Uit de Boekenkast: variëren met appel

Herfstig weer - terwijl de zomer officieel nog 13 dagen te werken heeft - met regen, windstoten en kille lucht vraagt om troost. En appeltaart. Want geen gebak dat meer warme huiselijkheid uitstraalt dan een cake met appeltjes. Wil het nu ook net lukken dat de heerlijke appeloogst voor de deur staat: groen, geel, rood, zoet of zuur, hard of beetzacht, maak maar plaats in de fruitmand. 

Terwijl ik als kind op zondag heerlijk kon wegdromen bij het maken van appelcake, en mijn moeder de lekkerste tarte tatin op de feesttafel tovert, toont de Nederlandse culinair journaliste en styliste Janneke Philippi ons nu in haar nieuwe kookboek Appeltaart dat er nog meer is, veel meer. 

 Ok, een crumble verscheen hier ook al eens uit de oven en een Apfelstrüdel at ik ooit na een bergtocht in Oostenrijk, maar van het Zweedse äppelkaka had ik nog niet gehoord en ook appelbollen, 15-minutenwafels, appelclafoutis, tiramisu met appel, appeltrifle en meer dan 60 andere zoetig- en hartigheden met appel toverde ik nog niet uit het bakblik. Ik weet wat te doen deze herfst.

Appelrol met rumrozijnen: getest, goedgekeurd en met smaak op gegeten

Het boek is niet alleen een bundeling van de leukste en easy-making appelrecepten (getest en goedgekeurd door de redactie) aangevuld met massa's tips. Het straalt dankzij de mooie foodstyling van Janneke ook net die warmte en gezelligheid uit die het huis vullen wanneer de appelbakgeuren zich verspreiden. Levensgezel Serge Philippi verzorgde de lekkere fotografie.

"An apple a day..." Je kent het wel. Dus: haal dat boek in huis! Nu!

Appeltaart - 70 originele, unieke, authentieke, slanke en veelzijdige varianten, Janneke Philippi, Karakter Uitgevers, € 24,95

De heilige drievuldigheid volgens Jamie Oliver

Ik heb een aantal boeken van Jamie Oliver in mijn kast staan. Wanneer ik inspiratie zoek voor een etentje of een wekelijks avondmaal dat verrassend, smakelijk, maar ook eenvoudig mag zijn, dan grijp ik steevast naar een van de 4 kookboeken van de enthousiaste Brit... Terwijl er zeker 50 à 60 boeken staan te lonken.

Het was visdag - "vrijdag visdag" gaat volgens de laatste gezondheidsaanbevelingen al langer niet meer op. Nu is het vrijdag en woensdag visdag. Of dinsdag en zaterdag visdag - én ook marktdag, dus trok ik onder een lokale plensbui met mijn flashy boodschappentas richting viskraam. Ik wist nog niet welke vis ik zou vangen, ik had enkel Jamies heilige drievuldigheid in mijn hoofd: gegrilde vis met daarbij, op wat voor manier ook zwarte olijven, oregano en citroen. 

Karaktervol bordje met de heilige drievuldigheid volgens Jamie

Zeewolf, mul, ... Het werd filet van zeebaars, gemarineerd in een mengsel van olijfolie, het sap van een citroen (check!), verse oregano (check!), knoflook en zeezout, en met de velkant naar boven in de oven gegrild. Erbij een pittige puree met zwarte olijven (check!) en een gemengde salade.

En helemaal volgens mijn drievuldigheid: eenvoudig, lekker en snel. Amen. 

Uit de Boekenkast: de wereld rond koken

* De Smaak van Rome - De beste adressen & de mooiste plekken (Uitgeverij Dominicus, € 15): de Eeuwige stad blijft betoveren. Met of zonder reisgids valt er altijd wat te ontdekken. Deze ontzettend leuke gids neemt je mee naar alle grote bezienswaardigheden én naar die kleine, verborgen parels. Wat de foodie in ons heel leuk vindt: de pagina's staan vol tips voor lekkere tussenstops. Van de gezelligste bar in de buurt voor een pittige caffè tot het leukste restaurant waar je vooral omringd wordt door Romeins dialect. Plus, locals geven hun topadresjes nog prijs per sestiere. When in Rome, do as the Romans do... Nietwaar?!

