BEAUTY: Met glam 'n glow de winter door

Dat lipverzorger A onzin in een stick is en potje B een magnifieke crème, je moet het maar weten. En dat liefst zonder blut te geraken. Daarom uit louter menslievende overwegingen,  geheel vrijblijvend, deel ik hier mijn beauty (en verzorgings-) essentials voor de koudere dagen. Geen marketingafdeling die achter me aan zit, zelf getest en zelf helemaal fan van.

 

* Handcrème met aardappel - Say what?! Rauwe patatjes in iets voor op je lijf, en dat in waarschijnlijk de meest on-sexy verpakking ever?! Ja, hoor en het werkt super en ruikt nog niet zo slecht. De crème trekt snel in, voelt niet vet, maar houdt de huid van je handen wel lange tijd heerlijk soepel. Die boeren in Oostenrijk wisten hoe die winter- en werkhanden heerlijk zacht te houden.

Dille & Kamille - € 6,95

* Rahua Omega 9 Hair Mask - Het meer prijzige product in mijn selectie, maar elke eurocent meer dan waard. Ik smeerde nog nooit zo'n geweldig haarmasker op mijn blonde lokken. Het is 100 % natuurlijk (op basis van Ungurahua-olie - eerlijk, nog nooit van gehoord), het ruikt fantastisch en slechts een kleine dot geeft het mijn haar voor langere tijd glans (denk Hollywoord-style) en maakt het mijn coiffure makkelijker doorkambaar. Absolute must-have voor een healthy haarbos, me dunkt.

Bio'ty Lab - € 57 - www.biotylab.be 

* Mineralize Skinfinish Lightscapade M.A.C - Move over concealer! Datgene wat niet mag ontbreken in je make-uptasje en je instant een open, wakkere blik geeft, ook al bonkt je hoofd als een trommelconcert van STAMP en deed je nauwelijks een oog dicht, is deze Skinfinisch Lightscapade van übercosmeticamerk M.A.C.! Uiteraard komt dit oplichtend poeder - hello, contouring - het best tot zijn recht op een mooie basis van dagcrème én fond de teint, maar ik heb gewoon niet altijd zin in al dat gepenseel in de ochtend. Mascara en wat van dit parelmoerkleurig doosje op de juiste plaatsen en iedereen denkt dat je alive, kicking, glowing & glamming uit het bed stap. Al kon het een zware verkoudheid dan weer niet helemaal verhullen. What the hell, winter- én zomer essential!

M.A.C. Cosmetics - € 29,50

* Lip Conditioner M.A.C. - Droge en gebarsten lippen zijn binnen no time verleden tijd dankzij deze conditioner voor je kussers. Verzorgend én herstellend. Opsmeren, laten intrekken en voor de rest van de dag/nacht zachte lippen hebben, zalig! Niet zoals bij andere sticks, tubes en potjes waarbij je maar blijft smeren en je lippen droog blijven. Ook geschikt voor de kleine ukkepuk die gelooft dat rondom de mond likken helpt tegen de droogte en als gevolg daarvan een giga-grote, rode, droge en trekkerige mond heeft: voor het slapengaan ruim opsmeren en 's ochtends is alles tot normale proporties weergekeerd, zachte lippen incluis. 

M.A.C. Cosmetics - € 16 

* Laino kleimasker, rode klei & sinaasappelolie - Weinig beter voor je snoet dan een kleimasker, dat leerde ik eerder al van Goedele Leyssen. Dit roze kleimasker is het summum: het verzacht en kalmeert de huid en dat resulteert in een mooie, gezonde gloed. Ik ben zot lyrisch over de inhoud van dit kleine zakje, waarmee ik om de enkele weken mijn gezicht verwen. Het resultaat is werkelijk zichtbaar, voelbaar en gewoonweg fantastisch. Spijtig dat er geen kilo-verpakking beschikbaar is, want ik zou grootafnemer zijn.

Dille & Kamille - € 2,50 

Ik ben benieuwd bij welke beauty toppers jij zweert. Deel ze onder dit bericht! 

  

FOOD: Guerrilla Gardening - The Sequel

Pompoen 1. Of 2.

