De ijverige kookschoolstudent

Mensen zeggen wel eens dat ik goed kook. Ik voel me dan weliswaar vereerd, maar toch ook licht verveeld. En angstig. Ik kook graag. Ik eet graag. Ik verzamel graag (bepaalde) mensen rond de tafel, inclusief leuk tafellaken en mooi servies. Nergens verschijnt daarin het woord "goed".

Om daar verandering in te brengen - en er dus voor te zorgen dat dat ene woord toch met recht en reden een plaats kan vinden in die zinnen - zit ik sinds deze week terug op de (avond)schoolbanken. Nu ja, ik denk niet dat ik veel zal zitten. Het idee is immers dat ik veel in potten en pannen zal roeren. En met wat geluk en passie zal ik na ettelijke jaren hopelijk een diploma hulpkok en later dat van kok aan mijn keukenmuur kunnen spijkeren.

 Trouwens, om dat te bereiken krijg ik steun uit alle hoeken. Mijn eigenste mams sleurde een jaar geleden al haar dikke cursussen aan voor een sneak preview. Van een van mijn dierbaarste en meest supporterende nichtjes kreeg een stapeltje voorschorten die zij ooit al aanhad om lekkers te preparen in een keuken, strak gesteven. Van de levensgezellin van mijn nonkel en een vriendin van mijn ouders kreeg ik een gloednieuwe, spierwitte, katoenen koksvest met verwijderbare knopen cadeau. Van mijn enthousiaste nonkel (niet die van de levensgezellin, maar een broer ervan) kreeg ik Le Répertoire de la Cuisine, uitgegeven in 1964 in Parijs, gebruikt tijdens zijn hotelschoolopleiding en nu mij wegwijs makend in alle (Franse) begrippen van de keuken.

 Als voorbereiding en stimulans kan dat alles flink tellen. Maar waar ik op mijn eerste schooldag - gepakt en gezakt met mijn nieuwe koksvest, een mooie voorschort en een notablok - het meest naar uitkeek, was het moment dat ik die messenset in mijn handen kon sluiten. Blij als een kind met kerst stapte ik ermee buiten. Op de speelplaats hield ik het niet langer uit en opende ik de beschermtas om dit moois te bewonderen. En zap, daar zat ook al meteen de eerste snee met druppelend bloed.  Niet van een berg uien fijn te snijden, wel van het wegsteken van een vleestang.... Die naast mijn supertof, gloednieuw demi-chef mes zit. Iemand is er ijverig!

Ze zijn scherp, vlijmscherp. Dat wordt gegarandeerd plezier dit trimester, al dan niet met EHBO.

Eten meets daten: miss Hooked on Shoes testte het uit voor Niente di Particolare!

Verzoekje van een fijne collega-vriendin in mijn mailbox: of ik zin heb om het nieuwe datingconcept Eten&Daten te testen? Zelf is ze immers erg happy in love met haar wederhelft, en dus stuurde ze liever een échte single het terrein in. Wetende dat ik al wat (niet zo) voorzichtige stapjes heb gewaagd op de vrijgezellenmarkt, van blind dates tot een avondje speeddate, bleek ik het perfecte proefkonijn. Zo gezegd, zo gedaan: op naar de website!

Eten&Daten lijkt een softere variant op speeddaten. Zonder de prestatiedruk om te imponeren in enkele minuten tijd, geeft dit ook de minder mondigen onder ons de kans om “los te komen”. Je hebt namelijk heel de avond (welgeteld drie gangen en een aperitief) de tijd om elkaar te leren kennen. Voor een inschrijvingsprijs van twintig euro word je op restaurant neergepoot met zeven andere mensen, uiteraard met een uitgebalanceerde man-vrouwratio. Net zoals bij een speeddate geef je achteraf op de website aan wie je graag nog eens wil terugzien. Ziet de ander dat ook zitten, dan is er een ‘match’ en krijg je elkaars contactgegevens. Klinkt best oké, tafelen is één van de hobby’s waarin ik uitblink.

