Winterse smaakbom

Zo ontzettend lekker en zo gemakkelijk, deze jagerstoofpot van Smartmat! Zelfs het bezoek à l'improviste (dat trouwens al het buikje rond had gegeten voordat het kwam) smikkelde nog gezellig mee. 

Glaasje Italiaans rood erbij en een ontzettend plezante, lekkere avond was een feit. 

*

ZELF DOEN

Kook Bulgur. 

Versnipper een grote ui, snij twee wortelen en een pastinaak (of voor wie helemaal mee is met de vergeten groenten, de peterseliewortel) in blokjes. 

Bak 250 gram wildgehakt in een pan met boter aan. Zet het gehakt even opzij op een bord. 

Smelt opnieuw een klontje boter in de pan. Stoof de ui, voeg de wortelen, de pastinaak en het gehakt toe. Blus met een glas rode wijn. Breng verder op smaak met 1 teentje knoflook (geperst), bouillon, 2 el tomatenpuree, wat tijm, een snuifje zout en zwarte peper. 

Laat alles ongeveer een kwartiertje sudderen. 

Halveer een handvol kerstomaatjes. Doe ze samen met 1,5 dl Griekse yoghurt bij de stoofpot en laat nog 1 minuutje pruttelen. 

Recept: Smartmat  

Etat Pur heeft potentieel!

Ik had er toch niet echt het volste vertrouwen in toen ik in de Deauty-box van december een flesje puur citroenzuur aantrof. Zùùr dus! Het kleinood kreeg dan ook nog eens de wetenschappelijk klinkende benaming "A60": voor velen waarschijnlijk net een aanmoediging, voor mij iets uit een labo, niet voor op mijn snoet. 

 De allergische reactie op mijn gezicht waarmee ik eerder aan de feestperiode moest beginnen, zal er ook wel voor iets tussen zitten. Tenslotte ben ik niet zo van het allergische type - ik krijg geen buikkrampen wanneer ik koeken of brood eet, op mijn huid smeer ik al jaren bodylotion voor de "normale huid" en van aardbeien heb ik na één keer nooit nog rode vlekken gekregen - en dus was mijn verbazing en frustratie groot toen ik op een avond allemaal rode bobbeltjes ontdekte in mijn hals en gezicht. Vermoedelijke oorzaak, want het enige verschil in mijn dagelijks ritueel, waren de productstaaltjes van L'Oréal en Biotherm uit de Deauty-box. 

Dikke pech dus. 

En geen vertrouwen in een nieuw staaltje dat nochtans veel beloofde: weg vale winterteint, hallo stralende glow!

Goh, een mens laat zich beter niet leiden door zijn angsten, dus trok ik op een avond mijn stoute sloefen aan en druppelde ik wat van deze "pure actieve stof citroenzuur" op mijn blozende en net van een allergie herstelde wangen. Wie niet waagt, niet wint. En de volgende ochtend kon ik vaststellen dat dit een absolute winner is. 

Geen rode bobbeltjes, maar een gladde, stralende, blozende huid. De vergelijking met de perzik is niet ver weg. Hier en daar mocht ik zelfs een complimentje in ontvangst nemen. Werkelijk, na één nacht inwerken! 

Ik ben dus om, voor dit zùùr. Voor dit wetenschappelijk ogend product. Het kan me niet schelen of dit een marketingtruc is of niet, want Etat Pur A60, ça marche. Twee tot drie keer in de week 's avonds enkele druppels aanbrengen, oogcontouren vermijden, en 's morgens stralen maar. Ook putje winter. Ook bij -5°C. Wel opletten, want dit citroenzuur zou wel zijn werking verliezen/vervallen 3 maanden na opening. Tja, heb je al eens een aangesneden citroen 3 maanden in je keuken laten liggen...? 

Live happILLY!

Illy-love!

Een nonkel die de mannelijke versie is van Hélène Kröller-Müller wat betreft kunstige Illy-kopjes verzamelen en een mams waar ik als tiener de hele dolce Italia-laars achterhuppelde op zoek naar de nieuwe voorraad Illy-koffie, pads en gemalen, én een sterke urge voor de FrancisFrancis.  Het kan niet anders dan dat zoiets een kind tekent. Mij toch.

Hallo, mijn naam is Ruth en ik geef toe: ik ben Illy-fan. 

Proeven maar!

Fan, geen kenner. Vraag me niet om tonen van jasmijn, druppels van karamel en een intense graad van zoetigheid te benoemen, na een sipje van mijn favoriete espresso. Iets kan er ik wel over vertellen: denk "body" of niet en "extreem bitter" of "zachter". Of de koffie echter typisch is voor de bonen uit Ethiopië, Brazilië of Guatemala komt, zal me meestal een raadsel blijven.

Barry de Barista

Was dat nu net wat UPR en Illy van me verlangden, die me wisten te vinden dankzij vriendin en collega-blogger Stéphanie. Met een mooie portie faalangst - ik stond tenslotte bij bovenstaanden bekend als "foodblogger" en dan wil een mens niet teleurstellen - maar vooral een flinke dosis nieuws- en leergierigheid trok ik naar het Felixpakhuis in Antwerpen: Hello, The Big You 3, ofte hét bloggersevent van België (by UPR).

