Eerste echte Belgische gin komt van Filliers

Cocktails zijn al een tijdje weer hip. Ik heb het dan niet over de pisang-orange of de safari-orange, die veel te zoete mengelingen die je op elke scoutsfuif als 15-jarige leeg tutterde en je met een plakkerig mond achterlieten.  Neen, ik heb het over classics zoals de Old Fashioned, de Tom Collins, de Cosmopolitan, de Martini en de nooit echt verdwenen gin-tonic. Dat tv-series en films die nieuwe hausse mee veroorzaken, moet ik je waarschijnlijk niet meer vertellen. 

Oude nota's over destillatieprocessen

En met die nieuwe oude cocktails wint ook onder andere gin opnieuw aan populariteit. De Gordon's Gin, de Bombay Saphire, de Hendrick's gin en hun soortgenoten belanden enthousiast in winkelkarretjes op weg naar de thuisbar. Geen van die gins komt uit ons land. Filliers, de gekende graanstokerij van onder andere Oude Graanjenever en allerlei fruitige jenevervarianten, vond het tijd om daar verandering in te brengen en komt nu met Filliers Dry Gin 28 op de proppen.

Trots: meester-destilleerder Pedro, Bernard Filliers en de grote marketingman

Niet zo vreemd, gezien het basisingrediënt bij jenever - de jeneverbessen - hetzelfde is als bij gin. Komt daar nog bij dat grootvader Firmin Filliers net na WOI een recept had uitgewerkt voor een Belgische gin en dat het recept en nog één fles geproduceerde gin al die jaren in de familie zijn gebleven. De huidige generatie Filliers en meester-destilleerder Pedro Saez del Burgo zagen potentieel en gingen aan de slag.

Creatie van Filliers anno 2012 en de enige fles gin van na WOII

Twee jaar heeft het geduurd voor de unieke mengeling van 28 botanicals zoals jeneverbessen, piment, lavendelbloesem, hopbellen, oranjebloesem, kaneel, gemberwortel, kalmoeswortel, korianderzaden,curaçaoschil, engelwortel en het destillaat van vers citrusfruit op punt stond. Alles wordt in een koperen ketel, in kleine hoeveelheden, gedestilleerd zodat het proces nauwlettend in het oog kan worden gehouden. 

Proeven van Filliers Dry Gin 28 uit batch 1

Het resultaat is een mooie gin die de omschrijving zacht, fris, fruitig en floraal meekrijgt, met een redelijk hoog alcoholpercentage van 46%. Mijn smaakpapillen vonden de pure gin toch nogal sterk en kruidig. Gemixt in de nieuwe oude Tom Collins of in een gin-tonic, door de broers Wouters van cocktailbar Sips, raakte ik wel weg met de eerste echte Belgische gin. Alla salute! Ofte, schol.

Sips aan het werk voor de perfecte G&T, mét Belgische noot!

Filliers Dry Gin 28 zal vanaf deze week te verkrijgen zijn bij de betere speciaalzaken en horecazaken. € 18/fles (0,5 l).

Petra Reijrink en het perfecte vintage juweel

Ik was bekend met het fenomeen "Gooi het roer om". Ook wel eens door mezelf gepredikt als "Volg je hart". Een goede, passionele vriendin van me wisselde een aantal jaren geleden haar leven tussen de geur van versgebakken croissants in voor één tussen de kunst die lingerie heet. Arrivederci croissants en koeken, ciao sierlijke lingerie!

Lord of the grey pearl ring - @Petra

Het maakt een mens gelukkig en het inspireert de ander. Zo ook de stralende Petra Reijrink. Jaren bracht ze haar werkdagen door in de labo's van oliegigant Shell, tot ze 2 jaar geleden datgene besefte over het roer en het hart en ze met haar eigen juwelencollectie begon. 


Ik ben dolgelukkig dat zij foert heeft gezegd tegen haar voormalige baas, want Petra maakt werkelijk de prachtigste juwelen. Niet dat we elkaar al kenden, maar het lijkt wel alsof ze mijn portret boven haar werktafel had hangen ter inspiratie, als ik me die arrogantie mag veroorloven...

The key to your heart - @Petra

De sympathieke, lieve Haagse schuimt rommelmarkten in Nederland, België, Frankrijk en de rest van de wereld (!) af op zoek naar de mooiste stukjes vintage edelmetaal. Ze snuistert naar edelstenen, parels en etnische kralen waar ze ook komt, en dat is zowat overal, wanneer ik haar hoor praten. 

Haar creaties zijn stoer, maar ook romantisch, very fashionable, maar ook tijdloos, stijlvol én elegant, vrouwelijk, maar ook krachtig, verrassend en grappig. 