Ik schrijf me in voor de 28 tot 35-leeftijdscategorie; met mijn 27 lentes voel ik me toch net iets te oud voor 20 tot 28. Afspraak op een woensdagavond in een hippe loungebar/resto op het Antwerpse Zuid. Nadat de nodige garderobeknopen thuis zijn doorgehakt, arriveer ik netjes op tijd in een mooie, intieme setting. Ik word discreet naar een apart zaaltje achterin geleid, alwaar reeds vier singles op mij zitten te wachten. Het komende kwartier sijpelt de rest van ons gezelschap binnen. Even wachten we nog tot iemand van de organisatie zich aandient, maar dat blijkt wachten op Godot. Net als op “onze negende”, die ook nooit komt opdagen. Dan maar met zijn achten, ook gezellig. Goedlachs merken enkele tafelgenoten op dat ze op die manier ook wel evenementen willen organiseren: easy money.

Het aperitief, een fris glaasje cava, is inbegrepen in de prijs, net als enkele kleine knabbeltjes. Ondertussen trekt het gesprek zich traag en enigszins onbeholpen op gang met de klassiekers: wie ben je, wat doe je en waar kom je vandaan? Een blik rond de tafel leert mij dat zeker niet iedereen voldoet aan het clichématige beeld van de wanhopige single die zijn toevlucht zoekt in datingsites en andere moderne verzinsels om toch maar “van ’t straat” te raken. Tegenover mij zit een sympathiek en verzorgd heerschap, links van me een vlotte jongedame, rechts van me een praatvaar. Binnen het uur weet ik alles over mijn buurvrouw, inclusief de hommeles met haar ex, de recent afgevallen kilo’s en de geluidsoverlast in haar appartement. Zitten nog bij mij aan tafel: een flauwe plezante (altijd goed om de boel op gang te trekken), twee ietwat rustigere types en de stereotiepe verlegen informaticus, die gedurende de ganse avond met moeite twee volzinnen weet te opperen.

De gesprekken gaan niet altijd even vlot, en na het hoofdgerecht verloopt de conversatie meer binnen verschillende kliekjes. Er wordt al eens veelbetekenend gekeken naar A en B, die duidelijk wat beter opschieten dan met de rest van het gezelschap. En er zijn duidelijk enkele sterkere types die de gesprekken domineren, ten koste van de wat meer timide personen. Meteen duikt hier een grotere drempel op: tijdens het speeddaten ben je immers verplicht om enkele minuten one-on-one met elkaar te praten en moet je iedereen wel evenveel aandacht geven. Aan een tafel met acht personen valt het me toch op dat de aandacht oneerlijk wordt verdeeld. Dat wordt nog duidelijker wanneer we na het dessert en de koffie verhuizen naar een nabijgelegen cafeetje: de helft haakt af. Na een paar drankjes word ik uiteindelijk galant naar huis gebracht door mijn tafeloverbuur.

De eindbalans? Zelf had ik een aangename avond, al is dat vooral te wijten aan de sympathieke overbuur en de bijhorende klik. Vanuit de organisatie had er (niet alleen voor mij) wat meer ondersteuning mogen zijn aan het begin van de avond, kwestie van het ijs te breken, en een vast menu, eventueel met enkele opties, zou bij mij extra punten hebben gescoord. Maar het blijft een leuke formule. Zou ik het zelf opnieuw doen? Nee, waarschijnlijk niet, dan kies ik waarschijnlijk liever zelf met wie ik dineer. Zou ik het durven aanraden aan een ander? Zeker en vast. Daar zorgt het bericht “X wil u beter leren kennen” in mijn mailbox wel voor. ;)

Uit de Boekenkast: Kinderen Koken Italiaans!

