intelligentie, inzicht én praktisch vernuft en daar heb ik al meermaals deugd van gehad. Remember these beauties?! 

Ik moest hem nu wat porren: hij verklaarde al ettelijke jaren dat "hij zelf wel zo'n houten tafel kon maken!". Wel, mijn geduld was op, vooral toen ik een prachtexemplaar spotte bij Pure Wood Design (met showroom in de prachtige oude mijn van Beringen): gedreven en kei vriendelijke mensen, een puur en degelijk product en met z'n € 600 nog een prijskaartje dat ik redelijk vind (met deze in het achterhoofd). Net voordat ik de woorden "we bestellen zo'n tafel!" uitsprak, kwam L'Amour tussenbeide: "prima bedankt voor de info, we laten het eens bezinken."

Ik droop af en meneer stak van wal met verklaringen over zijn kunnen. Dat hij dan maar eens de daad bij het woord voegde. Deadline: eind augustus! Had ik geweten dat het daarop aankwam: net in de helft van de maand en de plek functioneert al als "het hart van ons huisje".

NODIG

Voor een tafel van ong 85 cm op 160 cm

Cirkelzaag Bosch PKS 55 A 

Hout poten: uit de betere doe-het-zelfzaak, gelakt in witte (lak)verf

4 planken (Engels) steigerhout, gebruikt en in verschillende breedtes gezaagd (of niet, als je wilt dat alle planken even breed blijven): te vinden bij o.a. Raw Creations

Vernis, mat, van Xyladecor

DOEN

Ik verwijs je voor de technische aanpak met plezier door naar de familie Mestdagh, het creatieve brein achter "mijn favo plekje in huis". 

Wie weet, als je het lief vraagt, wil L'Amour voor een zacht prijsje nog wel eens zo'n exemplaar maken.

 

 

De Tapijtqueeste

Eigenlijk ben ik een echte huismus. Tussen de drukke todolijstjes en projecten door kan ik enorm genieten van een hele dag "van huizeke spelen". Dat is dan een taart bakken, mijn tuinkruiden en ander groens op ons terras voor de duizendste keer verpotten, dat groen verzorgen, de boekenkast uitmesten (klein wonen en houden van boeken zijn geen ideale combo) of de boel ondersteboven halen voor een flinke schoonmaakbeurt, waarbij ik steevast eindig met onze spullen, decoratie en kamerplanten een andere plek te geven. Vooral dat laatste vind ik héérlijk. 

En frustrerend. 

Ik weet wat ik mooi vind. Maar dat is niet noodzakelijk wat L'Amour mooi vindt en dat huizeke blijft ons beider thuis. Hetgeen ik mooi vind (en met wat geluk L'Amour ook), heeft bovendien niet altijd een even mooi prijskaartje. Zelfs niet als het om zogenaamd "betaalbaar" Scandinavisch design gaat. Ik bedoel maar: € 120 voor een kandelaar?! En dat is dan nog maar iets uit de categorie "accessoires".

Beeld via myscandinavianhome.blogspot.be

Momenteel - de ene maand al wat meer dan de andere - kijken we een beetje uit naar een nieuw tapijt voor in onze woonkamer. Bij het huidige speelde ik op veilig en stelde ik mijn veto voor een effen beige, semi-hoogpollig exemplaar van bij IKEA. Weinig mis mee - lekker zacht, stijltechnisch gezien accordeert het - behalve dat het misschien net wat karakter mist (het is dus saai) en het onze woonkamer een beetje te veel naar een "bosgevoel" doet neigen: zachtgroene muren, bruine kastjes, beige tapijt. 

Het hielp natuurlijk niet echt, toen we ook nog eens twee bijzettafeltjes gemaakt van boomstronken in ons interieur dropten (momenteel wel een van de favoriete items in ons "huizeke"). Ik heb dat bosissue trouwens al aan verschillende interior design lovende vrienden voorgelegd, maar zij beweren dat ik roze olifanten zie. 

Mijn vrienden zijn dus niet eerlijk, maar dat terzijde.

Beeld via myscandinavianhome.blogspot.be

Op de ontzettend mooie designblog van Ergenstussenin viel ik als een blok voor een beige tapijt, met een lichtgeel grafisch patroon. Dit.is.het.tapijt.dat.ik.zocht! Vreemd genoeg herkende ik het van ergens... en 5 minuten later wist ik van waar, van die Zweedse meubelgigant die ik zo graag leegplunder. 