* World Food Café Classics (Chris & Carolyn Caldicott, Uitgeverij Terra/Lannoo, € 24,95): Het Londonse vegetarische restaurant World Food Café in Covent Garden is tot ver buiten de stad en tot bij heel wat carnivoren gekend en geliefd. Zo ook de kookboeken. Dit keer bundelden Chris en Carolyn hun meest verrukkelijke recepten tot één dik boek vol klassiekers. De vegetarische recepten uit alle exotische uithoeken (Afrika, Midden-Oosten, Venetië, Caraïben, Zuid-Amerika, Zuid-Oost Azië, India enz.) van de wereld bewijzen nog maar eens dat de vegetarische keuken meer is dan tofuburgers en bonen. Het is watertanden en wegdromen bij het zien van al dit verrassend lekkers, de prachtige foto's van de gerechten en reizen en de achtergrondverhalen. Een beetje lekkerbekkende globetrotter moet dit boek gewoon in zijn verzameling hebben.

Het vakantiegevoel vasthouden doe je zo!

Het zomergevoel bleef dit jaar beperkt tot de Midi, La Dolce Italia, Viva L'Espana of zelfs verdere streken wegens ook in de meest nabije Mediterrané geen zonzekerheid. Het kwam en komt er dus nog altijd op aan om dat beetje zomervakantiegevoel mee te nemen naar en vast te houden in ons wisselvallig Belgenlandje. 

Ingemaakte citroenen van de Marokkaan aan de Côte d'Azur

De lokale zomerhit dagelijks door je Ipod knallen en meezingend naar het werk vertrekken, is een optie. Ik heb echter een flauw vermoeden dat de medereizigers op de trein dat niet zo appreciëren. Ander idee is om dagelijks in je vakantie-outfit rond te lopen. Ook daar enige tegenwerping: een bikini bij 12°C is een beetje fris en ik moet er ook rekening mee houden dat ook hier niet iedereen gediend is met zo'n tenue. Het gemakkelijkst lijkt me een van de meegenomen flessen wijn te kraken en een heerlijk lokaal gerechtje te maken, mét de kruiden en ingrediënten die ik in de reiskoffer mee terug heb gebracht.

Vakantie op het bord

Dus dat werd dan een gegrilde kip, gevuld met feta en ingemaakte citroen, gerold in gedroogde ham. Voor erbij een zomerse couscoussalade met ronde aubergine, courgette, champignons en tomaat afgekruid met munt, bladpeterselie en harissa. Opgesmikkeld op het terras in een heerlijke avondzon met 24°C die mijn rug verwarmden. Vakantie!

De ijverige kookschoolstudent

Mensen zeggen wel eens dat ik goed kook. Ik voel me dan weliswaar vereerd, maar toch ook licht verveeld. En angstig. Ik kook graag. Ik eet graag. Ik verzamel graag (bepaalde) mensen rond de tafel, inclusief leuk tafellaken en mooi servies. Nergens verschijnt daarin het woord "goed".

Om daar verandering in te brengen - en er dus voor te zorgen dat dat ene woord toch met recht en reden een plaats kan vinden in die zinnen - zit ik sinds deze week terug op de (avond)schoolbanken. Nu ja, ik denk niet dat ik veel zal zitten. Het idee is immers dat ik veel in potten en pannen zal roeren. En met wat geluk en passie zal ik na ettelijke jaren hopelijk een diploma hulpkok en later dat van kok aan mijn keukenmuur kunnen spijkeren.

 Trouwens, om dat te bereiken krijg ik steun uit alle hoeken. Mijn eigenste mams sleurde een jaar geleden al haar dikke cursussen aan voor een sneak preview. Van een van mijn dierbaarste en meest supporterende nichtjes kreeg een stapeltje voorschorten die zij ooit al aanhad om lekkers te preparen in een keuken, strak gesteven. Van de levensgezellin van mijn nonkel en een vriendin van mijn ouders kreeg ik een gloednieuwe, spierwitte, katoenen koksvest met verwijderbare knopen cadeau. Van mijn enthousiaste nonkel (niet die van de levensgezellin, maar een broer ervan) kreeg ik Le Répertoire de la Cuisine, uitgegeven in 1964 in Parijs, gebruikt tijdens zijn hotelschoolopleiding en nu mij wegwijs makend in alle (Franse) begrippen van de keuken.