We zijn nu 3 maanden verder en het is niet echt duidelijk of dit Pompoen 1 of 2 is. Het is in ieder geval wel de enige die de zanderige guerrilla-grond (en de slakken) heeft overleefd, mèt prachtige knalgele bloem. Die mooie, fikse oranje pompoen is wat anders, tenzij het Indian Summer-verhaal nog even wilt doorgaan.

Tagliatta van dunne lende

Hij wou steak op het menu. Al enkele maanden. Nu ben ik niet zo'n rood-vlees-kind-of-girl, wat meteen mijn terughoudendheid en die "enkele maanden" verklaart. L'Amour is echter koppig - zelf verkiest hij "een doorzetter" - en op onverwachte momenten dook zijn wens op in onze conversaties. "Wat zouden we vanavond kunnen eten?" "Entrecôte?!", "Wanneer had je ook weer afgesproken met Pieter?" "Entrecôte?!", "Hoe ziet jouw planning eruit?" "Entrecôte?!"

Geen ontsnappen aan, aan die entrecôte, prepared by moi. 

In het ouderlijk nest van L'Amour gaat er tijdens de zomermaanden geregeld een homp, schoon rundsvlees van gemakkelijk 2kg de barbecue op. Schoonvader én zoon zijn bedreven in het smakelijk - geen rood-vlees-kind-of-girl, maar nu en dan kan ik het zeker waarderen - grillen van Bella de Koe. Meestal komen er dan sla en tomaten uit de biomoestuin en een gekookt patatje bij.

Prepared by moi, ziet er dat een tikkeltje anders uit. Niet alleen omdat ik dit keer streng en stevig de grilltang hanteer, maar ook omdat het weer die dag ietwat twijfelachtig was. Ik moet overigens ook bekennen dat ik - mijn scoutsverleden ten spijt - een tamelijke nitwit ben in het aansteken van een barbecue. 

Mijn tools voor gegrilde entrecôte, Chef Ruth: een LeCreuset-grillpan, de oven, natuurlijk de onmisbare tang en een diepvrieszakje van Ikea. Qué? 

NODIG

Voor 2 personen

Entrecôte/dunne lende, ong. 500 gram (met bot en mooi dooraderd)

een fikse scheut olijfolie

zeezout

peper uit de molen

enkele takjes rozemarijn

diepvrieszakje

Voor erbij

1 courgette, in blokjes

1 aubergine, in blokjes

2 raapjes, in blokjes

champignons, in kwartjes

2 rode uiten, in kwartjes

2 handen spinazie

handvol basilicumblaadjes

2 stronkjes witlof, gesnipperd

1 klein potje magere yoghurt

peper

zout

olijfolie

 

 DOEN

Verwarm de oven voor op 225°C. 

Smeer de entrecôte in - met je (gewassen!) handen - met olijfolie. Kruid beide kanten met zeezout en peper uit de molen. Doe het vlees in een diepvrieszakje en leg even aan de kant, op kamertemperatuur.

 

Verdeel de groenten, zonder de spinazie en basilucum in een brede braadslede. Besprenkel met olijfolie en kruid met peper en zout. 

Zet ongeveer 35 minuten in de hete oven. Roer de groenten nu en dan om.

Meng het gesnipperde witlof met de yoghurt en breng op smaak met peper en zout. Zet aan de kant.

Verhit een grillpan op het fornuis. Wanneer de pan witheet is, grill je de entrecôte 3 minuten (voor een stuk van ong 500 gram en 2 à 3 cm dik) aan 1 zijde. Draai het vlees met de tang om en grill ook de andere kant 3 minuten.

Voor een leuk ruitjespatroon, draai je de dunne lende opnieuw om. Grill 1 minuut en doe nog eens 1 minuut aan de andere kant.

Steek de hete grillpan - mét vlees, uiteraard - vervolgens nog 5 à 6 minuten (voor à point) in de warme oven.

Meng de spinazie in een kom met de geroosterde groenten en serveer met het witlof en de entrecôte in fijne plakjes gesneden: all'Italiano, want tagliatta.

Boodschappen doen in Zweden: feest voor de ogen!