IKEA PS 2014

Ik kwam er nog andere tegen ook, die in de smaak zouden kunnen vallen en het bos zouden kunnen helpen doen verdwijnen naar buiten. Uit ervaring - het is zoals gezegd niet de eerste keer dat ik me bezighou met een tapijtenzoektocht - weet ik dat de www-IKEA-ervaring sterk kan verschillen met de echte winkelervaring, dus de verliefdheid is onder voorbehoud.

IKEA PS 2014

Tot ik de tijd heb om, tussen mijn drukke projecten, todolijstjes en "van huizeke spelen" door, zo'n winkel te bezoeken en de tapijten aan een tactiel en visueel onderzoek te onderwerpen. 

Welk exemplaar is jullie favoriet?

  

Snelle, stylish pasta met tomaat en kabeljauw

Wanneer ik fijn Italiaanse food wil, dan ga ik voor een spaghetti alle vongole. Goed klaargemaakt krijg je een bord dat eenvoudig lijkt, mààr werkelijk barst van de subtiele, fantastische smaken van zacht gegaard knoflook, pittige bladpeterselie, ziltige schelpen, een herinnering aan witte wijn en nu en dan een friszuur stukje tomaat.

Feest, zomer, happy happy joy joy 

Aangezien je zoiets klaarmaakt met echt een minimum aan ingrediënten, komt het er wel op aan om te gaan voor de beste ingrediënten in town. Verder, moeilijk is het niet echt en dit gerecht staat echt in no time op tafel.

Venusschelpen volgen een beetje het mosselseizoen en zijn dus nu zeker niet op hun best. Mijn Plan B werd kabeljauwhaasje: zacht visvlees, lichte ziltigheid en ook nog uit de zee. Misschien niet zo fancy chic, maar wel nog altijd erg lekker.

Voor een heerlijke crunch voegde ik ook nog een handvol rucola en gehakte noten toe: it adds a little twist. Plus, het is allemaal goed voor je!

NODIG

voor 2 personen

200 gram spelt- of volkorenpasta

enkele eetlepels visbouillon (in poeder)

3 kleine tomaten, in blokjes

2 teentjes knoflook, geperst

Een glas droge witte wijn

  Een handvol noten, fijngehakt (pijnboompitten zijn klassiek, maar probeer ook eens andere noten uit)

Een flink bosje bladpeterselie, grof gehakt

2 kabeljauwfilets

Een handvol rucola (eventueel)

DOEN

 Breng een grote kookpot met water en visbouillon aan de kook. Kook hierin de pasta al dente, volgens de aanwijzingen van de verpakking.

Verhit ondertussen een flinke scheut olijfolie in een pan. Stoof de tomatenblokjes aan, samen met de knoflook. Laat even sudderen. 

Blus met de witte wijn en voeg eventueel wat visbouillon (en water toe). Leg de visfilets bij in de pan. Kruid met peper en zout en laat het geheel verder sudderen.

Strooi de noten en de bladpeterselie over het tomatenmengsel, wanneer de vis gaar is.

Doe de pasta samen met de saus in een brede schotel. Werk eventueel af met een handje rucola.

 

Lasagne, maar nog eens geweldig anders

Spaghetti al ragù, lasagne, ... Een flesje Italiaans rood erbij en ik begin inwendig te spinnen. Het zijn gerechten die voor mij de top zijn van gezelligheid, ongedwongenheid en vertrouwelijkheid. En met tamelijk eenvoudige variaties maak je er een Wow-Wow-supergerecht van. Nog altijd gezellig, nog altijd easy peasy, maar niet meer zo voor de hand liggend en "gewoontjes". Het helpt natuurlijk om een woekerende dragonplant - danku, man op de markt - op het terras te hebben staan. Je krijgt er zelfs een mens met buikgriep mee aan het watertanden. 