Malachite and green onyxe - @Petra

Het mag duidelijk zijn: ik ben verkocht en ik hoop jij nu ook. Alleen, hoe zou ik zulke veelal unieke stukken nu aan mijn Belgische vinger kunnen schuiven of in mijn Kempische oorlel kunnen prikken? Ja, dan word een mens gewoon friends op Facebook, begint een spontane en uiterst fijne mailconversatie en in geen tijd staat er een samenwerking bij mij om de hoek in de steigers. 

Ik maak een - uiteraard elegante - vreugdesprong, want vanaf 1 september kan je terecht in het prachtige nieuwe pand van Luz de Lux (Parijsstraat 40, 3000 Leuven) voor toppers van outfits, maar. Ook. Voor. Juwelen. Van. Petra! En ik zou het in al mijn euforie bijna vergeten: hoewel vaak vintage, hoewel uniek, hoewel handmade, hoewel supermooi, kosten ze nooit een fortuin.

Mit Goethe durch das Jahr - @Petra

Nu moet ik toch echt kalmeren, anders zouden de buren nog klagen. Tot slot: Luz-de-Lux-dates voor het najaar kunnen nu bij mij geboekt worden. Deze juwelen heeft je lijf gewoon nodig!

Snelle en gezonde spiesjes!

Wanneer de thermometer net geen 30°C aangeeft, dan heb ik geen zin om uren in de keuken te staan. Zeker niet als dat ook nog eens voorvalt wanneer ik de hele dag de hort op was. 

"Snel" betekent echter niet "junk". Zoek maar op: dat is helemaal wat anders. "Snel" stond die dag voor: 

Men neme twee takjes rozemarijn. Men spiese er blokjes stevige witte vis (zoals zeeduivel) afgewisseld met blokjes aubergine en courgette op. Vervolgens draait men er dunne sneetjes gerookt spek rond. Men heeft de vrijheid om deze snelle spiesen te kruiden met peper, zout en gedroogde kruiden. 

Terwijl de spiesen even op de grill gaan, neme men enkele tomaten en een komkommer. Men maakt van deze groenten vakkundig kleine brunoise. Men menge ze. Men strooie er fijngehakte bladpeterselie, pijpajuin en basilicum over. Men werke af met een flinke scheut olijfolie en het sap van een halve citroen. 

Men zitte in de zon en geniete van deze zomerse, snelle, smakelijke maaltijd!

Blik op de opening van het mosselseizoen

Hoe ziet dat er nu uit, zo'n opening van het mosselseizoen? Zo dus...

 Mosselen kunnen altijd. Maar toch liever niet in april en mei. Onder invloed van de (normaal) warmer wordende watertemperatuur zijn dDe mosselen dan aan het "melken"- dat is hetzelfde als "ze spuwen hun zaad het water in" - en smaken dan niet lekker. Ook juni is nog niet ideaal omdat de mosseltjes dan nog te klein zijn.

En vergeet die "maanden met een r", dat stamt nog van de tijd dat de mosselhandelaars geen koelwagens hadden. De lente- en zomermaanden waren dan te warm om de mosselen vers van Yerseke naar bijvoorbeeld Leuven te vervoeren. Nu stelt dat probleem zich niet meer en kunnen we dankzij vernieuwing het ritme van de natuur volgen. 

Verser dan vers: recht uit de zee de mond in. Een weerkerende traditie bij de opening. De persmeute smult ervan: dit geeft gegarandeerd fijne beelden.

Met plezier herhalen de mosselkwekers aan boord tientallen keren hetzelfde riedeltje voor de camera's en schrijvende pers: "heerlijk zachte en zilte smaak." En nog: "de verwachtingen zijn hoog gespannen dit seizoen, want de natuur heeft ons verrast". En: "de schelpen zijn mooi gevuld."

Mosselen: het blijft mensen beroeren, vooral de Belgen. Niet onlogisch als je weet dat het voor ons een echt delicatessenproduct is en 65 % van de Zeeuwse vangst naar België wordt uitgevoerd. 

 

De mosselen zijn er weer!

Als alles goed gaat - je weet wel, weer en wind en de grillen van de seizoenen - dan kan ik het mosselseizoen nu voor open verklaren. Naar die opening van het Zeeuwse mosselseizoen wordt altijd reikhalzend uitgekeken. Vooral door wij Belgen dan. Want, het overgrote deel van de uit de Zeeuwse wateren opgeviste schelpdieren wordt niet door de Nederlanders gegeten, maar wel door de Belgische Bourgondiër. 