Uw boodschappen doen in Zweden, dat is een waar festijn voor de design-lovende mens in mij. Plus, dat eindigt ook als een feestje voor de food-lovende mens in datzelfde mij. Twee vliegen in één klap.

Een supermarktbezoek neemt in het Noorden dan ook dikwijls dubbel zo veel tijd in beslag. Ik kijk mijn ogen uit, wil in dat verdomd lelijke licht wel alles fotograferen en moet er eveneens aan denken het karretje te vullen.

 

Voor na het joggen: orecchiette met tonijn, tomaat en citroen

Bij regen in juli slaan heel wat Belgen aan het jakkeren en jammeren. Iets over "zomer" en "eindelijk vakantie".  Ik distantieer me volledig van dat clubje mopperaars. Toch op die enkele dagen dat ik door mijn Nike-coach wordt aangemaand een paar kilometer rondjes te joggen. Met wat regen heb ik namelijk meer zuurstof om naar te happen tijdens mijn hoogst onaantrekkelijke, ploeterende toer door het park.  

Regen of geen regen, ploeteren, hijgen, happen, struikelen en strompelen, dat blijft het wel een beetje. Ik vind het dan ook niet meer dan logisch dat ik na die zware arbeid een beloning mag binnen rijven. Zoals een fantastisch avondmaal met mijn L'Amour, gemaakt door diezelfde L'Amour. 'k Heb echter een beetje pech dat de man zelf ook zijn aanmanende coach heeft - voor ongeveer het driedubbel aantal rondjes - en dat zijn kompas natuurlijk ook niet altijd op kokkerellen staat.

Ah dan! Dan duik ik fris gedoucht, maar nog altijd afgepeigerd en zwetend in de frigo en in de keukenkast om me achter de kookpotten te installeren met allerlei lekkers. En niet moeilijk, dat moet ik toch niet meer vertellen? 

NODIG

Voor 2 personen

230 gram speltorechiette of volkoren pasta

2 handen vol kerstomaatjes, in halfjes

Zeste en sap van 1 biologische citroen

1 blikje tonijn in eigen nat

2 teentjes knoflook, geperst

Flinke bussel bladpeterselie, grof gehakt

Een snuf peperoncini

Een glas droge witte wijn

Peper & zout uit de molen

DOEN

Kook de pasta in ruim water met wat visbouillon volgens de aanwijzingen op de verpakking al dente. 

 Fruit de knoflook, samen met de bladpeterselie, de peperoncini en de citroenzeste al roerend in een flinke scheut olijfolie in een hete pan. Sprenkel er wat citroensap over.

Voeg de tomaatjes toe en laat even sudderen. 

Doe er nu de tonijn bij, kruid met peper en zout en blus met de witte wijn. Laat nog 5 minuten pruttelen of totdat de alcohol is verdampt en het vocht een beetje is ingekookt.

Schep de pasta onder de saus in een mooie, grote kom, sprenkel er wat goede olijfolie over en geniet!  

Niente di Particolare goes Guerrilla Gardening

Deze 2 kadees bevolken nu het semi-braakliggende grasland onder ons woonkamerraam. Ik sla hen daarmee officieel tot "Ridders in de Orde van Ruths Guerrilla Gardening". De twee brengen meteen - of zouden het veeleer de roze vlaggetjes van washi tape zijn? - wat leven, mooi groen en sfeer in dat dode straateinde.

Het was niet mijn idee: mijn schoonvader die fervent en succesvol biomoestuinier is, kwam er mee op de proppen. Ik geef toe dat ik eerst verbaasd naar zijn plannen luisterde, om snel daarna totaal overstag te gaan en enthousiast kirrend het mogelijke resultaat te bespreken. Tien keer na elkaar, zo enthousiast was ik alweer. Zijn woorden (bij benadering): "breng wat sfeer op dat terrein". Niet voor op ons - al behoorlijk groen en bloeiend - terras dit keer, dus. 

Daarstraks niet zo stiekem geplant, nu ongeduldig wachten tot ze zich wat thuis voelen op hun nieuwe stek om dan volle kracht te beginnen groeien ... en fikse biopompoenen leveren. Lieve schoonpapa, zou een citroen- en/of komkommerplant ook nog kunnen; ik heb nog redelijk wat plaats?

