Rotte patat

De buit van mijn les patisserie gaat steevast mee naar het werk de volgende dag. Dat moet een collega hebben geïnspireerd, want zij bracht deze week rotte patatten mee en was zo vriendelijk om er eentje voor mij opzij te houden. 

Ik kende het niet. Op zicht deed het me denken aan de truffels die ik met mijn mams draaide voor de verjaardagen van mijn vader (eveneens voor de collega's, de zijne dan). 

Een extreem beperkte tocht op Google - sorry, ik zit liever in de zon, dan achter mijn Mac - bracht me het volgende bij: 

* het is verdekke een echt streekproduct! Niet uit de Kempen, maar uit het Hentse.

 

* Het ontsproot aan het zoete brein aldaar van ene August Larmuseau, die zijn dagen doorbracht in de Supra, Confisserie, Chocolaterie & Biscuiterie.

* Eigenlijk heten deze dingen "sneeuwballen". 

* Vroeger, toen de apen nog konden praten dus, vond je ze blijkbaar al snel buiten de Hentse grenzen op de toog van elke snoepwinkel.

* Het bestaat uit een omhulsel van zacht krokante (nope, geen tegenstrijdigheid) chocolade met een vulsel van luchtig opgeklopte boter, bepoederd met bloemsuiker: vette boecht dus.

* De kleinzoon van August toont aan dat het een uitermate hip stukje chocolaterie is: "het vindt zijn weg tegenwoordig ook naar de rusthuizen". 

* Dit volgens mij het eerste snoepgoed moet zijn dat volgens de seizoenen beschikbaar is: de productie loopt van september tot eind maart. Oef, ik was nog net op tijd! 

* De kempenaars kiezen eerder voor de wansmakelijke naam - zo zijn ze dan weer - "rotte patatten", dan de idyllischere "sneeuwballen" 

La Bella Italia!!

Sì, parto presto per l'Italia! Met de trouwe Fiat Cinquecento - de nieuwe uiteraard, in het origineel pas ik met mijn 1m80 volgens mij niet eens in - trekken we naar het gebied dat al lang op het tovisitlijstje stond: de Graanschuur van dit prachtige land, Emilia Romagna. 

Onze uitvalsbasis is Bologna. Bologna herbergt de oudste universiteit van het land, maar het is niet de dynamiek die jonge bewoners geven en de gelijkenissen met Leuven die me zo aanspreken. Het is vooral de benaming van de stad onder de Italianen: La Grassa ofte De Dikke. 

Modena vlakbij (aceto balsamico!!), Parma vlabij (prosciutto), het pittoreske Ferrara vlakbij en Venezië (prosecco! Wijn!) op treinafstand. Dat wordt meer dan ooit gegarandeerd smullen. Mijn todolijst bestaat uit: fietstochtje langs de Po dat eindigt met een fantastisch cena, lekker lunchen, lekker eten, lekker aperitieven, lekker lunchen, lekker eten, beetje slapen. Lijkt me zwaar genoeg. 

Oh ja, en supermarkten en buurtwinkels plunderen. Ik zoek nog een uitbreiding voor mijn Cinquecento.

Buiten leven vs. lenteschoonmaak

The Loved One sprak me laatst tijdens een gezamelijk schoonmaakhalfuurtje over het feit "dat zo'n weer toch wat doet met een mens: zoals de drang tot een groot lenteschoonmaak/klusjesweekend." Het huisje een keer grondig onder handen nemen, leek me wel wat: schilderwerken herdoen, alle kasten uitmesten, ordenen en de gekste hoekjes en kantjes reinigen. Ik snapte wat hij bedoelde, en dus "planden" we het in: "een van de komende weekends...". 

Vager kan bijna niet. Ondertussen klom het kwik nog een beetje meer van 12°C en zon tot 20°C of meer en knallende zon. De goesting tot het stofvrij maken van alles onder ons dak zou dus eigenlijk alleen maar moeten zijn toegenomen. 

Klaar voor een kleurrig lenteontbijt

Om eerlijk te zijn: de goesting is totaal verdwenen. Het huisje in een gewoon voltijdswerkritme proper proberen te houden, is er - gelukkig - nog wel, maar verder dan dat gaat het niet. De goesting om vanaf het wekken tot het slapen te genieten van city view, zon, vogels, passanten en buitenlucht is met volle teugen in de plaats gekomen. 

De stofvlokken voelen zich wel in hun sas onder het bed en hier en daar in een hoek. Ze lijken niet van plan door de voortdurend openstaande ramen weg te waaien. En wij, wij zitten onbekommerd te genieten van frisse - 15°C in de schaduw is echt nog wel chilly, maar profiteren is het kernwoord - ontbijtjes, uitgebreide zonnige brunches, ontspannende apero's bij valavond en feeërieke, smakelijke, eindeloze en terrasverwarmde barbecues. 

