Chick(s)en and beer

Alle dagen vakantie. Dat is mijn motto, en bij uitbreiding dat van mijn inwonende love of my life. Ons motto heeft nu echt niets van doen met elke dag zo veel mogelijk uren op onze luie kont door te brengen, maar alles met genieten, koken, nieuwe dingen ontdekken, verkennen, lachen en tijd maken.

Dus zo komt het dat ik na een drukke en chaotische werkdag vlak na mijn echte vakantie met een verhardend masker op basis van witte chocolade (ja, daar zijn foto's van. Nee, die krijg je niet te zien) voor me uit zit te kijken en ontspannen terugdenk aan elke dag vakantie... en aan het laatste nieuwe experiment: het grillen van een hele kip met een blik bier... recht in de poep.  

 

Ik had al eerder grote ogen getrokken toen ik dit gerecht in kookboeken van mijn held Jamie en van bbq-meester Peter De Clercq tegenkwam. Dit was een must-do. Niet alleen door de misschien aparte plaats van het blikje, maar vooral omdat je door die manier van koken een prachtige, subtiele smaak krijgt in het gepenetreerde beest. 

En als die smaak niet van het bier komt, dan wel van de exploderende mengeling van de kruidenrub en de marinade. Voor de kip (please, vermijd die opgezwollen waterkippen van sommige supermarkten!) mengden we immers tientallen kruiden onder elkaar voor de barbecuemix en maakten we een heel aromtische vleesmarinade. Wrijven en smeren maar.

Na anderhalf uur in ons nieuwste gezinslid, Dhr. Smoker, belandde er een geurige, mooi gegaarde kip op mijn bord. Met die lekkere krokante vel, pittig van de kruiden en marinade en met dat sappige vlees, zonder water. 

En dan gebiedt de eerlijkheid me nu om te zeggen dat ik de credits niet echt mag opstrijken. Ik maakte weliswaar de marinade en de salade, maar daar stoptmijn bijdrage al. Tenzij je "enthousiast taterend en aperitievend" ook een nuttige aanbreng noemt. De rechten gaan naar mijn loved one. Je weet wel, die elke dag mee vakantie houdt.

Gek veel goesting in sardientjes

Ik heb gehold, ik heb gemoeten, ik heb gedaan. En nu heb ik even vakantie. Op de vakantieplanning: niets moet, alles mag. Ik ga mijn thuis geen poetsbeurt geven, ook al vliegen de stofvlokken in het rond. Ik rij niet het halve land rond om de zoon van de nicht van de tante van mijn grootmoeders broer te gaan bezoeken, al stel ik sommige familiebanden erg op prijs. Ik dokter geen aartsmoeilijke gerechten uit op basis van voor mij ongekende ingrediënten, al doe ik weinig liever dan heer en meester spelen in de keuken.

Tenzij er gek veel goesting is. Zoals gek veel goesting in een topper van een pasta met het visje van de maand, sardientjes. Zo'n pasta vraagt niet echt veel: wat liefde, enkele goede ingrediënten en een beetje kooktijd. Wat ik dan ook liever kwijt dan rijk ben op het moment van gek veel goesting in de voorbereiding van zo'n toppasta, is een visverkoopster die me met een gezicht alsof ze net vijf glazen citroensap leegdronk de info geeft dat "vis kuisen echt vies is". Gevolgd door het flauwe excuus dat "ze het waarschijnlijk ook niet mag van haar baas, dril halen uit een vis".

Die woorden komen van iemand die met een plastic schort voor een met ijs gekoelde toog boordevol visachtigen staat... En ik gaap haar vol ongeloof aan. Ik denk dat mijn ogen de grootte van een knikker hadden en dat het viswijf de vullingen in mijn achterste kiezen kon zien. Ik was ook verbouwereerd omdat haar antwoord betekende dat ik zelf aan de slag zou moeten. Daarbij is dan nu het moment aangebroken om te bekennen dat ik geen held ben in het leeghalen van herkenbare dieren. Ik heb te veel fantasie: dat elk van deze schattige sardientjes al blubbend tegen me zou zeggen dat ik hen te ruw behandel en hen pijn doe, bijvoorbeeld. Op zo'n moment ben ik een watje en verre van een kok.