NODIG

voor 2 personen, waarvan eentje met (buik)griep

1 kleine aubergine, in schijfjes

350 gram lams- en varkensgehakt

2 uien, fijn gesnipperd

1 teentje knoflook, geperst

3 selderstengels, fijn gesnipperd

3 wortelen, in brunoise

een bakje champignons, in kwartjes

3 takjes verse dragon, de blaadjes

2 blikken tomatenblokjes

1 blik tomatenconcentraat

 een scheut oude balcamicoazijn

een scheut water

paddenstoelenbouillonblokje

peper uit de molen

1 bol mozzarella

Parmigiano, geraspt

DOEN

& scoren

Doe een scheut olijfolie in een grote kookpot. Fruit de selder, ui en knoflook. Voeg de champignons toe. Kruid met peper en zout. 

Voeg het gehakt en de dragonblaadjes toe en laat goed gaar bakken. Voeg dan de wortelbrunoise toe en roer om. 

Blus met het water en de balsamicoazijn. Voeg het bouillonblokje toe, samen met de tomatenblokjes en -concentraat. Laat een kwartier zachtjes sudderen (hoe langer de saus kan sudderen, hoe geweldiger de smaaksensatie zal zijn). Verwarm ondertussen de oven voor op ongeveer 200°C.

Neem een kleine ovenschotel en giet een scheut olijfolie op de bodem. Bedek de bodem met de aubergineschijfjes.  Overgiet met een laag tomatensaus en bedek met een laag lasagnevellen. 

Herhaal: tomatensaus - lasagnevellen totdat de ovenschotel zo goed als vol zit. Werk de toplaag af met de mozzarella, de parmigiano en enkele blaadjes dragon. Zet ongeveer 30 minuten in de voorverwarmde oven (of check even de aanbevelingen op de lasagneverpakking).

 

DIY: Boomstronk wordt Bijzettafeltje

Houtblok wordt Bijzettafeltje - De Natuur in Huis

Toen ik in november vorig jaar de herfst plukte in het huisje van Slapen in het Bos, was het houten bijzettafeltje een van de (vele) items in ons kleine optrekje waar ik zo zot van was. Tijdens onze wandeling van zo'n 13 km heb ik vaker dan ooit het kreupelhout gemonsterd, op zoek naar een stevig stuk boomstronk. De Apeldoornse bossen hebben het een en ander moois te bieden, maar 9 km wandelen met zo'n volhouten blok, doe je niet eens "zo maar even". 

Een toevallige - het lot! - aanbieding van de lokale Karwei beloofde ons een gelijkaardig item voor een "luttele" € 200, ofzoiets. Nou, toch een aardige duit, vond ik, wat meteen mijn "hebben hebben hebben"-modus uitschakelde. L'Amour bevond zich in een andere modus: die van ingenieur-handy-man en "ik ruik een projectje". 

Wandelen, koken, eten, slapen, genieten en terug naar huis. Zonder houtblok, met kriebelende ingenieursvingers en een project. Het heeft nog wel ettelijke wandelingen, etentjes, droompartijen en plezier gekost, alvorens die vingers konden zagen en boren. Maar, nu is ie er: ons eigenste Breng-de-Natuur-in-Huis-Scandinavisch-design-zelfgemaakt bijzettafeltje! Twee om precies te zijn, de gescoorde, lokale boomstronk was giga. 

NODIG

Boomstronk, beter niet te vochtig

Een verre buur met kettingzaag en een groot hart (voor als je stronk werkelijk giga is)

3 stevige wielen 

1 demi-chefmes dat je beu bent

1 Zwitsers zakmes

1 boormachine met - uiteraard - boortje (d.i. het staafje)

Keilbouten, per wiel 1 (nvd ingenieur: "een stokschroef is waarschijnlijk nog steviger") 

DOEN

1.

Als je boomstronk de juiste dikte heeft naar jouw mening, kun je meteen de demi-chef ter hand nemen en beginnen ontschorsen. Zoniet, zul je eerst even de hulp moeten inroepen van de verre buur met kettingzaag en een groot hart.

Steek de mespunt tussen schors en hout en duw de schors weg van de stronk, zodat die los komt. 

De fijnere resten kun je wegschrapen met het (Zwitsers) zakmes of een kleiner aardappelmesje.

2.

 Boor 3 tot 4 gaten op de onderzijde, daar waar je de wielen wenst te plaatsen. Zorg ervoor dat je (zware) boomstronk een voldoende groot steunvlak krijgt.

3.

Onze eerste poging deden we deze kleine "knijpers", die absoluut niet voldede. Verdomd beperkt assortiment voor de ingenieur-handy-man, Brico!