Proeven doe je al zuigend - feat. Stéphanie

Gelukkig wisten Barry en Christian, de eerste Illy-Barista en de tweede big chief van UPR, hoe je dat het best doet, zo'n espresso-proeverij: in een contextuele totaalaanpak mét  zowat de perfecte muziek en klank (het helpt natuurlijk dat we zelf onze favoriete espresso-soundtrack mochten doorspelen aan het duo, maar hoe dan ook: DIE STEM!), mét geuren, mét ervaren, mét proeven, mét een lach, mét dat moment van geluk dat een klein kopje Illy-espresso een mens brengt. 

Sign. Vikki Geunes

En dan kan een mens, ook ondergetekend foodblogger, alsnog redelijk nauwkeurig een smaakdiagram van de verschillende mono-Arabica blends van Illy weergeven. Mits enige fantasie bij het vergelijken van mijn chart en die van Barry, geef ik schoorvoetend toe. Maar who cares, als je erna je favoriete kopje krijgt - Caldo come l'inferno, Nero come il diavolo, Puro come un angelo, Dolce come l'amore - vergezeld van een prachtige, verrassende chocoladebol van Illy-ambassadeur en chef-kok van 't Zilte, Vikki Geunes? No One! One touch of Smile!

 

Echt. Italiaans. Intens. Espresso. Op het werk

Je moet weten, ik vind mezelf dikwijls één brok menselijk begrip. Ik zou zelfs overwegen mezelf een Lifetime Achievement Award Begrip toe te kennen. Toen ik naar het hoofd geslingerd kreeg dat ik een stomme trut was, volgens de roeper althans, begreep ik dat. Ik kon er ook nog wel inkomen dat (ex-)vriendin B. me door het slijk haalde toen ik besliste haar zogenaamd goed bedoelde levensadvies niet op te volgen. En toen een van mijn deadlines plots een maand werd vervroegd en ze me daar pas een week op voorhand van op de hoogte brachten, kon ik ook dat nog wel begrijpen.

Mijn koffiehoekje @work

Wat ik maar niet kan begrijpen - en dat is dan toch al heel uitzonderlijk, afgaande op het bovenstaande - is waarom een mens tijd, moeite en/of geld zou steken in wansmakelijke, slechte voeding. Ik heb het hier niet per se over alleen maar goedkope voeding: álles wat ik in mijn mond steek en doorslik heb ik graag lekker, van goede kwaliteit, smakelijk, juist. (nvdr, flauwe reacties mogen hier worden achtergelaten)

Ik snap er dus geen jota van wanneer de collega's hier door de gang trappelen op zoek naar hun zoveelste cafeïneshot, die dan moet worden aangeleverd door de koffie - is het dat wel? - uit de werk-koffiemachine.

Pruttelend

Ik heb het vloeibare, bruine vocht dat uit dat toestel stroomt enige jaren geleden één keer geproefd. Nu ja, ik heb er één slok van gedronken: afschuwelijk, zoet, plat, flauw en met de connotatie "koffie" erg ver weg. Voor mij was het vanaf toen: water, en de rest komt later. Liters water. 

Maar soms vraagt mijn lijf - die ene brok menselijk begrip - om een fijne, intense espresso. De échte. Ik ben geen koffieslurper, maar eentje 's morgens en af en toe een kopje in de namiddag kunnen me op grijze dagen wel de nodige boost geven. Omdat alles wat in mijn mond komt lekker en van goede kwaliteit moet zijn, kocht ik de elektrische versie van mijn favoriete koffiekannetje: Il Bialetti Elettrika! Voor dat kopje in de namiddag. Écht. Italiaans. Espresso. Intens.  

Verwen jezelf met Beautea!

Gespot in een van de hippe winkels van de Amsterdamse Jordaan SPRMRKT: Beautea!
Een uitgebreid gamma van - hoe kan het ook anders - thee én beautyproducten. 

Met de weldadende werking van extracten van witte thee. Die zouden mijn huid moeten beschermen tegen omgevingsfactoren - lees: wind, regen, vriestemperaturen - en verouderingsverschijnselen. 

Al doet het geen bal, maar die indruk heb ik niet, ik ben verknocht aan de heerlijke geur. Als je me vanaf nu stiekem aan mijn handen ziet snuffelen, dan weet je hoe dat komt. Probeer het ook eens!

De verpakking staat zo mooi, sierlijk in je badkamer. Plus, als je de QR-code op de achterzijde scant, krijg je niet alleen wat uitleg over je product, maar stuurt die je meteen ook door naar een heerlijke playlist op Spotify! Dit is wat ik noem een ervaring verkopen. Yes, I'm spoiling me!

I hartje Vintage... En mijn nieuwe jurk

Afgelopen weekend spendeerde ik met Il mio amore in Amsterdam. Je weet wel, die stad waar die supersnelle Fyra-trein niet aankomt. Of, die stad waarvan de inwoners lekker doof lijken te zijn en ze de godganse dag alles naar elkaar roepen. Of, die stad met de prachtige grachten. Unesco Werelderfgoed, weet je wel. En om die Unesco dan te bedanken, hebben ze er daar niet beter op gevonden om er jonge meisjes onder rode lampen en achter glas allerlei soorten jonge en oude mannen naar binnen te lokken voor een wip. Ja, daar. Leuke stad. 