Als kleine lekkerbek moest ik er aanvankelijk niets van weten. Mijn lieve moeder was zo slim om haar kinderen niet te dwingen en zette ons nooit een pot voor. Het zou wel vanzelf komen, dacht ze wijs. Dat "vanzelf" liep wel enige vertraging op toen mijn leerkracht in het zesde leerjaar het nodig vond een dissectie uit te voeren op het weekdier. Die te ontleden mossel kwam dan ook nog eens bijeengepropt uit zo'n bokaal. Hoewel ik op zich niet - zoals de meeste van mijn klasgenootjes - gedegouteerd was, maar gefascineerd, is "verlekkerend" nu ook weer niet het woord of gevoel dat in me opkwam.

Het duurde dus tot ik ettelijke jaren later op een Ardens scoutskamp een dampende pot mosselen met vers gesneden frieten voor mijn neus kreeg - ja, wij wisten ook te genieten als scouts - dat ik het Zeeuwse exportproduct bij uitstek leerde smaken. Ik was meteen verkocht! Het kon me absoluut niet schelen hoe de voet van het dier er binnenin uit zag. Dit was een traditionele lekkernij die ik de jaren nadien in het mosselseizoen (ongeveer van juli tem maart, want in april beginnen ze te "melken" en zijn ze niet meer lekker) regelmatig op tafel zette. Ook heel gemakkelijk. 

Maar het mag al eens wat anders zijn dan mosselen-friet. Ook snel, ook gemakkelijk, maar met tien keer meer Italiaanse (Napolitaanse) feeling en passie zijn de Cozze e zucchini. Ja, en als je erop let - niet doen - dan besluit ik dat ook de Italiaanse linguisten niet echt helpen bij het smakelijke voorkomen van de mossel. 

Recht uit de nauwe straatjes van het prachtige, ruwe Napoli:

NODIG

2 teentjes knoflook

2 courgettes

1 kleine venkelknol 

225 g pasta, linguini, tagliatelli of spaghetti

scheut olijfolie

bladpeterselie

mosselen (wij hadden 1 kg voor twee personen, wat zeker genoeg bleek te zijn)

witte wijn

peper en zout

eventueel een halve citroen, uitgeperst

eventueel kleine rivierkreeftjes

eventueel wat room

*

DOEN

Kuis de mosselen. 

Doe in een grote pot een flinke scheut olijfolie en fruit daarin de versnipperde knoflookteentjes.

Zet ondertussen een pot water op voor de pasta en kook de pasta al dente.

Snijd de courgettes grof en doe ook deze bij in de pot. Snijd ook de venkel fijn en doe die er ook bij. Laat even sudderen en bakken. Doe de gekuiste mosselen nu bij in de pot en zet het vuur hoog. 

 Giet er een flinke scheut witte wijn bij en je weet, niet nodig om zuinig te zijn met wijn, njam njam. Kruid met peper en zout. Schud op. Doe dit gedurende de volgende 6-8 minuten nog een paar keer.

 Roerbak ondertussen de rivierkreeftjes, als je die zou toevoegen, in een pannetje met wat olijfolie. Kruid ook met peper en zout. Ik heb er ook het sap van een halve citroen opgedaan. 

Doe de gare (open) mosselen in een vergiet dat op een andere kom staat. In de kom vang je het mossel-groentevocht op.  Voeg de rivierkreeftjes bij de mosselen en groenten.

 

 Neem het mossel-groentevocht en voeg eventueel een scheutje room toe. Kruid met peper en zout. Meng in een mooie serveerschaal de al dente gekookte pasta met de groenten, mosselen, rivierkreeftjes en het vocht. Hak een handvol bladpeterselie fijn en strooi het over de serveerschaal. Zorg dat er enkele mosselschelpen mooi bovenaan liggen en dien op.

*

Het mosselvocht is lekker om met een stuk ciabatta in te soppen

Normaal word er geen parmiggiano geraspt over visgerechten, maar je doet natuurlijk wat je zelf het lekkerst vindt

Goodies for foodies-fotografen

De iPhone maakte al menig foodie-hartje blij: vanaf nu konden we overal en altijd snel een snapshot nemen van wat er op ons bord lag, en dat dan ook nog eens delen met de rest van de wereld. Instagram deed er nog een flinke schep bovenop en helpt ons om van zelfs mislukte foto's nog pareltjes te maken, dankzij hun filters, te kiezen in één swipe. 

Iphone in de hand, boven het bord, allemaal goed en wel. Het blijft toch opboksen tegen foodies met een serieuze systeemcamera of professionele foodfotografen. Maar, verschil moet er zijn, nietwaar? 