Vergeten dus, deze handel.

4.

Wel doen: de meegeleverde vijs uit de wielen halen en de keilbouten (niet van Brico dus, wel van de lokaal, beter uitgeruste doe-het-zelfzaak) er in de plaats in steken. 

De wielen met deze bouten vastdraaien in het hout. 

Let op, je werkt met een product uit de natuur - heerlijk Wabi Sabi: perfectie is saai - dus dat ding is niet per se waterpas. Om te vermijden dat je apero bij het eerste zuchtje omvalt, kun je het een en ander wat bijsturen door rondelletjes tussen het hout en de wielen te plaatsen (zie ook foto).

Basta così!    

Day 6 - Obsession - #30dayphotochallenge

Ik ben niet zeker of ik het zelf zou betitelen als een "obsessie", 

maar ik ben wel gek op mooie en leuke tijdschriften en notaboekjes. 

Mooie foto's, fijne & inspirerende artikels, een noot humor, gaaf taalgebruik. Flow, VT Wonen, Delicious., The Simple Things, Monocle, Jamie. 

En een rits nu-en-dan-titels.

 

Met roze, zwart, wit. 

Effen of gelijnd. 

Moleskine, Hema, Ikea, overal en nergens. Om te kribbelen en om lijstjes te maken. Want ook daar ben ik gek op: lijstjes.

Kom ik iets van dat alles tegen, dan vind je me negen op de tien na een tijdje wel aan de kassa, met dat leuks in mijn handen. 

Ik krijg er leuke kriebels en bruis van. Mijn hoofd tintelt dan. 

 

 

Na de meubels, nu ook het lekkers bij Ikea: kardemombullar!

Hoewel ik op Belgische bodem dikwijls zonder problemen taart en koekjes aan me voorbij laat gaan, is dat op Scandinavisch grondgebied absoluut ondenkbaar. Toen ik aan het begin van de zomer de Deense hoofdstad bezocht, werden "ooh's" en "aah's" dan ook plezierig onderbroken voor een lekkere koffie en bullar, die laatste het liefst met kardemom. En die eerste eigenlijk ook. 

Verslaafd aan kardemom. 

't was opnieuw in het Hoge(re) Noorden dat ik lichtjes wenkbrauwenfronsend moest toegeven dat mijn bullars eigenlijk nog niet zijn zoals ze horen te zijn: beetje bijt langs buiten, "luchtig" deeg binnenin, een romigheid in de mond en heerlijk veel zoet-kruidige kardemom.

Nochtans, 'k heb al wat pogingen achter de rug. 

 

Ik greep dan ook gretig de receptenfiche van deze zoete broodjes mee tijdens mijn laatste bezoek aan die ene gekende Zweedse meubelgigant. Een bezoekje aan Ikea is het dichtst dat ik momenteel bij een trip richting Scandinavië kan komen, én waarbij ik dan ook meteen een "authentiek" recept voor bullar kan scoren, in het Nederlands. 

Net zoals bij hun meubels was het soms een beetje puzzelen met dat recept: dat zout bij het eimengsel om je bolletjes in te smeren, hoort daar volgens mij niet te staan. En er is ook iets mis met dat "grootste deel" (te zien op de receptenfiche).

Edoch, wat uit de oven kwam, ruikte deze keer niet alleen heerlijk, maar smaakte ook yummie. Kauwend met mijn ogen dicht zou ik durven geloven dat ik als hippe Deen of Zweed met een koffie aan mijn laptop lekker creatief zit te wezen in de lokale koffiebar.

Na de meubels, nu ook maten! Ikea rules!

 Ik kan je een bezoekje aan je lokale Ikea ten stelligste aanbevelen. Echter, ik heb ook begrip als dat voor jou pure horror is (Zeker? Anders vrijdagavond eens proberen: heerlijk kalm). 

Daarom, receptet:

NODIG

Voor 25 broodjes

25 gram verse gist

2,5 dl melk, op 37°C

7 dl bloem (ik heb het gewoon afgemeten in een maatbeker)

75 gram boter, kamertemperatuur

0,5 dl suiker (maatbeker is je maatje)

een snuifje zout

1 tl kardemom, of flink wat meer

50 gram boter (op kamertemperatuur)

0?5 dl suiker (maatjes blijven met die beker)

1 el water

1 tl kardemom + 1 tl kaneel (of heel wat meer)

1 ei

0,5 tl water

kristalsuiker of suikerkristallen

DOEN

Verkruime l de gist en schenk de warmere melk erbij. Los de gist al roerend op in de melk. 