Nog leuker werd het toen ik op de Prinsengracht, tijdens een wandeling in een prachtige winterzon, het bord "I hartje vintage" zag bungelen in de ijzige winterwind. Dat deed mijn enthousiasme zo boosten dat ik Il mio Amore even op die Prinsengracht alleen zoekend op het stadsplan achterliet en als een rood aangelopen gek het pand binnen struikelde. Gelukkig heeft die schat van me al best wel wat kennis van mijn wezen en zijn en kwam hij even later gezwind hetzelfde pand binnen, met de woorden: "heb je al iets moois om te passen?"

www.ilovevintage.nl

Ja, eentje uit de duizend. 

Maar ik wijk af. Er lag daar veel moois om te passen en wat er niet lag, hadden die knappe vintage-meiden wel achteraan, want dit was het walhalla van webshop www.ilovevintage.nl! Waarom webshoppen, als het met vriendelijke hulp ook in real life kan en dus ging ik mijn gang. Jurk aan en uit, aan en ui, aan en uit. Twijfel aan en uit, aan en uit en aan en uit: de The Shirt Dress van Glamour Bunny - ooit in het rood gespot op het ranke lijf van Dita Von Teese, maar wist ik veel - was een schot in de roos en de favoriet van het pashalfuurtje, dus die verdween in de shoppingtas.

Heerlijke fit, mooie snit, uitgebreid aanbod. I hartje vintage.nl

Ideale mix van zoet en zuur: kwarktaart met veenbessen

Mijn smakelijk hoogtepunt van de dag situeert zich rond aperotijd. Ik plak er speciaal geen uur op, omdat het voor mij evenzeer om 11u 's morgens aperotijd kan zijn: 't is maar hoe je de dag indeelt. Al vind ik een ontbijtje - binnenshuis of buitenshuis - ook altijd wel een topper tijdens de dag, of beter: aan het begin van een dag vol lekkers. En een dineetje met L'Amour of enkele vrienden kan mijn dag maken of kraken. 

Goed goed goed, allemaal hoogtepunten dus. Allemaal, buiten het dessert. Ja, de opleiding nagerechten deed de boel al wat bougeren, maar mij zie je nooit veel moeite doen om nog een plekje te houden voor het dessert. Ik geniet liever met volle teugen van zoute verleidingen. 

Af en toe echter klikt het wel en zit het er pats-boem-op. Zoals de laatste keer in Luzine: groene appel en chocolade, meer was er niet nodig. Of de Eton Mess van vriendin T. Of toen diezelfde vriendin T. op oudjaar een glimps liet zien - en ruiken - van haar geweldige cheesecake! 

Omdat het recept van dat ding professioneel gepikt is van überfavoriet Jamie Oliver  en omdat deze geurige hoop kaas met leuke kleurafwerking - roodroze!! - toch in dezelfde klasse mag als de beroemde plattekaastaart van de mams, kon ik het niet laten to give it a try myself. 

Deze taart lijkt wel suiker te éten, is niet vriendelijk voor je lijn, maar des te vriendelijker voor je humeur: want wat een zaligheid om deze ideale mix van zoet en zuur zo smeuïg op je tong te voelen weg glijden!

Wel bakker, geen echte eter, nam ik de blubbertaart mee naar de collega's, die er toch voor zorgden dat eet-de-taart-van-ruth-op-record sneuvelde. Job well done, zou ik zeggen aan mezelf. En aan hen. 

NODIG 

(16 personen)

150 g boter

75 g fijne kristalsuiker

merg van 1 vanillestokje

225 g bloem

225 g fijne kristalsuiker

merg van 1 vanillestokje

750 g volle kwark

3 el maïzena

2 eieren

150 ml slagroom

150 g mascarpone

400 g verse veenbessen

sap van 1 citroen

150 g fijne kristalsuiker

DOEN

Verwarm de oven voor op 170°C. Maak de taartbodem door de boter, suiker en vanille in een grote kom romig te kloppen. Voeg de bloem toe en klop tot het deeg samenhang gaat vertonen en een bal vormt. Duw het deeg in een ingevette en met bakpapier bekleedde springvorm. Bak de bodem in 15 à 20 minuten goudbruin in de oven. 

Mix voor de vulling de suiker, vanille, kwark en maïzena tot een glad geheel. Roer de eieren, de slagroom en de mascarpone erdoor. Schenk de vulling over de bodem en bak de taart 45 à 55 minuten tot de vulling bovenop nog een klein beetje trilt. 

Doe voor de topping 300 gram van de veenbessen met het citroensap, de suiker en een beetje water in een steelpan. Laat dit 5 à 10 minuten zachtjes koken op middelhoog vuur. Roer de rest van de veenbessen erdoor en laat afkoelen voor je het over de taart schenkt. Zet de taart in de koelkast.

*