Roots van Lush: een zaligheid voor je hoofd

 

Het is hier geen beauty-blog, het is nog altijd Niente di Particolare. Roots is niets nieuw, het bestaat al eeuwen in het gamma van happy cosmeticamerk Lush. Het is geen shampoo en ook geen conditioner, het is een haarmasker. 

En het is zààààlig!

Het belandde zonder aarzeling in mijn rieten boodschappenmandje toen ik de belofte las "dé oplossing voor dun en fijn haar". De rest van de uitleg kon me gestolen worden, vooral nadat ik eraan had gesnuffeld: wat een fantastische geur. 

Over het mirakel voor dun en fijn haar vind ik weinig terug in de informatie op de website en ook na twee testsessies loop ik niet rond met een opgeblazen kapsel (daar zorgt hun BIG-shampoo wel voor). Wel doet het mijn hoofdhuid en haar enorm veel deugd: de munt, de honing, de zachte crème, het ritueel, de geur, de glans achteraf ...

Het is zàààààlig!

 

 

Oude food-wijsheden nog altijd hip!

Pinterest & Holstee

Zowat 100 jaar geleden vaardigde de US Food Administration deze Boodschap van Algemeen Nut uit. In zes punten advies over hoe we het meeste uit onze dagelijkse kost kunnen halen, zonder te veel verspilling en met steun voor de lokale boer. 

Vandaag zijn deze keukenwijsheden nog altijd hip & happening. Ofte, the powerful simplicity of food done right. 

For that moment of peace

Ik word er meteen blij van: Tea from Clipper. Leuke en vrolijke verpakking, fijne namen en een belofte for that moment of peace!

 

 Ik heb niet zò veel meer nodig in tijden van stress, deadlines, chaos, de boel die de soep in draait, wattenhoofden en ademtekort. 

 

In België moeten we het jammer genoeg nog altijd doen met de vaak saaie verpakkingen voor saaie theesoorten, maar je vindt Clipper in de UK - een treinrit van ocharme 2 uurtjes away - onder andere bij Planet Organic.

Daarmee wordt het trouwens helemaal happy tea: jij zen en blij, mooi doosje in je kast en je doet er nog goed mee voor jan-en-alleman en onze planeet, want het is organic! 

 

Ik ben een bol stralende positieve vibes... Met stress. 

Ja, ik wil bio!

Ik weet niet of het veel opschudding heeft veroorzaakt - tegenwoordig pendel ik met mijn hoofd van deadline naar deadline én er is de eeuwige nuchterheid van de Belgen - maar deze week verschenen er een aantal krantenstukken over het Grote Amerikaanse Onderzoek dat nu De Grote Conclusie heeft verspreid dat "Bio-voeding maar een béétje gezonder is dan gewone voeding". 

Op zich is daar niet veel nieuws onder de zon, ook Blogger-met-een-Mening en tevens groene jongen én biologische moestuinier Paul Nies raakte het idee al mooi aan in een van zijn posts, of moet ik zeggen "bracht het opnieuw onder de spotlights"?

Ook dit is bio: reuzecourgette en dubbele wortels

De Boerenbond, het BioForum Vlaanderen, de Amerikaanse wetenschappers (uiteraard!), tante Josette van nonkel Frans, de hond van de buren en ik: iedereen heeft zijn mening en idee klaar. Heel boeiend.

Want hoewel ik geen doorwinterde bio-kenner en -adept ben, ben ik wel pro-bio. Nu ja, hoe kan een mens nu tegen zoiets zijn? Dat zou dan betekenen om voor extra en dikwijls onnodige chemische stoffen te zijn, om voor aantasting van het drinkwater en groene grashalmen te zijn, om voor ontbering van dieren te zijn. 