Voeg de bloem, de boter (in stukjes), de suiker en het zout toe. Kneed het deeg tot een echt zacht geheel. Het deeg is klaar als je het zo dun als een nylonkous kunt uitrekken. 

Laat het deeg 30 minuten onder een doek rijzen tot het dubbele van zijn volume. 

Maak de vulling. Roer met een lepel of garde boter, suiker, water en kardemom door elkaar. Zet opzij. 

Strooi wat bloem op je werkvlak. Verdeel het deeg in twee en rol elk stuk uit tot een rechthoek. Verdeel de kardemomvulling gelijkmatig over de rechthoek. Rol het geheel in de lengte op tot een lange worst. De "zoom" kun je bestrijken met wat water, zodat hij beter plakt. 

Snij de rol in plakken van 2 cm dikte. Leg de rolletjes naast elkaar op bakpapier op de ovenplaat. 

Verwarm de oven tot 250°C. Laat de kaneelrolletjes ongeveer 20 à 30 minuten rijzen. 

Klop eieren en water los. Borstel de rolletjes in, bestrooi ze met suikerkristallen en bak ze gedurende 7 à 8 minuten in de oven af. 

  

  

Op naar weelderige Oost-Indische kers! - Count Your Blessings

Quasi - om niet te zeggen "helemaal" - onleesbaar, de bovenstaande conversatie op mijn Twitter-pagina. Maar samengevat ging dat zo, tussen sympathieke moestuinkenner Green Delicious, aka Natascha Boudewijn, en mij: 

GD: Balkon op oost, zuid of west: kweek dan Oost-Indische kers. Mooi en lekker. 

moi: Zon op het terras vanaf de middag en toch lukt het me niet. Nieuwe poging wagen?

GD: iets met een "ja", wat tips en veel aanmoediging.

Aangezien positieve vibes het 'em wel doen bij mij, groen heilzaam is voor lichaam en geest (zeker als je dat groen ook nog eens kan gebruiken in de keuken: zaden, blaadjes én bloemen van de Oost-Indische kers zijn eetbaar!) en ik wel hou van het beeld dat Ikea schept van een terras, begonnen mijn lichtgroene vingers al te kriebelen.

Mijn lieve mams, die iets donkerder groen gekleurde vingers heeft, voelde de vibes eveneens kriebelen en vertelde me dat ze nog zaden liggen had. Zij zou fase 1 - als in: zaaien, laten kiemen en opkweken - met plezier voor haar rekening nemen. De rest - als in: de plant levend en liefst zonder gigantische beestjeskolonie houden - is dan aan mij. 

Sinds het begin van de week trouwens. Na enkele dagen: geen beestjes te bespeuren en enkele sprietjes extra. Op naar die eetbare, felgekleurde bloemen die lichaam en geest kietelen. Zo gemakkelijk kan geluk zijn!  

Leve de Ikea-melkopschuimers!

 Ik heb het graag met een schuimend melklaagje. Aangezien ik fan blijf van het Bialetti-kannetje en ik ondertussen blijf twijfelen tussen het compacte, urban en toch sierlijke design van Nespresso en de Zwitserse nauwkeurigheid (en kostelijkheid) van Jura, sta ik momenteel nog zelf in voor dat zachte, witte laagje dat mijn espressoaroma heerlijk vasthoudt.

Pleit voor de Nespresso: ik zit hier met een resem schitterend smakende espresso-capsules en die toestellen zijn niet zo duur en wel mooi. Pleit voor de Jura: die maalt de bonen sur place, meer aroma kan een ochtendlijke ondergetekende niet wensen. Maar dat prijskaartje!

Ondertussen klop ik dus al lustig twijfelend mijn melk met de hand, terwijl de Bialetti vrolijk espresso uitspuwt. "Met de hand" is natuurlijk relatief. Er zijn daar van die dingen voor uitgevonden: een iniminikloppertje, zeg maar, aangedreven door batterijen. 

Heerlijk vind ik het dat een bekende Zweedse meubelgigant heeft beseft hoe belangrijk dit kleinood 's ochtends is en dat die Zweden zo'n melkopschuimer hebben opgenomen in hun assortiment. Voor. Amper. €1.