Uit louter egoïstische overwegingen - en dus niet om de visdame wat bij te laten leren - repliceerde ik haar dan maar snedig "vies?! En jij verkoopt vis?!", waarop ze bedremmeld met mijn 500 gram sardienen in de hand naar de kuistoog slenterde en me vroeg of de kop er ook af moest. Ja, graag. Dankjewel. Nog een fijne dag verder. En ik wierp haar een laatste brede, oprechte glimlach toe.

Spaghetti/Fettucini met sardientjes

(voor 4 personen)

500 gram pasta 

1 kg sardientjes, schoongemaakt (graat, kop en staart verwijderd)

8 ansjovisfilets op olie, in stukjes gesneden

1 grote venkelknol

1 ui, versnipperd

1 zakje saffraan

2 eetlepels pijnboompitten

1 glas droge witte wijn

olijfolie

peper en zout

2 eetlepels rozijnen, voor de liefhebber

DOEN

Open de sardientjes als een boek, spoel ze onder stromend water en snij ze in grove stukken. Was de venkel, haal de buitenste stukken weg en snij ook in stukjes. Kook de venkelstukjes in een ruime hoeveelheid water met zout gaar. Giet af. 

Verhit een scheut olijfolie in een pan en fruit daarin de fijngesneden ui. Roer de ansjovisfilets erbij en laat ze smelten. Meng er vervolgens de pijnboompitten, de stukjes venkel, de sardientjes en eventueel de rozijnen door. 

Schenk er een scheut wijn bij en laat op hoog vuur verdampen. Los de saffraan op in enkel eetlepels warm water en schenk het bij de saus. 

Breng op smaak met peper en zout en laat de saus ongeveer 40 minuten koken. Voeg indien nodig nog enkele eetlepels warm water toe. 

Kook intussen de pasta in een ruime hoeveelheid water al dente. Giet af en meng de pasta door de saus. Laat het geheel nog 5 tot 10 minuten rusten zodat het sausvocht goed in de pasta kan trekken. 

Royal Ballerina's voor een ballerina-addict

Ik ben geen shoe addict en dat ligt aan de ontwerpers: ik weet meestal goed wat ik wil en de gemiddelde shoe designer lijkt dat niet te weten. Dat bewijst mijn beperkte schoenencollectie die bovendien heel eenvoudig in te delen is in instant crush high heels en all round, girly en eeuwigdurend succesnummer, platte ballerina's. 

Beperken tot zwart en bruin?!

Maar zelfs het vinden van een eeuwigdurend succesnummer is geen sinecure. Struin web en winkelstraat af en je komt tegen: te plat, stom hakje, foute kleur, verkeerd materiaal, te braaf, te plomp, te slap, te stijf ... Maar ik panikeer niet - wat een uitzondering! - want vriendinnen Annick Claeys en Tania Berkovitch creëerden een ballerina-hemel met Royal Ballerina's.

Keuzeproblemen!

Royal Ballerina's dat is één model van de platte schoen met obligaat strikje in alle kleuren van de regenboog en in een waaier aan materialen. Online - dus met hooguit drie muisklikken, tenzij je niet kan kiezen - te bestellen voor een basisprijs vanaf € 69. Ok, dat ligt net boven mijn ballerina-budget, maar hey, voor de hemel heeft een mens wel € 19 euro extra over!

Schetsen en ideeën met Moleskine

Waren er geen Moleskine-schetsboekjes dan waren ook Van Gogh's fameuze Zonnebloemen en Sterrennacht, Picasso's Guernica en Nude Woman with a Necklace of Hemmingway's The Old Men and The Sea er niet. Oké, dit is misschien wat kort door de bocht, maar "once you have a Moleskine-notebook, you never go ... euhm.. back". 

Ik ben gek op schriftjes allerhande. Niet onlogisch dus dat de Moleskine-boekjes op de plek die ik mijn thuis noem overal rondslingeren. De pandemie begon met de klassieke, zwarte agenda en breidde ondertussen uit naar een de rode variant, dik en dun, het reporterboekje, het reisverslagkribbelschriftje, het kook- en receptenboek, nog een klassiek zwart schetsboekje, maar deze keer zonder lijntjes enz.

