Amerikaanse paranoïa nu ook in België

Bericht in mijn mailbox:

"Een Amerikaanse website, die nu ook actief is in ons land, waarschuwt voor vervelende buren. Je kan er alle informatievinden over de straat of gemeente waar je wil gaan wonen, zodat je niet voor onaangename verrassingen komt te staan.

De website werd in 2007 gelanceerd in de VS, nadien volgden Frankrijk en
Duitsland. Met succes, want de website krijgt dagelijks enkele
honderdduizenden bezoekers. Sinds kort is de site ook actief in ons land en
de eerste reacties zijn al een feit.

Zo wordt een inwoner van de Vincent Van Goghstraat in Evere omschreven als
een "gewelddadige alcoholicus". Een naam en huisnummer mag je volgens de
regels niet vermelden, maar als je inzoomt via Google Maps krijg je een
duidelijk idee om wie het gaat. (belga/tdb)"

Ik heb eens wat gesnuisterd: niks te vinden in de trend van "charmante, lieve, vriendelijke, vrolijke jongedame" noch voor adres in Kessel-Lo, noch voor dat van Vosselaar.

Luca Toni & Vanity Fair

Is there any comment needed? I didn't think so!

Hallo Afrika!

In de oerkatholieke Kempen vieren we de mama's rond 15 augustus. In Zeebrugge vieren ze Polé Polé Beach. Ideaal moment om het wereldrecord djembé tokkelen te verbreken zo dachten ze bij Bonjour Afrique, en daarmee meteen wat Belgische euro's in het laatje te verzamelen t.v.v. een schooltje in Dakar. Ze gaan dus niet alleen racen doorheen de mythische woestijn!
Gevolg: ze trommelden op de djembé van Koen Wauters om hem - uhum - op te trommelen ons een ritme aan te leren. De zanger van Clouseau wordt geacht iets meer ritme te hebben, dan de doorsnee blonde griet - me.

Ik ben al helemaal warm gemaakt voor het initiatief en heb dan ook een strak plan - dat uiteraard ook erg flexibel is - uitgedacht. Zaterdag dansen op het strand: beach, mojito's (het is zomer voor een reden,e!), leuke ritmes, veel happy faces, geld opdoen. 's Ochtends lekker ontwaken aan zee, rustig ontbijtje, strandwandeling naar djembé-thing. Steun bijdragen en roffelen maar! Wie doet er mee met mijn strak, flexibel plan?!

Impro

Het etiket muurbloempje past niet op mijn hokje. Meestal toch niet. Dat houdt in: "in situaties van een hafla ofte buikdansfeestje voor de leken wil dat etiket wel eens lekker kleven en passen wegens te verlegen". Een workshop improvisatie-op-de-hafla was dan ook erg welkom: ik begin Artemisia ervan te verdenken mijn gedachten te kunnen lezen.

Het ging over het ritme, over de melodie, over 1-2-3-4 ... allemaal basisbegrippen. Het ging ook over de zinnen van de muziek en dan niet die van "habibi ya noor..." (excuses, mijn Arabisch is tot ik mijn Italiaans heb beëindigd niet zo vlot). Of over vraag en antwoord van de muziek. Ze legde het allemaal tof, sprankelend, beeldend uit. Maar 1-2-3-4-5-6-7-8 waren na een lange dag werken niet meteen aan miss feeling besteed.

Ik voel de muziek liever aan. Ik laat me er graag door leiden, erdoor wegnemen. Dat probeerde ik dan ook. Een waggelende eend was ik niet, maar evenwichtig, sensueel of gracieus zag het er ook niet altijd uit. En ik kan de schuld niet steken op de verwarring tussen mathematiek en gevoel. Wat het wel was, was een verrijking, een heerlijke ontspanning en vooral plezier!

Op de volgende hafla vind je mij op de dansvloer, met het etiket "bellydancer".

Een feestje in Gent

Al heel heel heel heel lang vieren de Gentenaars tien dagen feest in de zomer. En nog nooit nooit nooit nooit had ik - als danslover - daaraan mee gedaan. Een situatie waarin verandering gebracht moest worden.

Een eerste keer op vrijdag, met friend Sarah, haar broer Michael en vriend van broer van vriendin Jan-Willem. We kwamen, we zagen, we dronken (mojito, baby!), we snoven (de sfeer, wat had je nu gedacht!?) en we dansten. De nacht duurde lang, voor de ene al langer dan de andere. De nacht was plezant. Dat feestje zat wel snor. Er is na zoiets weinig leuker dan vervolgens bij een opkomende zon richting bed te rijden, met een fijn deuntje op de achtergrond. Een deuntje dat de herinneringen aan de gezelligheid zachtjes laat meedeinen.

En het was er zo fijn dat ik zondag na een bezoekje aan de Kempische pampas terug richting Gent snorde met mijn fantastische cinquecento (ik moet toch nog even kunnen pochen, ja!). Ranja zou er me opwachten om samen te genieten van de geneugten van de plezierkes der plezierkes, again: de mojito. Een warme zon, een gouden gloed, exotische basritmes, reflecties in het water en een gelukzalig gevoel: veel meer heeft een mens niet nodig.