Een semitraumatische gebeurtenis - ik kwam ooit zonder melkopschuimer te zitten, doordat ik ontdekte dat de doeltreffendheid van het fiks draaiende ding een ferme deuk krijgt wanneer je het tussen de keukenlade smakt, terwijl de meubelgigant geen iniminikloppertjes meer op voorraad had - zorgde ervoor dat ik zeker meer dan € 20 neertelde voor een design-versie. 

Yeah right, dat stukje design was niet alleen een veelvoud duurder, maar was ook nog eens onbruikbaar voor mijn kleine, fijne espresso macchiatto: te veel kracht, te bruut.  

Ik had dan ook nogal wat bekijks toen ik afgelopen weekend als een bezetene op de melkopschuimers van de Zweden afvloog en luidop begon te tellen en in te laden: eentje voor thuis, eentje voor op het werk, eentje voor de mams (al heeft die wel een Jura mét pijpje), eentje voor miss S., eentje voor miss T., eentje als reserve, nog eentje als reserve. En nog eentje als reserve. En misschien... nog... eentje...?

Een prille nieuwe vriendschap

Wanneer de lichtjes in de straten fonkelen en de schelle deuntjes van "Oh dennenboom" een mens horendol maken, gaan velen op zoek naar vriendjes, vriendinnetjes en familie. Ik ben daar geen uitzondering op. Dol gedraaid, blind gefonkeld en met L'Amour die flink wat zwemslagen aan het verzetten was, zocht ik vriendschap bij onze naaimachine. 

We sleurden het ding ooit uit een gekende discountsupermarktketen met Duitse roots, samen met drie dozen naaigaren en ander kleurrijk toebehoren. L'Amour zag het groots en voelde zijn ingenieurs-hersenen wulps kronkelen - heerlijk moet dat voor hem zijn geweest - toen hij opgewonden uitriep dat zo'n kleine machine wel tientàllen verschillende programma's en functies had! Mijn hersenen kronkelden angstig een hoek in. Ik hou niet van tientàllen programma's die ik moet uitvissen. Na twee jaar zachte en zoete benaderingen was ik erin geslaagd mijn hersenen uit hun hoek te praten. 

Al duurde het niet lang voordat ze luid gillend terug kronkelden. Het kostte me zowat een uur voordat ik nog maar begreep waarover de handleiding het had. Ja, ik las ze in het Nederlands. Ja, het waren slechts een vijftal pagina's. Vreemde logica hebben die naaiende Duitsers. 

Tijd voor actie. Al ging ook dat niet zonder slag of stoot. Met een uitermate sterk gevoel voor een logische gang van zaken, slaagde ik er redelijk vlot in om het garen op te stellen. Iets minder redelijk vlot ging het met het omzomen van mijn stof. De eerste tien steken eindigden steevast met een weliswaar omgezoomde stof. Klein detail was dat ik de stof echter netjes aan het geleidende plaatje had vastgenaaid. 

Deze vriendschap liep niet zo goed. Ik heb vrienden voor veel minder dan dat de rug toegekeerd - Jaaaa, evil Ruthi! - maar ondertussen was L'Amour niet meer aan het plonsen in een gemeentelijk zwembad, maar stond hij me doodleuk uit te lachen toen hij me vloekend en kromgebogen achter mijn nieuwe vriendinnetje zag zitten. Moet je ook wel weten, dat zijn mama en mijn mama allebei uitstekende naaisters zijn... 

Dus gooide ik deze vriendschap nog maar even niét bij het vuilnis. Gelukkig, want ik eindigde de namiddag - ja, het heeft me wat uren gekost - wel met twee (tweeeeeeeee!!!!) nieuwe kussenslopen voor in de zetel. 

En dat ik er niet aan heb gedacht de stof eerst rafelveilig te maken - geen idee hoe die vakterm luidt - en dat ik foert zei tegen meten en mijn kussens nu een beetje scheef zitten... Wel, dat kan me geen barst schelen, want... Ik heb een nieuw vriendje! 

Het variant-onbtijt

En met dat lekkere, donkere, stevige, knisperend van de granen Ikea-brood geniet je dan van een variant op je saaie boterham-met-kaas-ontbijt. 

