Parto per Roma nel pomeriggio!
Ik zit omgeven door truien, t-shirts, toiletgerief, jassen enz. Voordat alles in de reistas verdwijnt, moet ik nog keuzes maken. En daar ben ik zo slecht in: wordt het het zwarte poftruitje van Essentiel of toch maar gewoon het zwarte basistruitje van Massimo Dutti, neem ik allerlei gekleurde topjes mee of beperk ik me tot één topje per setje, denk ik aan de huidverzorging en stop ik het hele gamma crèmes in mijn toilettas of beperk ik me tot de dagcrème? Een mens komt wat dilemma's tegen in zijn leven, nietwaar?!
En voordat ik die knopen zou doorhakken en richting startbaan van de gemeente Zaventem zou rijden, wilde ik toch nog een woordje schrijven hier. Noem het afscheid nemen; dat klinkt wat sympathieker dan "jullie jaloers maken"! ;)
Het weer ziet er veelbelovend uit in de eeuwige stad. Oh, ik ben helemaal klaar om me opnieuw te laten betoveren, mee te laten slepen en te genieten van Italië! Hoe dan ook wens ik iedereen een erg fijne week, wat de plannen ook zijn! Geniet ten volle van de momenten die jullie aangeboden krijgen!
Bacio e arrivederci tutti!!
zaterdag 29 maart 2008
donderdag 27 maart 2008
Workshop Aziza
En met een klik op de knop "bevestigen" heb ik zonet mijn deelname aan een workshop bij Aziza verzekerd. De grote Aziza gaat me onderwijzen in de shimmy, een veelvuldig gebruikte heupschuddende beweging in de oriëntaalse dans! Het ziet er indrukwekkend uit... als je het kan.Shake it, baby!
Spaghetti
Ik ben gek op eten, in de brede zin van het woord: de actie, het onderwerp, het smullen. Ik ben er graag mee bezig, in de brede zin van het woord: het opsmullen, het kopen, het proeven, het lezen, het maken. Voor mij heeft het een aura van gezelligheid rond zich hangen.
Spaghetti is dan de prins aan het gezellige Hof: een tamelijk eenvoudig gerecht, maar het is gezelligheid in slierten en goede genuanceerde smaken in een bord. Gisterenavond was er weer maar eens het bewijs van!
Spaghetti is dan de prins aan het gezellige Hof: een tamelijk eenvoudig gerecht, maar het is gezelligheid in slierten en goede genuanceerde smaken in een bord. Gisterenavond was er weer maar eens het bewijs van!
woensdag 26 maart 2008
Scherven
... of hoe een "samen-etentje" kan uitmonden in een feest waar frustraties wegvloeien.
Ik was moe. Ik was boos. Ik was nerveus. Zij was moe. Zij was niet op en top. Op het gemak een lichte maaltijd klaarmaken en opsmikkelen, vergezeld van een glaasje Farnese-wijn zou ons goed doen. En dat deed het ook. Maar het was niet voldoende.
Het oog viel op een aardewerken schaal die ik uit mijn kast wilde. Het bloed begon sneller te stromen, opwinding door het idee van de mogelijkheid om frustraties te uiten drong zich op de voorgrond. De hamer werd uit de gereedschapskist gehaald en onder vreugdekreten, opgewonden gilletjes en vrij gelach ging de schaal aan diggelen.
Maar er volgde nog. De plek lag bezaaid onder witte schilfers en scherven. Fikfakkend voor de stofzuiger werd alles systematisch weggezogen. Heerlijk: na wanorde, orde en tevredenheid. Een sausje van een uitbundig lachsalvo door onze graad van freakiness maakte de opluchting compleet.
Ik was moe. Ik was boos. Ik was nerveus. Zij was moe. Zij was niet op en top. Op het gemak een lichte maaltijd klaarmaken en opsmikkelen, vergezeld van een glaasje Farnese-wijn zou ons goed doen. En dat deed het ook. Maar het was niet voldoende.
Het oog viel op een aardewerken schaal die ik uit mijn kast wilde. Het bloed begon sneller te stromen, opwinding door het idee van de mogelijkheid om frustraties te uiten drong zich op de voorgrond. De hamer werd uit de gereedschapskist gehaald en onder vreugdekreten, opgewonden gilletjes en vrij gelach ging de schaal aan diggelen.
Maar er volgde nog. De plek lag bezaaid onder witte schilfers en scherven. Fikfakkend voor de stofzuiger werd alles systematisch weggezogen. Heerlijk: na wanorde, orde en tevredenheid. Een sausje van een uitbundig lachsalvo door onze graad van freakiness maakte de opluchting compleet.
dinsdag 25 maart 2008
De kardinaal en zijn uitspraken
Hugo Claus beroert meer dan alleen menig hersencel met zijn literatuur en zijn leven, en nu ook overlijden.
Kardinaal Danneels nam zijn paashomilie te baat om kritiek te uiten op de euthanasiebeslissing van mensen. De naam "Claus" nam hij niet in zijn mond.