En onlangs mocht ik cadeaupapier wegscheuren om mijn nieuwe aanwinst te ontdekken: een knalroze en een zachtroze Moleskine Volant-schrift, mét lijntjes. Ideaal voor interviews, ideeën, plannen, schetsen en knipsels! Wie wil er al een tentoonstellingsruimte reserveren voor mijn werk, aub?

Njam is koken met Feeling

Natuurlijk was het voor mij vorige week uitkijken naar de Nederlandse versie van Jamie Magazine. Vlotte chef, lekker papier en totally my style. Ik gok dat mister O. geen moeite zal hebben om ook hier met zijn tijdschrift zijn horde fans nog te vergroten.

Spannender is het nieuws dat Vlaanderens leukste stylish vrouwenmagazine - dat is dus Feeling, voor zij die het in Keulen horen donderen - samen met het culinaire digitale tv-platform Njam! vanaf morgen een Gloednieuw, Sprankelend, Verfijnd, Lekker, Verrassend, Gastronomisch en Toegankelijk Njam!-tijdschrift naar onze krantenboeren stuurt! Spannend, want het is Belgisch! En ook opwinding omdat yours truly er schrijft over haar geklungel (of successen?!) in de keuken met de gerechten van de Grote Chef én je er een sneak preview in de nieuwste kookboeken gunt.

Verder natuurlijk alles wat een foodie-hart begeert: lekkere recepten, toffe producties, leuke tips en het kruim van 's lands en 's werelds beste chefs. Nooit was een topmenu zo goedkoop: € 5,95 (of in pakket met Feeling) en Peter, Peppe, Roger, Johan ... wijzen je de weg.  

* Kir, kir, kir*

Succes gegarandeerd

We hebben het allemaal druk, druk, druk, onze brievenbus staat niet naast die van Rob The Gourmet's Market of de Hanos, we springen evenmin allemaal begenadigd om met een prachtig Japans chefmes en weten ook niet altijd meteen wat we met een roner aan moeten. 

Dat alles is ook helemaal geen burgerplicht om te kunnen genieten van de smakelijke basisbehoefte die eten kan zijn, samen met vrienden, familie of desnoods de hele straat. Neen, want ik verzeker je: de kip in zoutkorst helpt je uit de nood. Indrukwekkend, poepsimpel, weinig werk en boordevol smaak. Wat wil een mens nog meer? Bye bye, kook- en etentjesstress. Dit tovert zelfs mijn vader op tafel... en de man krijgt echt maar nauwelijks een ei gebakken (nvdr, sorry paps, verder ben je natuurlijk briljant!).

VOOR 4 PERSONEN

3 kg grof zeezout

8 volle el venkelzaad, gestampt

2 eieren, losgeklopt

2 citroen, gehalveerd

1 el peperkorrels

1 bosje verse tijm

olijfolie

1 kip van 2 kg, liefst biologisch

1 bosje peterselie, gesnipperd

8 tenen knoflook, met schil en al geplet

DOEN:

Verwarm de oven voor op 200°C. Doe al het zout in een grote kom, samen met het venkelzaad, de eieren, het citroensap (bewaar de schil), de peperkorrels en een wijnglas water. Meng alles goed door elkaar. Wrijf de tijm fijn in een vijzel en meng er een paar flinke scheuten olijfolie door. Wrijf de hele kip met deze kruidige olie in. Ten slotte moet je de rest van de olie samen met de peterselie, knoflook en uitgeperste citroenhelften in de kip proppen. Het is de bedoeling dat je de kip zo vol propt dat er geen zout in kan komen. 

Neem een grote ovenschotel. Leg op de bodem een laag zout van ongeveer 2 cm. Leg de kip daarop en pak de rest van het zout er omheen. 

Zet de kip 2 uur in een voorverwarmde oven, haal hem eruit en laat 15 minuten rusten. Breek de zoutkorst open. Serveer de kip op een schotel, trek het vel eraf en scheur het vlees los van de pootjes en de borst. 