Schoonmaken of aanschuiven aan zo'n tafel zoals deze?

Wie denkt er nu in hemelsnaam na zo'n lijst nog aan eventuele stofwolken, schilderwerken of kast-uitkuis-plannen? Nog een Aperol Spritz, iemand?

George Clooney, Zwitserse nauwkeurigheid of nog wat anders?

Amper een ochtend voor mij die begint zonder mijn espresso (macchiato, weliswaar, geen suiker, per favore). Sì, mét hartje in mijn opgeklopte melk. Fatto per Bialetti.

Af en toe laat ik het kleintje onder de koffies ook uit de Francis Francis lopen, maar zoals je weet, is dat met vallen en opstaan.

Nu durf ik dus al eens te dromen van een iets imposantere koffiemaker, zoals de automatische modellen van Jura met hun verse koffiebonen. Ze behoren toch tot de toppers voor thuisgebruik. En dat komt dan nog uit Zwitserland en niet eens La Dolce Italia! Kan je je wel voorstellen dat die trotse Italianen ook hun versies hebben voor de thuisbarista. 

 Welke dan kiezen? Na een uitgebreide, sympathieke uitleg in een van mijn favoriete kookwinkels, Mafrans, was ik vooral fan van de meest compacte Jura met oneindige mogelijkhheden voor malen, (twee) koffiesoorten, stomen, reinigen. Terwijl Boyfriend vooral viel voor het hoge urban design en de gevarieerde smaakmogelijkheden van publiekslieveling Nespresso.

Hoewel George Clooney een lekker ding is, voel ik weinig voor het erg "gemarketingde" merk. Zucht. We spraken af dat we een vergelijkende smaakproef zouden doen vooraleer de knoop door te hakken. De smaak proef je immers niet door naar een resem toestellen te staan staren. Ik heb het geprobeerd. Tips zijn echter ook welkom.

Belegde boterham de Luxe!

Tijdens de werkweek moet het snel gaan - ik raak al sinds mijn kindertijd mijn bed niet uit, dus is het tijdschema krap - met douchen, aankleden, opmaken en het onmisbare ontbijt. Mijn dag start niet zonder. Ik raak anders gewoon niet op gang.

En "snel" dat betekent dan een boterham met beleg uit de buurtsupermarkt. Soms, met wat "geluk", uit de grote supermarkt. Dat zijn dan van die geprepareerde industriële slaatjes met te veel mayonaise waarin je de stukjes tonijn mag zoeken zoals een speld in een hooiberg. Of pepersalami waarvan je ergens in de verte halverwege je tong wel wat pepersmaak kan onderscheiden, toch als je er al je aandacht en weinige ochtendenergie op richt. Of kippenwit met tuinkruiden, waarbij je je afvraagt om welke tuinkruiden het gaat en of dat je momenteel wel echt kip aan het eten bent: zonder een extra veeg mosterd had je immers ook evengoed een droge boterham kunnen smikkelen.

Ik doe er niet meer aan mee. Ik heb de vrolijkmakende beleving van shoppen bij mijn favoriete speciaalzaken ambachtelijke beenhouwerij Rondou en Kaasambacht Elsen uitgebreid. Je vindt er me niet meer alleen op zoek naar verrukkelijke lamskroon, het beste rundvlees of het verrassendste kaaspallet. Zo vaak als ik maar kan, bestel ik bij Filip en Siona Rondou of bij Fried Elsen en zijn zonen nu ook een arsenaal en lekker, verfijnd, ambachtelijk, huisbereid en smaakvol broodbeleg! Weg met de industriële brol: ook in de week moet ontbijten een lekker plezier zijn.

Het wordt een mooie en lekkere week!

Instant blij

 

Blauwe heels van Edith & Ella (Luz de Lux) + nagellak hot pink = happy feet!

Verandering van werkschema - Beelden schieten!

Het grootste deel van mijn werktijd zit ik "geconcentreerd" achter het een of ander beeldscherm, de een of andere tekst neer te typen. 

Maar er zijn zo van die dagen dat het werkschema er anders uitziet. Bijvoorbeeld wanneer de designer geen goede introfoto vindt voor het artikel dat ik aan het schrijven ben. 

Dan trekken we met fotograaf, flitslampen, twee dozen kant-en-klaargerechten (de test van het moment) en de persoon die de test in goede banen moet leiden naar mijn keuken. Een keertje niet om zelf te kokerellen, maar wel om wat beelden te schieten met het meest on-lekkere eten dat ik ooit geproefd heb als onderwerp. 

Hier een snapshot genomen tussen enkele takes door. De rest ziet u in het magazine Test-Aankoop dat eind april verschijnt!