 Als voorbereiding en stimulans kan dat alles flink tellen. Maar waar ik op mijn eerste schooldag - gepakt en gezakt met mijn nieuwe koksvest, een mooie voorschort en een notablok - het meest naar uitkeek, was het moment dat ik die messenset in mijn handen kon sluiten. Blij als een kind met kerst stapte ik ermee buiten. Op de speelplaats hield ik het niet langer uit en opende ik de beschermtas om dit moois te bewonderen. En zap, daar zat ook al meteen de eerste snee met druppelend bloed.  Niet van een berg uien fijn te snijden, wel van het wegsteken van een vleestang.... Die naast mijn supertof, gloednieuw demi-chef mes zit. Iemand is er ijverig!

Ze zijn scherp, vlijmscherp. Dat wordt gegarandeerd plezier dit trimester, al dan niet met EHBO.

Eten meets daten: miss Hooked on Shoes testte het uit voor Niente di Particolare!

Verzoekje van een fijne collega-vriendin in mijn mailbox: of ik zin heb om het nieuwe datingconcept Eten&Daten te testen? Zelf is ze immers erg happy in love met haar wederhelft, en dus stuurde ze liever een échte single het terrein in. Wetende dat ik al wat (niet zo) voorzichtige stapjes heb gewaagd op de vrijgezellenmarkt, van blind dates tot een avondje speeddate, bleek ik het perfecte proefkonijn. Zo gezegd, zo gedaan: op naar de website!

Eten&Daten lijkt een softere variant op speeddaten. Zonder de prestatiedruk om te imponeren in enkele minuten tijd, geeft dit ook de minder mondigen onder ons de kans om “los te komen”. Je hebt namelijk heel de avond (welgeteld drie gangen en een aperitief) de tijd om elkaar te leren kennen. Voor een inschrijvingsprijs van twintig euro word je op restaurant neergepoot met zeven andere mensen, uiteraard met een uitgebalanceerde man-vrouwratio. Net zoals bij een speeddate geef je achteraf op de website aan wie je graag nog eens wil terugzien. Ziet de ander dat ook zitten, dan is er een ‘match’ en krijg je elkaars contactgegevens. Klinkt best oké, tafelen is één van de hobby’s waarin ik uitblink.

Ik schrijf me in voor de 28 tot 35-leeftijdscategorie; met mijn 27 lentes voel ik me toch net iets te oud voor 20 tot 28. Afspraak op een woensdagavond in een hippe loungebar/resto op het Antwerpse Zuid. Nadat de nodige garderobeknopen thuis zijn doorgehakt, arriveer ik netjes op tijd in een mooie, intieme setting. Ik word discreet naar een apart zaaltje achterin geleid, alwaar reeds vier singles op mij zitten te wachten. Het komende kwartier sijpelt de rest van ons gezelschap binnen. Even wachten we nog tot iemand van de organisatie zich aandient, maar dat blijkt wachten op Godot. Net als op “onze negende”, die ook nooit komt opdagen. Dan maar met zijn achten, ook gezellig. Goedlachs merken enkele tafelgenoten op dat ze op die manier ook wel evenementen willen organiseren: easy money.

Het aperitief, een fris glaasje cava, is inbegrepen in de prijs, net als enkele kleine knabbeltjes. Ondertussen trekt het gesprek zich traag en enigszins onbeholpen op gang met de klassiekers: wie ben je, wat doe je en waar kom je vandaan? Een blik rond de tafel leert mij dat zeker niet iedereen voldoet aan het clichématige beeld van de wanhopige single die zijn toevlucht zoekt in datingsites en andere moderne verzinsels om toch maar “van ’t straat” te raken. Tegenover mij zit een sympathiek en verzorgd heerschap, links van me een vlotte jongedame, rechts van me een praatvaar. Binnen het uur weet ik alles over mijn buurvrouw, inclusief de hommeles met haar ex, de recent afgevallen kilo’s en de geluidsoverlast in haar appartement. Zitten nog bij mij aan tafel: een flauwe plezante (altijd goed om de boel op gang te trekken), twee ietwat rustigere types en de stereotiepe verlegen informaticus, die gedurende de ganse avond met moeite twee volzinnen weet te opperen.