Volgens de geestelijke "loopt men" met zo'n beslissing "in een boog om lijden en dood heen en omzeilt men het." En hij vervolgt: "Onze samenleving heeft naar eigen zeggen al vele zogenaamde taboes neergehaald, maar ze heeft er ook een nieuw taboe bij gecreëerd, met name dat de dood geen zin kan hebben en dat alle lijden absurd moet zijn."
Hiermee komt de kardineel, niet onverwacht, in het rijtje van stemmen die eerder gelijkaardige commentaar spuiden: René Stockman (hoofd van de Broeders van Liefde) en Wouter Beke (interim-voorzitter van CD&V).
De grap is dan nog dat zij, bekend met geweldadige bekerings-/kruistochten, uit monde van bovengenoemde Stockman uitroepen dat "een bepaalde groep in de samenleving haar levensfilosofie aan iedereen opdringt" (cfr. de stem van de aanhangers om de mogelijkheid te bieden te kiezen tot euthanasie, nvdr).
In mijn ogen is dit klinkklare onzin. Lijden in een ongeneeslijk zieke situatie heeft absoluut geen zin. Het zal je zeker geen toegangsticket tot de hemelpoort van Sint-Pieter bezorgen, hoewel dat graag is wat al die christus-aan-het-kruis-volgelingen ons doen geloven. Lijden moet vermeden worden, waar dat kan. Wim Distelmans van de VUB verwoord het zo: "Wie geen zingeving vindt in dat lijden, dat niet bewust wil meemaken en kiest voor zijn levenseinde verdient toch ook respect. Net zoals dat omgekeerd ook het geval is." Achter deze visie kan ik me al meer scharen.
Of willen we naar situaties waar oudjes elkaar met hun wandelstok doodmeppen om het lijden van de ander te helpen verzachten, zoals afgelopen weekend in het Brusselse gebeurde?!
Bron: DeMorgen
Kardinaal Danneels nam zijn paashomilie te baat om kritiek te uiten op de euthanasiebeslissing van mensen. De naam "Claus" nam hij niet in zijn mond.
Volgens de geestelijke "loopt men" met zo'n beslissing "in een boog om lijden en dood heen en omzeilt men het." En hij vervolgt: "Onze samenleving heeft naar eigen zeggen al vele zogenaamde taboes neergehaald, maar ze heeft er ook een nieuw taboe bij gecreëerd, met name dat de dood geen zin kan hebben en dat alle lijden absurd moet zijn."
Hiermee komt de kardineel, niet onverwacht, in het rijtje van stemmen die eerder gelijkaardige commentaar spuiden: René Stockman (hoofd van de Broeders van Liefde) en Wouter Beke (interim-voorzitter van CD&V).
De grap is dan nog dat zij, bekend met geweldadige bekerings-/kruistochten, uit monde van bovengenoemde Stockman uitroepen dat "een bepaalde groep in de samenleving haar levensfilosofie aan iedereen opdringt" (cfr. de stem van de aanhangers om de mogelijkheid te bieden te kiezen tot euthanasie, nvdr).
In mijn ogen is dit klinkklare onzin. Lijden in een ongeneeslijk zieke situatie heeft absoluut geen zin. Het zal je zeker geen toegangsticket tot de hemelpoort van Sint-Pieter bezorgen, hoewel dat graag is wat al die christus-aan-het-kruis-volgelingen ons doen geloven. Lijden moet vermeden worden, waar dat kan. Wim Distelmans van de VUB verwoord het zo: "Wie geen zingeving vindt in dat lijden, dat niet bewust wil meemaken en kiest voor zijn levenseinde verdient toch ook respect. Net zoals dat omgekeerd ook het geval is." Achter deze visie kan ik me al meer scharen.
Of willen we naar situaties waar oudjes elkaar met hun wandelstok doodmeppen om het lijden van de ander te helpen verzachten, zoals afgelopen weekend in het Brusselse gebeurde?!
Bron: DeMorgen
maandag 24 maart 2008
La fille d'O 24u/24
Miauw.... Tevreden spinnend lees ik het bericht dat La Fille d'O finally een webshop opent! Het zat er al maanden aan te komen en nu is het zo ver! Hiphop hooray, hooray!
Ik ben fan van het merk. Het is sexy en ondeugend, zonder platvloers te zijn. Het beeldt geen miekes af die dromend aan een gordijn in een jeukend kanten setje op hun hardwerkende bank boy staan te wachten om hem te pleasen.
Nee, het gaat om zelfstandige girls die weten wat ze willen, die zich goed voelen in hun lichaam, die hun lijf durven gebruiken om te léven én ook te pleasen, zichzelf en een ander. Het is sexiness met een knipoog. Het is lef, het is durf. Het is vrouwelijkheid. Murielle Scherre slaagt er volgens mij prima in dit imago in heel België en ver daarbuiten naar... euhm ja, buiten te dragen.
I'm in for her weapons of mass seduction! ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)
LinkWithin
