Chocolade mét spreuk: op tijd en stond

 



















Een mens heeft gewoon op tijd en stond chocolade nodig. Dat heeft te maken met serotonines. Of toch een of andere -ines. Er bestaat geen wetenschappelijke twijfel meer. 

Denk ik toch. En als die toch nog zou bestaan, dan mag ik me terecht verbouwereerd afvragen "Wat doen die zogezegde wetenschappers dan?!". Om ze vervolgens met mijn deegrol - let op, het is een groot exemplaar - achter hun witte labojas te zitten. 

En sinds de dageraad waarop Côte d'Or besloot algemene wijsheden - de ene weliswaar algemener en meer wijsheid, dan de andere - binnenin de labels van hun Mignonette te plaatsen, is er een reden bijgekomen waarom een mens op tijd en stond gewoon een stukje chocolade nodig heeft. 

Als stress omhuld zou zijn met chocolade, zou ik nu een gelukkig mens zijn. Als stress omhuld zou zijn met chocolade, dan zocht ik striktere deadlines, vervelende mensen en een overvolle autostrade met de glimlach op. 

On the road: Vespa & Picknick

Soms kan het leven schitteren en als nooit tevoren stralen. Zoals wanneer L'Amore je na een werkdag in een broeierig bureau staat op te wachten, naturalmente in stijl, met zijn Vespa en een picknickmand.

Een goed gevulde mand, zo bleek enkele hellingen en prachtige landwegen later: prosecco, hapjes, restje risotto en dan gebakken zalm met gestoomde broccoli, aardappeltjes in de schil en rauwkost. 

Soms is het leven gewoon simpel en prachtig. 

 

 

Risotto met spinazie: smulklaar binnen het halfuur

We hadden elkaar het afgelopen half jaar intens hele epistels gestuurd via het wereldwijde web, vol vreugde en ook wel eens vol verdriet. Beiden een drukke agenda en tientallen kilometers straatbeton die ons scheiden. De digitale communicatie werkte, maar niets kan natuurlijk op tegen elkaar lijfelijk ontmoeten. 

Dus toen lady K. me berichtte dat ze de volgende avond op 100 meter van mijn deur moest zijn en voorstelde om langs te komen voor een glas en/of een hapje, was het van geen tel dat alle dagen weer dreigden dicht te slibben met sociale events, dat ik een uur nadat ik opstond eigenlijk alweer doodmoe was, dat ik totaal geen inspiratie had om te koken en voor het eerst in mijn foodie-leven durfde voor te stellen frietjes te halen (!). 

Ik ben helemaal pro "het gaat om de gezelligheid en het samenzijn rond de tafel". En dat idee probeerde ik nu dan ook in de praktijk om te zetten. Alleen... het wilde niet echt lukken. 's Nachts lag ik onrustig te woelen. Het kon toch niet: een halfjaar lang stuur ik haar vrolijke en treurige epistels, maar ook enthousiaste schrijfsels over allerlei kookexperimenten, en nu we elkaars enthousiaste speekseldruppeltjes eindelijk nog eens zouden kunnen voelen, zou ik frieten in huis halen! 

Hoe gezellig ook. 

Gelukkig sta ik ook op de barricaden te roepen dat "lekker en gezond koken niet lang hoeft te duren". Ik zou beter dat idee in de praktijk omzetten. Ik ging voor een romige, verwende risotto met spinazie, champignons en een zachte gorgonzola. Stukje gemarineerde kipfilet erbij. Smulklaar binnen het halfuur.

*

Voor een succesvolle risotto

Een theekop risottorijst

1 ui, versnipperd

1 teentje knoflook, versnipperd

glas droge witte wijn

goede bouillon

400 gram spinazie

bakje champignons, in schijfjes

spie gorgonzola, in blokjes

peper

zout

parmigiano, versgeraspt

Evt. (aan te raden) één (of meerdere) inspirerende, dierbare persoon 

Evt. (aan te raden) een glas prosecco

*

 Je gasten verwennen met risotto

Verhit in een voldoende grote pot een scheut olijfolie. Stoof hierin de ui en de knoflook, zonder te kleuren. Als de ui en knoflook zacht zijn, de risottorijst toevoegen. Omroeren tot de rijst glazig kleurt. Blussen met de wijn. 