LEKKER MET:

* groene salade, wat brood en een flesje witte wijn

* geraspte mierikswortel gemengd met crème fraîche of yoghurt

* zelfgemaakte basilicummayonaise

* volle yoghurt gekruid met peper en zout en komkommer gemarineerd in chardonnay-azijn en olijfolie (cfr. Kwinten de Paepe)

Thanks to Jamie Oliver

Rob The Gourmet's Markt inspireert

Mijn slaapogen sperden zich onmiddellijk bij het binnenkomen van Rob The Gourmet's Market wagenwijd en opgewonden open. Dit was het Foodie Walhalla! Moest ik gelovig zijn, dan was dit mijn hemel. Wegens geen duidelijk godsdienstige richting in mijn leven benoem ik de plaats nu dan maar gemakshalve mijn dosis chocolade, mijn voorspel, mijn veilige haven, mijn toevluchtsoord, mijn antidepressivum.

Rob The Gourmet's Market, dat is tientallen rayons gevuld met het lekkerste wat de voedingsindustrie - of beter, de telers, ambachtslieden, vissers, dierenkwekers ... zie je het verschil? - ons te bieden hebben. Zelfs voor tomaten is er een stelling van twee meter voorzien! Je hebt hier niet in soort kip. Neen, om een keuze te maken in de afdeling gevogelte heb ik zeker een uur nodig. De visafdeling doet mijn favoriete viswinkel verbleken. De rekken puilen uit en de mooie verpakkingen lonken. De mensen die er boodschappen doen, kom ik weliswaar niet tegen in de Colruyt of Bioplanet waar ik ga. Laat staan de Aldi.

Rob is een ommetoer waard. En Rob doet het kriebelen en inspireert. Vanavond op het menu: Gebakken schol met een botersaus (jaja, van Jean-Yves Bordier, te verkrijgen bij Rob) van garnalen, limoen en rode chilipeper. Voor de botersaus ga ik voor de variant met algen. Meer hierover in Feeling van juli 2011. Eerst het recept, van de hand van Gizzi Erskine, Briste chef, retrovamp tatoeages incluis en naar verluidt danige concurrentie voor Nigella Lawson.

 NODIG (voor een kwartet): 

4 scholfilets

50 g bloem, gekruid met peper en zout

2 el olijfolie

80 g boter, plus 1 el

3 knoflooktenen, gepeld en gesnipperd

1 rode chilipeper, van zaden ontdaan en fijngesneden

200 g kleine, gekookte en gepelde garnalen

klein bosje verse koriander, fijngehakt

sap van 1 citroen

zeezout en versgemalen zwarte peper

DOEN (alleen als chef of in kwartet):

Haal de visfilets door de bloem. Verhit de olie in een pan en voeg 1 el boter toe. Leg de vis, wanneer de boter begint te schuimen, in de pan. Bak de filets 2 tot 3 minuten aan elke kant of tot de vis krokant en aan de buitenkant goudgeel is, maar vanbinnen mooi wit. Haal de vis uit de pan en laat hem uitlekken op keukenpapier. 

Giet de olie uit de pan, wrijf hem schoon met een stuk keukenpapier en voeg 80 g boter toe. Voeg, wanneer de boter begint te schuimen, de knoflook met rode chili toe en ba die 1 minuut of tot de knoflook gaar is. Doe de garnalen in de pan en bak die nog een minuut mee. Voeg ten slotte de koriander toe, plus het limoensap en kruid met zout en peper. 

Leg een scholfilet op elk bord en schep er een paar lepels garnalen-botersaus over. 

TIPS:

Vervang de boter door boter met algen (bv. van Jean-Yves Bordier). De zilte algen ondersteunen de zachte smaak van de vis perfect.

*

Ik koos voor een garnituur van gekookte aardappeltjes in de schil

*

De vis legde ik op een bedje van geblancheerde lamsoor

*

Lekkere groenten: sluimererwten en venkel

*

Wijnidee: Bergerac Sec - 2008 - Grande Maison, Cuvéé Sophie
(biologisch)