Belangrijker dan mijn zielenroerselen

Elke dag biedt het nieuws wel stof tot nadenken. Vandaag stuitte ik op het bericht in DeMorgen dat het in sommige delen van Papoea-Nieuw Guinea gebruikelijk is om familieleden die aids hebben wegens radeloosheid levend begraven. Aanleiding van deze praktijk: de vrees om de ziekte over te krijgen en de onmogelijkheid om zelf voor de zieke familieleden te zorgen.
Bovendien worden hier en daar eveneens vrouwen van hekserij beschuldigt als zich in hun gemeenschap een ziektegeval voordoet. Om het "kwaad" te bezweren, zouden de vrouwen eerst gemarteld en dan vermoord worden.

Ik kreeg vies kippenvel van het bericht. Het kneep mijn keel dicht. Ik vond, en vind, het stuitend en verschrikkelijk dat mensen tot zulke dingen gedreven worden. Het doet me nadenken: wij hebben het hier zo goed, maar niet iedereen (en ze zijn met veel) heeft dat geluk. Ik wil er iets aan doen, maar ik weet niet goed wat.

1 maand

Bijna 1 maand ben ik nu online met mijn "niet zo speciale" blog. Tijd voor een kleine evaluatie? Bezinning? Bespiegeling?

Ik geloof dat de mens van nature lichte voyeuristische neigingen heeft. Kijk naar het aanvankelijke succes van tv-programma's zoals Big Brother en consoorten, of hoe we binnen proberen te gluren in een woning waar licht brand, of het verhaal van de net verschenen prent Disturbia, of het succes van bloggen. Hoe meer we in iemands leven kunnen piepen, hoe gezapiger we ons leven of stukken ervan kunnen aanvaarden, opsmukken of aanpassen.

Ik heb er geen probleem mee te bekennen dat ik graag mee doe aan sommige vormen van voyeurisme, maar ik ben er nog niet goed uit of ik mijn wereld zelf helemaal wil openstellen voor andere voyeurs. En dat vraagstuk spookt nu vaker in mijn hoofd door de start van deze blog. Ik wil best wat vertellen, maar niet alles. Bepaalde dingen laten zich niet vertellen via een website, vriendschappen wil ik niet beperkt zien tot op deze blog, emoties evenmin.

Dus, waar trek ik mijn grens? De toekomst zal het uitwijzen.

jep, definitely!

Ik kon de lokroep toch niet weerstaan... Het klonk te zeer als een feestje. En Sven van Hees staat toch wel bekend om zijn fijne dancetunes! En wat kan me nu meer ontspannen dan dansen - of toch hetgeen wat daarvoor moet doorgaan?

Ik kwam er laat aan en de vorige bands (o.a. de band van Marieke Van Looveren) hadden hun werk blijkbaar goed gedaan: het pompte, het bruiste, het danste, het dronk, het lachte, het was er! Sven van Hees maakte mooi af wat de anderen begonnen waren.

En de scouts- en familie Aertsclan zorgden met plezier voor de kers op de taart: Dries liet elke vezel van zijn lichaam meedijnen op de technobeats, Bert VL had zijn kids veilig ondergebracht en ging met veel schwung en charisma tekeer, zijn broetie deed hetzelfde (als hij geen foto's van deze zwalpende lichamen aan het nemen was), de Engelsmannen Thijs en Brecht lieten een potje Londonse show zien en samen met ons Joke en Ellen probeerde ik voor wat vrouwelijk tegengewicht te zorgen. Ik denk dat we daar zeker in geslaagd zijn! Dat was natuurlijk niet zo moeilijk. Deze twee shakers waren al even opgewarmd en in vorm... Het feestje werd afgesloten in de Nok, maar dit ego koos toch maar voor haar bed en een boek.

de Stille Kempen een partybuurt?

Op dit moment golven de pompende bassen van Sven van Hees over 't Geiteblak aan de Konijnenberg, vermoed ik, aangezien het duidelijk is dat ik nu aan mijn laptop zit te schrijven.

Ik was het vergeten, maar werd ingelicht dat het jaarlijkse zomerfestivalletje - slash - vrijpodium van JH de Nok plaatsvond. Ik had andere dingen aan mijn hoofd: wegkruipen op de zetel voor de tv met de avonturen van Sam Ryan in Silent Witness (foto). Zaterdagavond op Canvas betekent immers Britse detectives. En ik heb ze het liefst met vrouwen in de hoofdrol. Is dat de feministe in mij?

Nu ik ingelicht ben over de aan de gang zijnde festiviteiten op 2 km afstand begint het toch te knagen. Het dekentje vliegt van mijn benen af en terug erop. Wat zou ik doen? Lekker knus, saai en burgerlijk op de zetel blijven zitten of checking the party out?

de Stille Kempen een ghettobuurt?

http://www2.vrtnieuws.net/cm/vrtnieuws.net/nieuws/regionaal/Antwerpen/070823_Vosselaar_cafemoord

Een opmerking met een lach, deze titel, maar eigenlijk is het niet om te lachen: mensen die elkaar in ruzies neersteken. Praten is niet altijd makkelijk, maar toch wel zeker en vast beter dan elkaar benaderen met wapens.

Ikea :(

Nog steeds geen Ikea-boek in mijn brievenbus.

Dankzij een attente collega/vriend heb ik de nieuwe catalogus wel al eens mogen voelen, ruiken en bekijken.

En dankzij een andere collega/vriend mag ik zelf de Ikeacover sieren, uhum. :)

En vanavond ga ik dan maar al eens op prospectie ... Ikea is altijd een beetje een dagje uit.

Triest

Een trieste evolutie:
in de EU en de landen van de ex-sovjetrepubliek is het aantal door haat en discriminatie geïnspireerde misdaden, die soms dodelijk aflopen, nog nooit zo talrijk geweest, aldus Human Rights First.
Mensen worden in het wilde weg aangevallen, bekogeld met eieren, neergeschoten, enz. gewoon omdat ze houden van iemand van hetzelfde geslacht, omdat ze iets donkerder of lichter zijn dan hun omstaanders of omdat ze naar een andere god luisteren dan de aanvaller.
Zielig, erg, dom, kortzichtig.