Last tango in Leuven

De warmte van de zon overdag cirkelde nog boven de blauwe straatstenen. Maar er kan nog altijd een tandje bij, dus kreeg het Martelarenplein vier uur lang een onderdompeling van tango, snuifjes Buones Aires, een flinke scheut zwoelheid.

Danseressen legden nauwgezet hun meest passionele uitdrukking op en lieten zich door charmante meesterverleiders rondom de dansvloer leiden. Zoals het vrouwen betaamt, hadden zij ook trucjes om de man op hun hand te krijgen. Prooi en jager in één. Als toeschouwer werd ik er soms zowaar ongemakkelijk van. Alsof ik stond te gluren.

Van gluurder naar begluurde. Het is een kleine stap. Zeker als je enkele tangodansers treft die vastberaden zijn je enkele basisstappen te leren. Basisstappen die me de voorbije twee uur niet echt waren opgevallen in het midden van gehakte voeten en mannenbenen die plagerig toenadering zochten. Ik bakte er amper iets van, weigerde te volgen (ja, eigen willeke), maar genoot wel van het zwierige, doch ingetogen en alsook intieme karakter van de dans.

The Wu is coming trough

Het was ... geen zomer. Ik was 16-17 jaar en vulde mijn tijd... met studeren. Om nu niet helemaal weg te zakken in het heiligdom der seuten en blokbeesten, gelukkig ook met wat rondhangen, skaten, op hiphopfeestjes de dansvloer onveilig maken en meedoen aan Humo-wedstrijden. Zoals die voor het concert van de Wu-Tang in de AB.

Een sprankeltje creativiteit leidde me naar een gratis ticket. Dat ik door ouderlijk gezag niet in realiteit mocht omzetten (school, examens, godsdienst ...). Het blijft een trauma waarvoor ik wekelijks nog steeds 36 euro neertel in psychotherapie.

Nu komt één negende van de clan naar de AB! Een negende dat ik al eens in Tilburg aan het werk zag en dat toen danig wat deining veroorzaakte. Het belooft toch wel indrukwekkend en memorabel te worden die avond in november. I'll be there, bro'!

Religious view

Ondanks enkele topscores voor godsdienst op zak kom ik uit een a-katholiek nest.
Mijn moeder slaagt blauw uit, zwelt helemaal op, krijgt daarbovenop nog rode bobbels en vertoont verstikkingsverschijnselen bij de aanblik van nonnen met kruisen, habijten en hoofdkapjes. Mijn vader gaf me bij bovenvernoemde topscores steevast een uitbrander: wiskunde, maar vooral talen moesten het lijstje aanvoeren (wat ze gezien mijn blokbeestachtergrond toch ook vaak deden, dus vanwaar de uitbrander?). Nonkels zakten af naar onze bunker om uit te leggen dat Jezus echt niet te vergelijken is met de prinsen en kabouters uit de verhalen van de gebroederd Grimm.

Geen katholicisme dus, gezien de wereldlijke ontwikkelingen op vlak van vrouwonvriendelijkheid en vurig islamisme zie je me ook niet in een hoofddoek rondparaderen en de feesten van chanoeka en pesach moet ik aan me voorbij laten gaan. Het buddhisme leek een tijdje "hot", maar gezien zweven en transcendale energiestromen ervaren niet lijken te lukken, heb ik dat ook maar opgegeven. Atheïst, agnost?



Tot ik Frank ontmoette. Ik geloofde in hem. Echt. Beetje naïef weliswaar, maar elke dag en avond predikte hij wat er komen zou. Ik geloofde hem. Maar ook hier zal ik afhaken. Heb je immers al eens bekeken wat een weer het de afgelopen weken, maanden is?! Vandaag staat in Frank's evangelie als "een mooie zomerse dag". Het. is. grijs. Het. regent. Iedereen. heeft. een. jas. aan. (ik ben rebel: ik weiger). alle. lichten. branden. om. acht. uur. 's ochtends. WIE ZEI ER IETS VAN ZOMER?

