'k Heb em!

Ja!! He's mine!!
Mijn wandellijn was niet echt recht te noemen en mijn tret was niet strak. Ik moest nog een paar keer met mijn ogen knipperen, want de slaap kleefde nog aan mijn met mascara bekladde wimpers. De tocht ging naar de Illy-koffie-stand. Cafeïne will save my day!

Verdwaasd sloot ik me aan op de wachtrij van dat hoopje ongeregeld. Kaddang! Boem! KLets! Tsjing! Stjakka stjakka!!!! Alerte Générale! Ik spotte Ikea's welbekende lettertype! Hij is er! Hij is aangekomen! Hier! Waar? Daar!!

Met cappucino in de hand, koffie over mijn chocoladebroodje, melkschuim klotsend verdwijnend, krant onder de arm, reisgids onder de elleboog ging het met fikse tret, laaiend enthousiasme, vriendelijke high richting Ikea-jobstudenten: jajajaja, ik wil er wel één, ik wil er één! Ik ben fan, ik ben zot, ik ben adept ...

Het gebouw mocht gebombardeerd worden, iedereen mocht Mexicaans ziekelijk neervallen, de aarde mocht beven ... ik had een doel: mijn consumptie-kuddebeest in me stillen. 't Ligt nu vredig te knorren en spinnen.

De banken en de verzeikeringen

"De bànken, de bànken zijn de schuld van alles" (met vet Antwaarps accent graag) One liners uit de film "Alles moet Weg". 't Laatste jaar heeft aangetoond dat Dhr. Lanoy niet meer voorzienig kon zijn toen.

Ik plak er een gekende, maar te weinig uitgesproken waarheid aan vast: "De bànken en de verzèkeringen, de banken en de verzèkeringen zijn de schuld van alles".

Ik ben tegen alles verzekerd: ik kan bloempotten van drie hoog laten vallen, ik kan konijnen, katten en honden doodrijden, ik kan mijn passagier kotsmisselijk rijden, ik kan de bliksem laten inslaan, ik kan flamberen met de dampkap aan, ik kan het water de avond ervoor opendraaien om te zorgen dat ik toch wel echt heet water heb om af te wassen, ik kan mijn MasterCard ongebreideld gebruiken om porno te bestellen, … goh, ik voel me godin te rijk dankzij de verzèkeringen.

Ik betaal voor dat godenschap. Om mijn hart niet telkens ongezond te laten overslaan, vergeet ik bewust hoeveel ik precies betaal. Het doet anders geen deugd die getallen onder ogen te komen.

Als ik betaal voor een dienst, verwacht ik weliswaar iets terug. 't Is menselijk. Ik ken niemand die zo altruïstisch is die zo'n som geld in het wilde weg gooit en niets terug verwacht. Zelfs van die jaarlijkse storting van meer dan € 30 aan Artsen Zonder Grenzen verwachten we iets terug: belastingvoordeel.

Dus als ik dan mijn vierwielende parel moet beschermen omdat de een of andere nitwit geen betere hobby vindt dan (mijn) handtassen stelen, dan vind ik dat die verzèkering daarin tussen moet komen. Niet zo vonden die lui van de verzeikering (neen, geen typfout). Oh, maar dat was buiten mijn rechtvaardigheidsgevoel, kattigheid en - niet te vergeten – soms toch wel schreeuwerige stem gerekend. Ze hebben netjes betaald, zoals dat hoort.

Maar ze blijven zich stoten aan die steen. Het is een steeds wederkerend verhaal van oneerlijk gepruts. Of wat te denken van het trucje"Total loss". Genuanceerd "Economische Total Loss". Klinkt chic, is niet chic. Niets zo laag trouwens als trucjes gebruiken om het spel te ontduiken. Bij dat trucje wordt er betaald, maar te weinig: ofwel de prijs van een stel sjoemelende schrootkleuters, ofwel de waarde van het gemotoriseerde wielvehikel van vòòr de aanrijding minus de geschatte waarde van de sjoemelaars. En vergeten de verzeikeraars: jaren betalen, dure aankoopprijs van iets nieuws, werkelijke waarde die negen op tien hoger ligt dan wat zij schatten, haren die ten berge rijzen van zo'n oneerlijk spel en dat de Lotto winnen nog altijd erg moeilijk is.

Vergeten ze ook: rechtvaardigheidsgevoel, tanden en goede bronnen.

Vergeet ik: dat ze het steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw zullen doen.

Alles staat op het internet?

Roze wangen, een sprekende oogopslag, gezonde verpakking ... dankzij Natasha en haar Mila d'Opiz producten. Als het brandt, loop ik terug naar binnen de trap op om mijn reissetje, assortiment staaltjes en dagelijks pottenritueel te redden. Ze zijn mijn baken in donkere dagen.

Propvolle agenda en propvolle wegen zorgen ervoor dat ik niet meer regelmatig genoeg bij mijn schoonheidsdealer raak. No prob, 1 plaats, het world wide web. De hele wereld is te vinden op het internet. Als er iets gebeurt, 1 plaats, het www. Als je een rariteitenkabinet wil opstarten in je woonkamer, 1 plaats, het internet. Voor je boodschappen, kaarsen, kleding, boeken, sokken, lingerie, lakens, 1 plaats, cyberspace.