Ik ben meter, een apetrotse meter, van een echt prinsesje. Eentje met een eigen willetje, wat ik fantastisch vind. Maar ze is ook heel lief, slim en grappig. Ik kan hier nog wel even verder gaan met die zwikzwak van een meter-versie van de roze wolk, maar ik het bespaar het jullie. Onthou gewoon: ze is de beste, de liefste, de slimste, de leukste... Al heeft haar broertje van dat alles ook wel aardig wat weg.

Als fiere meter sta ik natuurlijk te popelen om haar alle leuke dingen van het leven te laten zien, en wat maakt er nu meer vreugde los dan samen kokkerellen? Ik mailde al een kopietje uit een erg leuk Whoopie Pie kookboek: ik zag ons al met knalroze schortjes aan staan kliederen met cakebeslag, kleurrijke versiersels en veeeel chocolade. Dat plan staat on hold. Ik was een tikkeltje te enthousiast: het prinsesje was toen nog maar amper 2 jaar.

Nu is ze een beetje ouder en kwam er een ander prachtig kookboek aan. De Italiaanse kookbijbel, Il Cucchiaio d'Argento ofte De Zilveren Lepel, is er eindelijk in een kinderversie! De Italiaanse keuken wordt geroemd voor zijn eenvoudige, doch smaakvolle combinaties. Het is een keuken waarin elke hobbykok, van beginneling tot Claudia en verder, zijn gading in vindt en waarbij de kookmissie bijna altijd een grote kans op slagen heeft. Een mooiere kennismaking met de heerlijkheden van koken is er bijna niet voor kinderen.

Wanneer het prinsesje dan een tikkeltje ouder is - bv. 2,5 jaar, hihi - draaien we samen de gehaktballetjes voor de rigatoni en kneden we gezellig het verse pastadeeg. Wanneer ze dan weer wat gegroeid is, kijk ik er al naar uit om de gevulde kipfilet en risotto samen te maken. En als ze nog wat groter wordt, kan ze alleen aan de slag. Het boek bundelt namelijk een waaier aan authentieke, eenvoudige Italiaanse gerechten, waarbij mooie tekeningen telkens stap voor stap duidelijk maken wat er moet gebeuren.

Nu nog een leuke kinderkeukenschort vinden!




De Zilveren Lepel voor Kinderen, Standaard Uitgeverij/Uitgeverij Van Dishoeck, € 19,99

Salade Niçoise - Moestuinstijl!

Elke mens moet afrekenen met angsten. Zo durf ik nog maar amper een salade bestellen wanneer ik uit eten ga. De man of vrouw die aan het fornuis in de doordeweekse brasserie zijn of haar  zaad- en eicellen staat te verwarmen, lijkt immers niet goed te beseffen wat van een salade een heerlijke maaltijd maakt: de gevarieerde mengeling van groenten!

Knalrode tomaten die eens geen watersmaak hebben

Zo bleek de net bestelde salade met spek en geitenkaas zijn naam helemaal waar te maken, maar meer ook niet. Voor me stond een bord met een halve kropsla, een berg stukgebakken spekjes en een plavei geitenkaas. That's it. En waar waren in godsnaam de komkommer, de drie kleuren paprika, tomaten, pijnboompitten, olijfjes eventueel, of gebakken champignons, of anders ook nog de courgetteblokjes?!

Magische paarse boontjes

Vaker nog belandt er iets voor je dat nog meer weg heeft van een fruitmand bij een ziekenbezoek, dan van een smakelijke salade: meloen, aardbeien, kiwi, ananas en ja, zelfs stervrucht vond ik allemaal al terug.

...Die groen kleuren tijdens het koken

Dat kan anders. Te meer omdat ik met Mijn Liefde net de moestuin van de afwezige schoonouders had geplunderd. Woehahahahahaha! Verse kropsla, verse rode én gele tomaten mét smaak, een knaldikke courgette, een handvol geurende krulpeterselie, magische paarse tuinbonen, een diepgekleurde aubergine ...Allemaal bio, allemaal geurend, allemaal puur! Enkel de komkommer en de paprika hadden in de winkelrekken gelegen.