 

Een plakje gerookte zalm, enkele schijfjes avocado en happen maar. Goede vetten en hun everlasting Omega 3-compagnon: een bonus voor je liefdevolle hart, je naarstig stromend bloed en je stralende huid; aangevuld met vezels, kalium, magnesium, koper en zink in bulk.

 

Kopje zachte, volle cappuccino erbij, de zon die de maan stilletjes aan van haar troon begint te stoten en de dag is alweer aangenaam begonnen.

Brood: home made van Ikea

Sorry heren, maar dit vat vol oestrogenen heeft zelden problemen gehad met een Ikea-kastje. Neen, nooit een schroef te weinig in de doos of een kast die omgekeerd ineen stak. Waarschijnlijk doet dit nieuws pijn aan jullie door testosteron gedreven ego. Maar troost is nabij. 

Begin gewoon bij het begin. Rome wasn't built in one day, you know. Dat begin is sinds kort "het Ikea-brood". Kan niet mislukken, zeker niet met een Ikea-pilsje in de hand!

Brik flink schudden zodat bloem en granen zich mooi kunnen mengen, 600 ml lauwwarm water toevoegen en nog meer flink schudden - ok, hier kan het wel even fout lopen: vergeet NIET de doos goed dicht te houden, anders hangt je mooie overhemd vol met een brij die doet denken aan ... Wel ja, aan dàt - en dan alles uitgieten in een bakvorm. 40 minuten laten rijzen en vervolgens een uur laten bakken. 

Gemakkelijker kan bijna niet. En om jullie vuur helemaal aan te steken: ik fikste het terwijl ik mijn weg zocht én vond in het oerwoud van de een of andere internettoepassing. Slik ook maar terug in die woorden, want dit grof granenbrood is verrukkelijk!   

Glad midsommar!!

1 plus 1 is 2. Om maar te zeggen: ik zat nog altijd met mijn crush op Zweden, en Stockholm in het bijzonder. Tijdens mijn pauzes ga ik immers nog steeds op zoek naar de goedkoopste, internationale verhuisfirma, ik vraag me af wat ik in Stockholm zou kunnen betekenen voor de economie en voor mijn eigen portefeuille en hoop dat ze daar wel raad weten met de lange, koude, donkere winters.

Onmisbaar: bloemen op tafel

Vooralsnog heb ik nog geen sluitende antwoorden en oplossingen, dus is er nog 2: midzomer, Zweedse hoogmis van het licht, de zomer, bloemen, vriendschap, geurende avonden en zachte temperaturen. België werkt niet echt goed mee wat betreft 3 van de 7 elementen, maar daar laat ik me niet door tegenhouden. Tenslotte is meer dan de helft van de hoogmiselementen wel aanwezig. Die roze bril en het leven, weet je wel. 

Fris drankje

Op gevaar van omver te worden geblazen door de strakke wind, bewoog ik me energiek door de dag om op ons balkon een kleinschalig, maar uiterst gezellig midsommar-fest met vrienden klaar te stomen. Dat is niet zo moeilijk: je moet gewoon een aantal zaken samenbrengen en zorgen dat er genoeg drank is. Ik heb met eigen ogen in het Nordisk Museer in Stockholm gezien dat drank, naast bloemen en licht, een onmisbaar aspect is van Midsommar. Nu ja, gitaar, zang en dans ook, maar dat leidde me naar mijn mening toch iets te ver naar Stonehenge-slash-zweverige-hippie-praktijken. Niet in twijfel trekken dus, die hoeveelheid drank.

Dek de tafel met fleur, verschillende glazen, mooie servietten, veel kaarsjes en leuke strikjes

Ik brouwde zelf een rabarber-rozenlimonade, die puur te drinken was of die een glaasje bubbels kon opfrissen. Maar er stond ook een kruik bosvruchtenpunch op tafel. Dat lijkt gezond (bosvruchten barsten van de antioxidanten) en dat is het ook, ware het niet dat er naast veeeeeel fruit ook een flinke scheut wodka ingaat. Voor de über-gezonde-medemens en om te proberen het drankfestijn niet de verkeerde richting (die naar het toilet) uit te laten gaan, had ik ook een karaf met gekoeld water, komkommer-sliertjes en steranijs klaarstaan. 