Of toch maar een beetje minder verschil? Want nu is er de Balled Pro! Gekend foodfotograaf Joris Lyyten kwam met het idee voor deze lamp op de proppen: hij weet immers uit ervaring wat het is om te moeten zeulen met zware lenzen en extra belichting. En hoe al dat gerief je rekening kan plunderen.

Dit kleinood is draagbaar, past in de gemiddelde handtas (voor de heren zal het wat moeilijker zijn, omdat een borstzakje wat klein in) en voorziet je van professioneel fotolicht op de momenten dat je het net nodig hebt. Bijvoorbeeld bij een foto van die overheerlijke, zachte madeleines die net wat meer belicht mogen worden. Of je licht het gezicht van je tafelgenoot een beetje bij zodat de vreugde en verlekkering intenser naar voor komt op je foto. Geen donkere, korrelige plaatjes meer op je blog. Vanaf nu lijken je foto's net uit een kookboek geplukt. 

En het wordt nog beter. Zo is de lens gemaakt van zuiver champagneglas. Ik kan me niet veel andere nuttige toepassingen bedenken voor een champagneglas, dan er bubbels uit drinken, maar voor deze maak ik graag een uitzondering. Bovendien wordt de lens met de hand gemaakt, verbruikt ze nauwelijks wat(t) en geeft ze ontzettend fel licht (dat je kan afzwakken, moest dat nodig zijn voor de foto). 

En nog beter. De Balled Pro is voorzien van internationale, gestandaardiseerde aansluitingen (bv. voor een statief) en is magnetisch waardoor je het lampje ook op kan hangen en handenvrij kan gebruiken. Verder zou de led-lamp het toch zeker 6 tot 10 jaar moeten kunnen uitzingen en wordt het toestelletje in een beschutte werkplaats met de modernste technieken gemaakt.

Ja, je zal even wat dieper in je buidel moeten tasten, want dit prachtig stukje techniek, dat ook nog eens sociaalvoelend én ecologisch is, kost € 249 (set met lamp, snoer, batterij). Je krijgt er echter semi-professionele foto's voor in de plaats, moet niet zeulen met een loodzware fototas vol toebehoren en moet geen fortuinen uitgeven aan een body en stel lenzen. Neen, die lenzen heb je op je Iphone. 

Te bestellen op www.balledpro.com en te verkrijgen en bezichtigen bij Foto Rembrandt in Merksem (www.fotorembrandt.be)

   

Zeg niet zomaar "zout" tegen Herbamare

Alle doemberichten ten spijt: ik ben fan van zout. Vooral dan de groffe zeezoutvariant: fantastisch met goede olijfolie en wat brood! Verrukkelijk op een mooie stukje rundvlees. Een mens moet wel zijn lijf en leden verzorgen, dus beperk ik me op aanraden van de Hoge Gezondheidsraad en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) tot 5 gram per dag. Niet dat ik een keukenweegschaal meezeul in mijn handtas, maar ik probeer het zoutvat toch niet altijd te enthousiast leeg te schudden, behalve bij olijfolie en steak. 

Al ragù, mét Herbamare

Er staat dan ook een bus fijn keukenzout en een potje grof zeezout naast mijn fornuis. Sinds kort kregen die twee gezelschap - of concurrentie - van een busje Herbamare. Herbawat?! 

Herbamare in de wok met kip, groene asperges en groene curry

Alfred Vogel - ofte A. Vogel, de man van de Euchinaforce en andere natuurlijke, plantaardige potjes en busjes - vond dat het toch wel wat boeiender kon met dat zout: hij mengde zeezout met 14 verschillende, verse smaakmakers. Gedroogde biologische groenten en kruiden - zoals maggiplant, peterselie, mierikswortel, ui en selder - moeten je bord van status "saai" naar status "spannend en smakelijk" verheffen. De naam was snel gekozen: herba-mare... Of heb je een tekeningetje nodig?

Salade met spek en feta én Herbamare

Ja, Freddie lukt daar aardig in. Al heb ik de man daar niet per se voor nodig: verse tuinkruiden uit het supermarktpotje of van de vensterbank vonden al met de regelmaat van de klok hun weg naar mijn gerechten, samen met zout nu en dan. En ooit maakte ik zelf een potje rozemarijnzeezout. Very easy en helemaal natuurlijk: uit mijn tuin en uit de zee naar het zoutvat. 

Heb je nog plaats in je kruidenlade of - kast, dan kan een potje Herbamare daar wel een plekje innemen om je gerechten met enkele schuddende bewegingen snel op smaak te brengen. Puilt ze al uit of mix je liever zelf, dan doet gewoon (zee)zout het zeker en vast ook smakelijk, en helemaal niet saai. 

Herbamare vanaf € 2,95 voor 125 gram - www.avogel.be