Heerlijk zomer - wat is dat? - gerecht

Op ons bord: een uitpuilende salade vol smaak met zilte tonijn uit blik en in olijfolie geroerbakte rivierkreeftjes. Geen fruitmand en geen kom vol geitenkaas. Maar waar was de zachte avondzon?

Impressie van een stadsfestival

Onder het motto "zet je vakantie verder": een kleine impressie van een gezellig Marktrock-2011-weekend, het begin van mijn vakantie!

Speelbal des weekend

Alle wegen leiden naar ... Parijs!

Muziek!

Dancing feet

De Villa!

Party Drinks!

Junk foooood!

Martini Royale - CinCin!

Plannen bij een hapje!

Black & White

Leeg

In the summertime... bbq time!

Echt midden in de zomer pas mochten we nog eens ontdekken dat juli en augustus hier eigenlijk heerlijk warm zijn. Na regenachtige dagen met stoofpotjes en comfort food was het dus hoog tijd voor een barbecue. En dat die plaats moest vinden na een drukke werkdag, op een vermoeide avond, kon de plannen niet veranderen. Die barbecue zou aan gestoken worden! 

Nu, die timing zorgde er wel voor dat we geen buffet klaarmaakten met allerlei verrassende salades. Please, geen geplukte kropsla en een pot mayo! Eenvoud, kleur en een wekelijkse feestelijkheid waren de leuze van de avond. 

Soms moet het immers niet meer zijn dan een mooie stukje dunne lende, ingesmeerd met een geurige home made kruidenmix en een nog meer geurende, kruidige vleesmarinade. Daarbij kwamen zomerse groentenbrochetten (recept: Michaël Vrijmoed, sous-chef van Het Hof van Cleve), besprenkeld met een marinade van olijfolie, geplette pijnboompitten, fijngesneden zwarte olijven, versneden dragon, enkele blaadjes basilicum en citroensap. Om het geheel af te maken, stond er ook een couscoussalade op tafel met fijngehakte verse tuinkruiden en enkele stukjes tomaat, afgewerkt met een home-in-law-made kruidenvinaigrette.

Music:

Uitkijken naar 200 000 exemplaren

Ik denk dat Jeroen Meus het best zijn weddenschap met zijn uitgever verfijnd. Gisteren startten de drukpersen immers om van het tweede kookboek van Dagelijkse Kost in eerste oplage niet minder dan 200 000 exemplaren te drukken. Het boek zou half september in de winkels liggen.

Het eerste kookboek van Dagelijkse Kost maakte sinds april 2011 al meer dan 160 000 kooklustigen blij. Een waar record, toch zeker voor een kookboek. En tock zeker voor één waarin gerechten uit de gewone keuken elkaar afwisselen met (al dan niet feestelijke) gerechten uit meer exotische hoeken van de wereld. Die verkoopcijfers brachten Jeroen een tafel op bij Redzepi in zijn Noma, voorlopig 's Werelds Beste Restaurant. Cadeautje van zijn uitgever, die wel vertrouwen had in de lekker kokende Leuvenaar, maar die waarschijnlijk nooit dacht zo'n getal te halen.

En nu komt dus het tweede boek eraan. Het beproefde recept blijft hetzelfde. Ook al heb ik de sympathieke chef zijn trukendoos om Jan met de Pet en Jef met de Koksmuts (verder) de wereld van het koken in te loodsen al zien openen op tv. Een van de weinige kookprogramma's die rollen als een trein en blijven boeien, trouwens. Daar bestaat geen twijfel over. En ja, ook hier rolt er regelmatig een recept uit de printer. En ja, ik kijk er nog altijd naar uit, naar dat kookboek.

Maar als ik dan volgende keer mee mag naar Noma, dan is mijn plezier helemaal compleet.

Dagelijkse Kost 2, Jeroen Meus, Uitgeverij Van Halewyck