De gesprekken gaan niet altijd even vlot, en na het hoofdgerecht verloopt de conversatie meer binnen verschillende kliekjes. Er wordt al eens veelbetekenend gekeken naar A en B, die duidelijk wat beter opschieten dan met de rest van het gezelschap. En er zijn duidelijk enkele sterkere types die de gesprekken domineren, ten koste van de wat meer timide personen. Meteen duikt hier een grotere drempel op: tijdens het speeddaten ben je immers verplicht om enkele minuten one-on-one met elkaar te praten en moet je iedereen wel evenveel aandacht geven. Aan een tafel met acht personen valt het me toch op dat de aandacht oneerlijk wordt verdeeld. Dat wordt nog duidelijker wanneer we na het dessert en de koffie verhuizen naar een nabijgelegen cafeetje: de helft haakt af. Na een paar drankjes word ik uiteindelijk galant naar huis gebracht door mijn tafeloverbuur.

De eindbalans? Zelf had ik een aangename avond, al is dat vooral te wijten aan de sympathieke overbuur en de bijhorende klik. Vanuit de organisatie had er (niet alleen voor mij) wat meer ondersteuning mogen zijn aan het begin van de avond, kwestie van het ijs te breken, en een vast menu, eventueel met enkele opties, zou bij mij extra punten hebben gescoord. Maar het blijft een leuke formule. Zou ik het zelf opnieuw doen? Nee, waarschijnlijk niet, dan kies ik waarschijnlijk liever zelf met wie ik dineer. Zou ik het durven aanraden aan een ander? Zeker en vast. Daar zorgt het bericht “X wil u beter leren kennen” in mijn mailbox wel voor. ;)

Uit de Boekenkast: Kinderen Koken Italiaans!

Ik ben meter, een apetrotse meter, van een echt prinsesje. Eentje met een eigen willetje, wat ik fantastisch vind. Maar ze is ook heel lief, slim en grappig. Ik kan hier nog wel even verder gaan met die zwikzwak van een meter-versie van de roze wolk, maar ik het bespaar het jullie. Onthou gewoon: ze is de beste, de liefste, de slimste, de leukste... Al heeft haar broertje van dat alles ook wel aardig wat weg.

Als fiere meter sta ik natuurlijk te popelen om haar alle leuke dingen van het leven te laten zien, en wat maakt er nu meer vreugde los dan samen kokkerellen? Ik mailde al een kopietje uit een erg leuk Whoopie Pie kookboek: ik zag ons al met knalroze schortjes aan staan kliederen met cakebeslag, kleurrijke versiersels en veeeel chocolade. Dat plan staat on hold. Ik was een tikkeltje te enthousiast: het prinsesje was toen nog maar amper 2 jaar.

Nu is ze een beetje ouder en kwam er een ander prachtig kookboek aan. De Italiaanse kookbijbel, Il Cucchiaio d'Argento ofte De Zilveren Lepel, is er eindelijk in een kinderversie! De Italiaanse keuken wordt geroemd voor zijn eenvoudige, doch smaakvolle combinaties. Het is een keuken waarin elke hobbykok, van beginneling tot Claudia en verder, zijn gading in vindt en waarbij de kookmissie bijna altijd een grote kans op slagen heeft. Een mooiere kennismaking met de heerlijkheden van koken is er bijna niet voor kinderen.

Wanneer het prinsesje dan een tikkeltje ouder is - bv. 2,5 jaar, hihi - draaien we samen de gehaktballetjes voor de rigatoni en kneden we gezellig het verse pastadeeg. Wanneer ze dan weer wat gegroeid is, kijk ik er al naar uit om de gevulde kipfilet en risotto samen te maken. En als ze nog wat groter wordt, kan ze alleen aan de slag. Het boek bundelt namelijk een waaier aan authentieke, eenvoudige Italiaanse gerechten, waarbij mooie tekeningen telkens stap voor stap duidelijk maken wat er moet gebeuren.

Nu nog een leuke kinderkeukenschort vinden!




De Zilveren Lepel voor Kinderen, Standaard Uitgeverij/Uitgeverij Van Dishoeck, € 19,99