Echt niet, ook niet de oude, doch vriendelijke man die ik - letterlijk - opschaarde: niet nodig. Hij ging er met een stuk rok van door. Het is nu wel een leuke rok, maar ik apprecieer het echt niet zo als vreemde mannen zonder mijn goedkeuring me mee proberen te tronen naar een of ander donker plekje. De man zelf stond ook versteld van zijn "hook on"- kunsten: met een rits van een buideltasje een meisje vasthaken. Het is een kunst die zelfs Don Juan, Cassanova of Zorro niet gegeven was.

Duty called (de consumenten verwachten op maandag weer een onklopbare service), dus tijd voor ritje richting home town. Donna kondigde een full version Child in Time aan en dat leek me de perfecte soundtrack voor die onderneming. Rustig, no car on the road... Ideaal scenario, tot ik de snelweg opreed: Nachtelijke spits! Rode autolichten! Blokrijden tot na Brussel! Zomergasten van de kust, dansers van de Gentse Feesten en het moet ook carnavalzijn geweest in Aalst (het moet wel, met die drukte!) en de Zinnekeparade in Brussel! Allemaal op de E40 richting binnenland, of erlangs: om de vijf kilometer stond er eentje met zijn vier pinkers flikkerend op de pechstrook. En ik die dacht dat iedereen op zondagavond op zijn zetel naar CSI Miami keek! Wat een bizarre terugrit. Donna was niet te harden - wat geen verrassing is (daar gaat die droomjob bij de radio weer) - dus radio werd cd's. I drove into the night, back home.

Ik zag Gent by day, by night, by dusk, by dawn. Het was allemaal goed!

Eb en Vloed

In een vreemde vlaag van natuurverlangen trok ik onlangs met mede-gekken naar 't Zwin in de meest plastic grand chic van België: Knokke. Het was even zoeken, waar dit stukje duingebied lag, tussen de Mercedessen, BMW's, Audi's, Porsches ... die er allemaal vochten om een plekje langs de artificiële wegen in dit wannabe hautaine kuststadje, maar het is ons toch gelukt.

Vijf euro 20 cent later konden we aan ons uitwaaiproject beginnen, ware het niet dat ze daar vertikten plannetjes uit te delen of enige andere informatie rond te strooien in de strakke zeewind. En dat... dat leidde tot vervelende toestanden: aan de zee is er immers zo'n systeem van eb en vloed. En dat systeem sloot ons in. Daar stonden we dan: echte natuurliefhebbers, een ingeving om uit te waaien in de duinen - pardon het Zwin -, met sneakers aan, in het slikke en schorre (het ís begroeiing! Serieus! Ik dacht ook - blond - dat het een techniek was om een pijnlijke keel te verzachten, uhum). Beschermde begroeiing of niet: we zouden er recht doorheen stappen om toch maar snel op het droge te raken.

Weg uit Zwin, naar de Zwinduinen: daar geen eb en vloed, maar lekkere wandelpaden midden in leuke duinen. Nah! Veel beter! Wat geploeter in duinzand en op strand later, was onze nood aan natuur wel weer effe voldaan.

De kuddes hersenloze, inspiratievergetende, paraderende merken op gebotoxte, zonnebankgebruinde, verrimpelde lijven badend in de een of andere misselijkmakende parfum lieten we voor wat ze waren en we trokken van de duinen naar het binnenland. Damme zou ons de goede dingen van het leven schenken: eten, drinken en plezier. It did.

da's plezànt,e!

Station Leuven. Niet perron 9, maar perron 8 (zomerregeling). Grind. Veel mensen. Shorts, flipflops, zonnebrillen (waar is die verdomde zon dan?). Trein. Richting Knokke-Blankenberge (voor mij, richting Brussel-Zuid).

Hoewel ik steeds op tijd ben ("ruim op tijd" klinkt nog erger), zijn meer dan de helft van de zitplaatsen al ingenomen door gezinnen met jengelende kinderen (als die zo vroeg op de dag al jengelen, wat is dat dan als die 's avonds terugkomen?), moekes en vakes, margi freeworld enz. Ergens tussen die hoop probeer ik een plekje te zoeken, liefst een rustig, want ik glij graag traag de dag in.

Vanmorgen moest ik de confrontatie aan met Fientje - zo'n 65 jaar (ben erg slecht in leeftijden, zeker bij dit type mensen), lange bruine warrige haren op de onderbenen, korte tennisshort (en ik maak me dan zorgen bij een rokje net boven mijn knie!), witte sportschoenen, roze sokjes, verrimpeld (kan ook moeilijk anders op je 65), extreem verrimpelde oranjebruine huid (zij heeft ofwel een abo voor het zonnecenter op de hoek of ze spendeert te veel tijd aan de kust), vertrokken mond - en haar companie. De companie zag er ouder uit dan ze volgens mij was, leeggezogen, doorrookt, plat en afgeleefd. Mààr de companie wist wel uit te kirren "da's toch plezànt,e, zo met den trein naar de zie". Fientje antwoordde met een droge "ja, plezànt". Geen spier die beweegde, geen sprankeling in de ogen, geen warmte noch leut in haar stem.

Ja, dat is echt wel plezant. Mijn Ipod bleef me trouw gezellige, warme, sfeervolle deuntjes bezorgen en eindelijk mocht ik van die trein in Brussel-Zuid.