zondag 11 mei 2008

Wereldbuikdansdag in Balen

Een dag waarop buikdans en samen dansen domineren: my place to be! Bovendien dansten we allen voor het goede doel van Nema, een organisatie voor mensen met neuro-musculaire aandoeningen. Maar voordat er richten Balen werd afgezakt, moest er geoefend worden. Je wil toch niet over je sluier struikelen, je rok gebruiken als slee enz. voor de ogen van je publiek?!

Bij aankomst bleek dat publiek nogal sterk afgeschrikt door het weer: zon, staalblauwe lucht en 28 graden op de thermometer. Wij lieten ons niet kennen en beloofden er alsnog een fijne, bruisende, wiegende namiddag van te maken.

Wij, dat waren tribe-leader Artemisia, Sarah, Claudia, Katrien, Ina, Sabine, Noëlla, Stephanie als dansend ensemble en Adiva en ik als - ja, als wat?! ... Als fervente fans, gepassioneerde beginnende dansers en semi-assistenten van bovenstaande personen.

Trots en vol bewondering genoot ik van de acts van (E)motion, Belina en Artemisia. Ze hebben een stijl, openheid en verfijning die ik niet bij veel anderen gezien heb. Een aanstekelijk gipsynummer bracht de sfeer er meteen in, later volgde een sluieract en de solo-opvoeringen.

En plots weerklonken daar de doedelzakken. Jeetjemina, ik was me er niet van bewust dat ik in de Schotse hooglanden bevond in plaats van in de zuiderkempen! Twee meiden gehuld in Schotse rokken, rozen, kralen, schelpen, metalen munten, kanten stof, nephaar, zware juwelen, kleurrijke belts enz. stapten doodernstig de dansvloer op. Streng voerden ze hun tribaldans op. Alleen elkaar gunden ze een speelse glimlach. Het was deze dames duidelijk menens: ze zouden hun troepen verzamelen om aan te vallen. Of voerden ze eerder een strijddans voor hun koene mannen uit?! Hoe dan ook, tribal is not my cup of tea, maar het blijven dansende mensen en dat zie ik graag.

Als er dan toch een vleugje tribal moet zijn, dan verkies ik de bellybreaks van Sarah Chebaro. Het heeft pit en kracht en iets van een je m'en foutisme. That's what I like! Go girls!

De dag werd indrukwekkend afgesloten door Rachid (excuseer, maar de rest van zijn naam is me ontgaan door de gekke tongval van de aankondigende dj. Het gebeurt al eens dat mijn oren niet zo goed functioneren). Jep jep, he's a male bellydancer! Hoewel ik het liefst vrouwen deze sensuele, vollichamelijke, bewuste dans zie dansen, kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Wat hij ten tonele bracht, was ronduit ongelofelijk en vooral rollend. Mijn mond stond vol tanden. De brede lach rond mijn mond was het enige wat kon uitdrukken hoe knap deze opvoering was.

Terug thuis kan ik niet wachten op mijn volgende les! Ik sta te popelen. Ik wil dansen!!

zaterdag 10 mei 2008

Saïdi op hafla?

Wie weet, wie weet ... dans ik samen met mijn saïdi-genoten op het einde van dit jaar wel de choreografie van Sarah op de hafla! Spannend...

vrijdag 9 mei 2008

Ruth-mobieltje

Jiha!! Gisteren kreeg ik telefoon van de Guy! De Guy is de man van garage Lekenne. Lekenne is de garage waar ik mijn allereerste auto heb gekocht. Mijn allereerste auto is een Fiat 500! Mijn Fiat 500 is aangekomen!!

Volgend weekend rij ik normaal rond in mijn witte vierwieler! Formitastisch!

donderdag 8 mei 2008

Saïdi bis

Nog even en ik mag mijn stok weer in alle richtingen laten draaien en alle frustraties en agressie van me afschudden bij de heerlijke saïdi-les!!! Een uurtje later is het calorieën verbranden bij de step-les. Het kon niet beter vallen!

woensdag 7 mei 2008

Arbeiten in München

Ik schoof met lichte tegenzin mijn plannen voor een verlengd weekend in La Dolce Italia opzij om maandag fris en monter naar München te vertrekken. Voor het werk. Doel van de trip was gaan luisteren naar de bevindingen van een test en zo meer deatils, uitleg, inzichten te verzamelen om een mooi artikel samen te stellen.