Bouwvakkers in witte camionettes

De zoetgeglaceerde stem van Lady Linn begeleidde mijn filerit tussen de Vlaams-Brabantse glooiingen en de vlaktes van de Stille Kempen. Geconcentreerd en tegelijk meeneuriënd hield ik met arendsogen de vierwielers voor en achter me in het oog. Ook die aanstuivende witte camionette.

Een eerste maal opzij kijken, leverde een snelle schets op. "Vooruit kijken, Ruth. Niks te zien daar." Maar dat rijdende onding bleef maar op dezelfde hoogte hangen. Na zo'n 8 minuten Italiaans gewijs negeren (d.i. met zonnebril en opzij glurend) waagde ik het toch maar een blik te werpen op wat een duo bouwvakkers in hun camionette bleek te zijn. "ja, ik heb een gave auto". Ze hadden er duidelijk leut in, want konden niet laten overvloedig te zwaaien en te lachen. Vriendelijk als ik ben, glimlachte ik terug (ik heb echt een gave auto) en gebruikte ik - Italiaans gewijs en met plezier - de toeter. Toch fijn als mensen -die er ook nog eens mogen wezen - zo sympathiek zijn mijn nieuwe voiture zo toe te juichen. Uhum.

Toch fijn als je het leven iets of wat naïef doorwandelt ... Zo'n twintig minuten later kwam ik er immers achter dat een van de bewonderaars mijn broer was, samen met een van zijn bazen. Ze mogen er inderdaad wezen, ze zijn inderdaad enthousiast, maar dat is ook niet moeilijk in een hilarische situatie waarin je al een kwartier achter je zus rijdt te toeteren.

Trommelen voor Dakar

Koen Wauters, een zeker Koffieboontje en een stel anderen probeerden me de ritmes van Afrika aan te leren.

Gezien mijn muzikaal talent koos ik voor de volgorde: kijken - bewegen - mojito - tokkelen.

Mede ook omdat ik als buurman een ervaren ritme-man had.

We speelden met 1401 personen drie minuten lang een lekker shakeshake ritme, ja ook ik! Besluit: het wereldrecord djembé spelen ligt aan diggelen!
Proficiat aan Bonjour Afrique!

Als vrouw met burka

Twee derden van de vrouwen in de Afghaanse gevangenis van LAshkar Gah werd veroordeeld voor zogenaamde "onwettige seksuele relaties". De meesten zijn echter gewoon slachtoffers van verkrachting. (DeMorgen, 19/08/2008, blz. 6)

In Afghanistan ben je als vrouw geen slachtoffer van aanranding, maar ben je de dader en moet je bestraft worden. Erg gestraft. In Afghanistan kies je niet voor je oh zo belangrijke individualiteit als je als 11-jarige niet bij die 50-jarige man wil zijn die je door familie wordt opgedrongen in ruil voor een financiële vereffening, maar breng je je familie te schande. Grote schande. En volgt er een straf. Een harde straf.

Ik word er niet goed van. Echt niet.

Rocken in Leuven²

Het is met (zo goed als) alles zo in het leven: je moet het meegemaakt hebben om het te voelen.












Marktrock is niet anders. Ik kan groezelige foto's nemen van laat op de avond. Foto's van zwetende muzikanten in de verte, spots die het beeld overnemen. Ik kan wilde verhalen vertellen ... (niet dat het zo wild was), maar het zal allemaal slechts een impressie blijven.






Ik kan kort vertellen over kruidige weed-dampen tijdens het optreden van Baloji, dampen die me terugbrachten naar stevige hiphopfeestjes. Over Leki die toch wel verrassend wist te overtuigen. Over aangename kennismakingen met Balthazar en Hit me TV. Of over een herontmoeting (na wel zo'n tien jaar) met Janez Detd.





Of over de tinteling op de tong van een mojito (hoewel ze licht teleurstelden), het zoete, het zure, maar verfrissende. De dansende lichamen en de crazy dj van Villa Ernesto. Of over de plensbui die ons helemaal doorweekte en de kou die erop volgde.




De sfeer aan het Bal Populair met het waakzaam oog van de Heilige Drievuldigheid en God wakend over onze danspassen. De mooie stadsverlichting. Ach, over veel eigenlijk, maar ik heb er geen zin in.