Meer dan regelmatig roeren. Als de alcohol verdampt is, en voordat de rijst gaat plakken, een pollepel bouillon toevoegen. Blijven roeren, zachtjes en met liefde. Tussendoor nippen van je glas prosecco.

Als het overgrote deel van de bouillon opgenomen is, opnieuw bouillon toevoegen en blijven roeren. Doe dit totdat de risotto gaar is (hangt af van de rijssoort, maar duurt ongeveer 20 min). 

Nippen van je glas prosecco en ondertussen de champignons in een andere pan aanbakken. Multitasken ten top, want vergeet niet te roeren in je risotto. 

Vijf minuten voordat de risotto gaar is, de champignons en spinazie toevoegen. Goed omroeren. Zorg dat het meeste vocht opgenomen is en je een smeuïg geheel krijgt. 

Tot slot de blokjes gorgonzola toevoegen. Omroeren, zodat ze kunnen smelten. Kruiden met peper en zout, naar wens. 

Op het bord afwerken met versgeraspte parmigiano.

  

Ruths patisserie

Ik zou some asses gaan kicken: de stress had ik die ochtend vlotjes opzij geschoven om plaats te maken voor een bescheiden dosis zelfvertrouwen en goesting. 

Maar daar leek de keukengod het toch niet eens mee te zijn: toen ik toekwam in de lesbakkerij, voelde ik het zweet na 8 minuten nog altijd de lijnen van mijn ruggengraat tekenen. Niet alleen door het zompige, zwoele weer, maar vooral ook door mijn nervositeit. 

Ik heb gebibberd, gevloekt en gezweet. Oh ja, gezweet. En oh ja, gebibberd. En oh ja, gevloekt. Want wat doet een mens anders wanneer hij vergeet de vorm in te boteren en dat pas beseft wanneer hij de vulling erin giet. Of wanneer het koekdeeg dubbel zoveel tijd nodig heeft om te bakken en dus eindeloos bleek lijkt te blijven in die verdomde oven? Of wanneer de garde in de KitchenAid het eiwit niet eens zoent? 

Maar op het einde was ik - oh ja - toch best trots op mezelf. Ik kon de chef een taart voor wel 15 personen (in plaats van de opgedragen 8) presenteren én had 3 toetjes klaarstaan die le sentiment et le goût van echte Parijse patisserie zouden naar boven moeten halen.

Oh ja, ik was trots. En ik hoop de rest van de klas ook, op hun creaties. 



Ik was trots. En afgekoeld. Maar ook trots. 

Voor pot en pan - Stockverkoop!

Ik zeg je: voor je volgende trip rij je het best richting Schelle. Op het eerste zicht misschien heel wat minder aanlokkelijk dan Stockholm - mijn eerstvolgende trip in de agenda - maar ik beloof je dat het de moeite is. Toch zeker als je potten van Demeyere - cadeau van de mams en paps voor mij 21e verjaardag - bruutweg gestolen werden tijdens de inbraak in je appartement. 

Vanaf 1 juni aanstaande kan je in het ogenschijnlijk saaie(re) Schelle terecht voor een exclusieve verkoop van bijna alles wat een foodie-hartje begeert. "Bijna alles", want delicatessen en ander lekkers is er niet. "Bijna alles", want je vindt er onder andere potten, pannen en messen van Staub, Demeyere en Zwilling. 