Niet zo voor nachtcrème, blijkbaar. Ik heb dankzij de excellente nerds van Google tot in de Afrikaanse steppe gezocht voor een webshop met Mila d'Opiz in de rekken: niente, nada, nul de botten te vinden. Ik heb wel het telefoonnummer van Natasha weer gevonden. Mijn pakketje staat op me te wachten! 'k Heb haar meteen een nieuw businessplan voorgesteld: Natasha's webshop... Ja, ze zei niet neen.

Een pogin tot Oosterse zen

Gong.

APERO-time =

Kroepoek, Vietnamese loempiaaaaaaatjes en bijhorende dipsaus + Lichee-bubbels
cd met Chinese gezangen

DINNER-time =

Gamba's in rode ui en look wokken
Parijse paddestoelen en broccoli in de wok
Overgieten met witte wijn
Laten garen
Mange-toukes toevoegen
Sambal + currypasta + beetje sojasaus + ?
cocosmelk

Jasmijnrijst koken/stomen

Schotels afwerken met verse koriander

AAN TAFEL! =

Glaaaaasje witte wijn schenken

kletsen
genieten
proeven
smullen
voelen
ruiken
geuren

DESSERT =

Zetel, kaarsjes, babbels
lach

Holy .... f*ck!

I like!



Je moet het maar doen: vijf minuten uitstekende politietelevisie met een woordenschat van .... jep, 1 woord met enkele variaties. Je kan al raden welk woord.

Onuitspreekbaar en mooi: fanmail

Ik trek rond, van hot naar her, omdat ik graag meemaak, ervaar, voel, niets mis, leer, opslurp, opzuig, absorbeer. Verhit en geklutst kwam ik onverwacht aangestrompeld tussen de ene en de andere Lei om de laatste holle klanken op te vangen van Yevgueni in het Hents. Het water weerkaatste 's mans schrijvers- en zangtalenten en vermaakte ze tot iets wat geen indruk naliet. De mojito's deden dat wel.




Ik trek verder rond, van hot naar her, klaar om op te nemen, om te kijken, om te voelen, om te dansen. Verhit, maar niet meer zo geklutst wring ik tussen een massa people, tussen bomen en trapjes om een blik te werpen op die andere Leuvenaar. Geen beeld, wel klank. Een vollere klank. Maar geen Kannibalen. Dat weerklinkt enkel in menig auto. Het zijn andere tonen, want ze hebben maar een uur om hart en ziel te veroveren. Plan lijkt te lukken.



Toch liever de cd. Of geef me een kiosk in het park met wat boterhammen. En een Klaas en een gitaar. En dat speciale om te delen. Geen kannibalen, wel overtuiging. De teksten, de sound, de humor, de waarheid.... Er komt nog, want ik wil mensen opeten, tot me nemen, voelen, proeven, horen, ervaren!

Stampvoetend en briesend

Het belooft een warme, zelfs hete dag te worden. Nope, niet Frank de weergod, noch Sabine 's hogedrukgebied hebben het me verteld. Wel het aantal kindervoetjes en grijs gepermanente hoofden op de trein. Ik reis naar Bruxelles Midi. Zij naar Bruhhe en Blànkenbaaarge.

Life can be so beautiful: gratis word ik getrakteerd op een zuiders schouwspel wanneer de trein zachtjes schokkend aankomt in het Midi-klimaat. Olé! Een mensenmassa, nog meer kindervoeten, grijs gepermanente hoofden en al zonverbrande armen, staan te wachten op het perron. Niet wachten, ze staan klaar, alert. Ik zie de adrenaline kloppen in hun bloed.

Ik zie een meute woeste stieren, stampvoetende runderen, varkens die zich verdringen. De rode lap die zo meteen zal openschuiven heeft effect: ze stampvoeten, ze briesen, ze schuiven mee op. De dierlijke spieren in hun rug spannen zich op. De rode lap schuift open. Nog geen 15 cm opening en de meute komt, nog steeds stampvoetend, op gang ... Geen nanoseconde te verliezen op weg naar Blànkenbaaaarge.

Ik weet het: de zee, ze heeft iets magisch. De zee, ze geeft je een instant vakantiegevoel. De zee, ze brengt je tot rust. De zee, ze laat je dingen doen die je in het bos niet doet. De zee, zelfs de grijze Noordzee, neemt je gedachten mee op de deining van de golven en de krullen van de wind.

Máár wat ze ook zouden doen - briesen, stampvoeten, leuteren, wachten, beleefdheidsregels respecteren, geduld tonen, een hamburger eten, een gebaar van genegenheid naar de misses of de mister, hun tanden poetsen, paperclips verzamelen - de trein zal er wel komen (technische pannes even te na gelaten)!

Dus viervoeters op mijn trein, stromend testosteron, opverend oestrogeen, ontvlammend dierlijk instinct ... ik beleef safaritaferelen het liefst op een continent dat wat zuidelijker ligt.