Terug naar die elementen. Drank doet het dan wel goed, een mens heeft ook al eens graag iets te knabbelen. De hapjes liet ik over aan de vakkundige handen van miss K. (ze waren verrukkelijk en helemaal Zweuds), ik focuste me op het hoofdgerecht, dat ik even daarvoor van de markt naar huis had versleurd. Ja, want het ging om een hele zalm van meer dan 3 kg. Die zou na een badje in bier, limoen, look, laurier en tijm een dik uur roken in de  - ja, sorry - smoker. Erbij een salade van jonge bladgroenten, sluimererwten, venkel, radijsjes en komkommer en carpaccio van coeur de boeuf. Ernaast jonge gekookte aardappeltjes met zure room, dille en bieslook. 

De gerechten waren niet zo zwaar, maar ze vulden onze buiken toch vlot. Het dessert kwam dus pas na een pauze. We hadden tenslotte een lange dag/avond. Het zag er misschien heel zomers en fris uit, het smaakte alvast niet zo. Ik ben niet het type dat een gerecht eerst drie keer uitprobeert alvorens het aan vrienden te serveren, dus ja, dan kan er al eens iets mislopen: zoals een veel te zoete rozenpannacotta, en dat is nog een understatement. Gelukkig was er nog de royale schotel vers zomerfruit. Ah ja, en veel drank. 

De avond was mooi. Glad midsommar!

Blij van Ikea...

Ik word blij van Ikea. Daarom:

Thuis is waar je Ikea-meubels staan

De Zweedse meubelgigant komt op de proppen met een mooi staaltje reclame. Of: hoe beelden een gevoel kunnen aanspreken.

Iedereen köttbullar

De hectische werkweek - inclusief nieuwjaarskussen van die ene baardmans die je amper kent, maar die er zich toch zo om bekommert dat 2011 een nieuw fantastisch jaar voor je zal zijn en dat ook wil meedelen tussen de smakken door - zit er weer op. Dat mag gevierd worden. Elke reden voor een viering is immers goed.

Maar vergeet een reservatie bij het betere restaurant om daarop te klinken. Tenzij je natuurlijk de voorzienigheid hebt dat je élke week het einde van die hectische werkweek wilt vieren en dus ook bijvoorbeeld op vrijdag 20 mei 2011. Voorwaarde is dan dus wel dat je geduld hebt om je feestje te bouwen en te drinken op het einde van de week. Op vrijdagavond een tafel met gesteven linnengoed bemachtigen is zoals proberen een regering op poten te zetten in het communautair verdeelde België: zo goed als onbegonnen werk.

Ook de lagere gelederen van voedingsverstrekkende diensten zijn op zo'n dag als een vrijdag na een hectische werkweek moeilijk toegankelijk. Zo serveert het gewonere, vrijblijvendere Kosmopol werkelijk een heerlijke, verrassende en verse brasseriekeuken met een toefje extra... Ideaal om het weekend gemoedelijk te beginnen na zo'n drukke werkweek, maar dan moet je die week wel stoppen om een uur of 3 zodat je tegen etenstijd zeker een tafeltje hebt, brandende kaars incluis.

Het klinkt misschien vreemd, maar soms heb ik gewoon geen zin in een vier uur durende aperitief. Maar dan is er altijd nog .... de Ikea! Je kan er op zo'n vrijdag tot het gezegende uur van 21 u. terecht om alles te kopen wat een mens nièt nodig heeft en om af te sluiten met een maaltijd à l'aise. Niemand wil immers op zo'n vrije vrijdagavond na die hectische week nog echt de lange baan op en niemand denkt eraan dat het restaurant van dit woonwarenhuis een rustige plek is met de smakelijke Zweedse interpretatie van de brasseriekeuken: köttbullar zijn het nieuwe gehaktbroood, quoi! Rustig, modern interieur, vriendelijke bediening, eerlijke wijnen, drank en frietjes à volonté. Ah, weekend - rust.

 

Tenzij .... in de kerstvakantie: "toch een leuk gezinsuitje zo naar de Ikea, en de kinderen kunnen er vrij spelen en ravotten, en het gaat er snel, en het is er lekker, en dan pikken we meteen ook die set ovenschotels op die zo leuk zijn maar die we eigenlijk niet nodig hebben". Ikea, een heksenketel op vrijdagavond na een drukke werkweek. Eveneens geen zekere optie.