Moet je daar nu voor naar Schelle? Ja! Want je kan al deze leuke, mooie topproducten op de kop tikken met kortingen tot 50 %. Ja, want ook redelijk uniek: meer dan 25 000 artikelen, zo goed als het ganse gamma, eindereeksartikelen en 2e keuze producten met een gegarandeerde kwaliteit. 

Ik hoor al muziek in mijn oren... 

 

B(m)aking some delicious cake!

Er wordt vlijtig getest en gebakken en getest en gebakken. 

Wie zal het allemaal opeten?!

Luiewijvenpasta Bis

Het was weer zo'n luie zondag. De zon stond heerlijk op mijn snoet. De bloemetjes straalden. De lucht fluisterde "lente, lente!". En de apero was - zoals dat hoort met een apero - met onverwachts bezoek heel leuk ingevuld geraakt. Dan is het vanzelfsprekend tijd voor een gemakkelijk en snel, maar toch übersmakelijk dinertje.

Of anders: het is dan tijd voor luiewijvenpasta. Vergeef me, ik heb het woord niet uitgevonden. Voordat je begint tegen te sputteren. De uitvinder van dit woord is een geroemde eindredacteur die niet alleen zijn moedertaal Nederlands tot in de bijna verste puntjes beheerst, maar daarnaast ook nog eens Spanjaarden en Franstaligen vlotjes durft te verbeteren. Hij riep me onlangs euforisch toe "blij te zijn met mijn recept van luiewijvenpasta I". Kortom, "luiewijvenpasta" heeft alle correcte bestaansredenen en verschijnt naar alle verwachtingen in het volgende Groot Dicteer der Nederlandse Taal. U bent gewaarschuwd. 

Overtuigt dat je nog niet genoeg, dan zeg ik je nog dit: het woord heeft gewoon alle bestaansredenen omdat het de lading dekt. Je mag dan 6 op 7 hyper staan, er komt altijd een moment dat je lui bent. Geen zin in actie of kokerellen, in amper 20 minuten staat de luiewijvenpasta op tafel. Plus, ideaal om je Chubby mee te verwennen. Zijn Lady kan overduidelijk iets lekker op tafel toveren en hij moet ze niet te lang missen. Maar ach, ook de Chubby kan zonder problemen aan de slag met het recept. 
 

Luiewijvenpasta II met kip en salie

 

Voor de luie avond deze week, met date: 

250 gram spirelli

Kippenreepjes naar behoefte (bv. 240 gram)

2 dl kippenbouillo

1 courgette, in brunoise

1 bakje paddenstoelen, in schijfjes

handvol verse salien fijngehakt

 enkele blaadjes verse basilicum, fijngehakt

enkele blaadjes verse bladpeterselie, fijngehakt

peper en zout

DOEN:

Breng een grote pot met voldoende water aan de kook. Kook hierin de pasta met wat zout volgens de aanwijzingen op de verpakking al dente. 

Bak ondertussen in een pan de kip gaar/aan. Zet opzij. Bak nu de paddenstoelen aan in een scheut olijfolie. Voeg wanneer de champignons gaar zijn en goudgeel kleuren de courgette toe. Laat kort meebakken. Giet de kippenbouillon erbij en laat inkoken. Het is de bedoeling dat je een bodempje vocht overhoudt. 

Voeg de kip toe aan het groentemengsel. Meng alles goed onder elkaar. Kruid naar smaak met peper en zout. 

Doe de pasta in een serveerschaal wanneer deze beetgaar is. "Giet" het kip-groentemengsel erover en bestrooi met de fijngehakte verse kruiden. Werk eventueel af met een scheut goede olijfolie.

Serveer met een beetje geraspte Parmigiano.

  

OPMERKINGEN VAN DE CHEF

  Ik gebruikte kip geplukt van een heel beest dat gebruikt was om kippenbouillon te maken

*

 Ik had dus verse bouillon, en het is werkelijk een wereld van verschil, maar een blokje klaart de klus ook wel

*

Ik ben gek op salie. Vind je de smaak wat te sterk, neem dan minder