Nog maar eens een slapeloze nacht, mijn sushi-ontmaagding, uren van vergaderen, stapels gezellige en lachwekkende momenten later en met een schriftje vol aantekeningen zette ik doodop terug voet op Belgische bodem. Met een pizza van Gianfranco voor mijn neus, een groot glas Marie-Henriette aan mijn mond, een flanellen stofje op mijn huid en mijn Ikea-zetel onder mijn zitvlak laat ik de homecoming rustig doorsijpelen. Trips zijn leuk, maar thuis zijn ook.

En nu aan de slag met alles wat de techneuten aan de techseut hebben getoond: veel!

Vierkantige Fiat-trip, by Marc

Toen ik mijn puberjaren van me af begon te schudden, viel het woord "idolatrie" ook uit mijn woordenboek weg. Maar dat was buiten Gli Azzurri, Prison Break en Marc gerekend.

Ik heb een Fiat 500, een roze en wat creativiteit. Marc heeft een goed oog, een blauw en een pak creativiteit. Dat samen kan wat geven, hoop ik. Maar Marc geeft alleen ook al heel wat. Check this out:

zondag 4 mei 2008

Dinner for six?!

Moe en voldaan trek ik het donsdeken over me heen. Make-up en warmte heb ik netjes van me afgeveegd. Een deken van nachtcreme verfrist mijn huid. Wat ik niet van me afgeveegd heb, is de fijne avond.

Eten en koken zijn hobby's, of zelfs passies, en zeker als dat met mensen kan die ik erg graag heb. Deze keer waren het mijn nichten Greet en Liesbeth met hun partners Marc en Ben. De eerste twee zijn zowat als zussen voor me, de laatse twee zijn degene die hen de liefde schenken die ieder mens graag ontvangt (lekker melig e!?). En bovendien zijn die twee ook nog erg grappig.

Als drama queen zou ik kunnen stellen dat de zenuwen door mijn lijf gierden. Als meer waarheidsgetrouwe journaliste schrijf ik dan dat ik best wel last had van faalangst vandaag. Ik wilde bewijzen dat ik ook mijn eerste verdiende stappen in de grote-mensen-wereld aan het zetten was. Niet zo eenvoudig met een servies dat voor het hoofdgerecht voorzien is op vijf personen en voor het voorgerecht op zes; en glazen voor dezelfde vijf personen (ocharme Kevin). Bovendien week ik dan nog af mijn ouwegetrouwe menu van pasta en koos ik voor iets klassiekers met een frisse lentetoets, weer voor zes, niet voor vijf.

De hoeveelheden zaten er flink naast. En als ik schrijf "flink", dan is het ook echt "flink": ik had zelfs mijn imaginaire vriendje Kevin meegeteld. Ik kan je zeggen dat hij zich de hele avond prima heeft gedragen en nauwelijks een hap heeft gegeten. Résultat: te veel prosecco (ja, dat kan je echt te veel hebben), te veel wijn (ja, ook dat kan je te veel hebben), te veel voorgerecht (dankjewel, nu heb ik een lekkere zondagse lunch), te veel hoofdgerecht (nu kan ik alle daklozen van Leuven voeden. Dat zijn er gelukkig niet al te veel), te veel dessert (net nu ik op dieet wilde gaan!).

Gelukkig wisten mijn gasten numero sei te appreciëren. Ik ook, alhoewel ik hem nooit met die bepaalde voornaam zou aanspreken. Meer nog, het werd een ontzettend gezellig onderonsje dat ik zeker wil herhalen. Hier, in Waals-Brabant, in de Kempen of in 't stàd (aka Hoboken)! Ik wil het immers nog hebben over vierkantjes, nieuwe projecten, Liesbeth's hardheid, fanfares, gsm's, tuinen, legen microgolfovens en de zovele dingen die een mens zoal bespreekt met zijn olijke nichten! En dan zonder al te veel stress!

De beeldtaal van de avond wordt deze keer verzorgd door fotograaf Marc (ik ben fan, ik ben fan!), maar die is momenteel ofwel
a) onderweg tussen Leuven en Antwerpen
b) zijn tanden aan het poetsen
c) aan het vechten voor het donsdeken met ega Greet
d) aan het fantaseren wat er op deze blog zal verschijnen

Dus nog even geduld!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...