En net omdat ik geen onnodige chemicaliën in mijn lijf wil, ook al blijven die meestal onder de strenge vastgelegde normen; en omdat ik rustig word in een heerlijk geurende en ongerepte groene omgeving; en omdat ik geen probleem heb om een lekker lammetje in de oven te schuiven, maar ik liever heb dat het beestje zijn dagen gelukzalig doorbracht, eerder dan totaal overstuur; en omdat zulk goeds blij maakt. Daarom kies ik mijn ingrediënten en boodschappen het liefst en als het even kan met aandacht voor mens en natuur. 

Of raak ik in extase als ik van vriendin/buurvrouw een ontzettende joekel van een biologisch geteelde moestuincourgette krijg. Knalgeel - even dacht ik dat er toch sprake was van een ggo-gemixte-teelt met de banaan - en zeker een halve meter groot. Maar mijn hartslag gaat ook enkele tellen sneller wanneer de schoonouders me naar huis sturen met een wijnkistje boordevol bio-oogst. 

Het smaakt echt wel beter, probeer die tomaten maar eens, het bevat nog altijd veel vitaminen en geen viezigheid (op een wormpje na) en  niets of niemand moest er een traan voor laten. 

Of is het nu nog niet duidelijk?!


 

Tajine van bietjes - euhm, rapen - en nog zoveel meer...

Dat ik groei in mijn liefde en interesse voor bio is geen geheim. Je moet me maar vertellen over die ene "groene spriet in je biologische moestuin" en ik ben een en al oor. Zo ook, bij mister P. Mister P. doet het bio. Hij doet het zelf. Hij ontdekt het zelf. Achter in zijn tuin. Hoe zijn salade zachtjes komt piepen. Ik vind het razend interessant, ook al bewonderde ik zijn moestuin nog maar één keer en kon ik in die late uurtjes amper iets anders dan zand onderscheiden. Ik wilde onze borrelavond gerust daar verder zetten, als het toen niet zo fris was geweest. Razend interessant. 

Dus toen mister P. me twee rapen - al bleef ik de hele week spreken over bieten, kuch kuch - aanbood, uit eigen tuin ja, had ik zowaar een vreugdedans uitgevoerd. Gelukkig voor mijn carrière - P. en ik werken samen - heb ik me kunnen intomen en beperkte ik me tot het meermaals kirrend uitstoten van de "dankje-klank". Kwam er nog bij dat het bieten - verdekke, rapen - waren met een verhaal. Er is het verhaal van eigen teelt, zien groeien en dan plukken. Maar er was bij deze rapen - yes! - ook het verhaal van het experiment: ze waren wat te groot, dacht hij. Sommige rapen uit zijn oogst leken ziek, hoewel deze exemplaren niet. Zijn Amour en hij hadden er een lekkere vistajine mee gemaakt.  Dat verhaal dus. Mijn ogen twinkelden. Razend interessant. 

Het toeval wil nu net dat ook mijn Lover en ik zot zijn van tajines, maar het verhaal van mister P. ging ook over "het buikje al flink gevuld met zo'n flinke raap in de tajine". Aangezien ik twee joekels mee naar huis mocht nemen, besloten we dan maar te doen alsof het stikkeheet en knallende zomer was en numero uno te grillen. Een geslaagd idee: de gegrilde smaak past perfect bij het pittige van de raap en in dunne plakjes gesneden heb je niet eens zoveel tijd nodig. Ik marineerde ze met eenvoudig wat olijfolie, peper en zout. Als gezelschap kreeg de raap nog enkele plakken venkel en courgette naast zich. Heerlijk bij een jummie-papillot van zalm. En zo gemakkelijk!

   
Maar goed, dat idee van een tajine bleef toch sudderen en joekel numero due lag nog te pronken in de koelkast. Dus ging The Lover naar de slager voor mooie lamsboutsneden voor bij de blokjes raap, courgette paprika, tomaat, ui en limoen. En meer dan een handvol kruiden. Jeetje, ook hier was het weer smullen. De gestoofde raap smaakt zachter dan de gegrilde versie, maar blijft een heerlijke, kruidige smaakmaker. En helemaal uit Belgische bodem. Biologisch geteeld. Met de trein vervoerd. Met twinkelogen in ontvangst genomen. Twee keer heel anders klaargemaakt. Twee keer lekker en blij gesmikkeld. Razend interessant toch, die bieten... euhm rapen!