Belegde boterham de Luxe!

Tijdens de werkweek moet het snel gaan - ik raak al sinds mijn kindertijd mijn bed niet uit, dus is het tijdschema krap - met douchen, aankleden, opmaken en het onmisbare ontbijt. Mijn dag start niet zonder. Ik raak anders gewoon niet op gang.

En "snel" dat betekent dan een boterham met beleg uit de buurtsupermarkt. Soms, met wat "geluk", uit de grote supermarkt. Dat zijn dan van die geprepareerde industriële slaatjes met te veel mayonaise waarin je de stukjes tonijn mag zoeken zoals een speld in een hooiberg. Of pepersalami waarvan je ergens in de verte halverwege je tong wel wat pepersmaak kan onderscheiden, toch als je er al je aandacht en weinige ochtendenergie op richt. Of kippenwit met tuinkruiden, waarbij je je afvraagt om welke tuinkruiden het gaat en of dat je momenteel wel echt kip aan het eten bent: zonder een extra veeg mosterd had je immers ook evengoed een droge boterham kunnen smikkelen.

Ik doe er niet meer aan mee. Ik heb de vrolijkmakende beleving van shoppen bij mijn favoriete speciaalzaken ambachtelijke beenhouwerij Rondou en Kaasambacht Elsen uitgebreid. Je vindt er me niet meer alleen op zoek naar verrukkelijke lamskroon, het beste rundvlees of het verrassendste kaaspallet. Zo vaak als ik maar kan, bestel ik bij Filip en Siona Rondou of bij Fried Elsen en zijn zonen nu ook een arsenaal en lekker, verfijnd, ambachtelijk, huisbereid en smaakvol broodbeleg! Weg met de industriële brol: ook in de week moet ontbijten een lekker plezier zijn.

Het wordt een mooie en lekkere week!

Instant blij

 

Blauwe heels van Edith & Ella (Luz de Lux) + nagellak hot pink = happy feet!

Verandering van werkschema - Beelden schieten!

Het grootste deel van mijn werktijd zit ik "geconcentreerd" achter het een of ander beeldscherm, de een of andere tekst neer te typen. 

Maar er zijn zo van die dagen dat het werkschema er anders uitziet. Bijvoorbeeld wanneer de designer geen goede introfoto vindt voor het artikel dat ik aan het schrijven ben. 

Dan trekken we met fotograaf, flitslampen, twee dozen kant-en-klaargerechten (de test van het moment) en de persoon die de test in goede banen moet leiden naar mijn keuken. Een keertje niet om zelf te kokerellen, maar wel om wat beelden te schieten met het meest on-lekkere eten dat ik ooit geproefd heb als onderwerp. 

Hier een snapshot genomen tussen enkele takes door. De rest ziet u in het magazine Test-Aankoop dat eind april verschijnt!

Zo van die perfecte avonden... Met koekskestaart!

Ik doe niets liever dan al dan niet verwachte vrienden en kennissen rond onze eettafel verzamelen, ze iets lekker smakelijks voorschotelen dat ik zelf heb bereid zonder dagen en uren te hebben moeten voorbereiden en de avond te laten brengen wat die wil brengen. Op mijn verlanglijstje zijn dat dan veel vreugde, onstopbare lachbuien, diepgaande, filosofische of vertrouwelijke gesprekken, algehele gelukzaligheid, onverwachte dans moves en de wijdverspreide vraag naar meer van dat. Niet geheel toevallig - ik vormde de helft van het ontvangende comité - kruiste exact zo'n avond mijn pad. 

Een dessert is voor mij op zulke avonden geen must. Hoewel ik wekelijks van bakkertje speel tijdens mijn kookles, module patisserie, en ik als kind en puber om de maand bij de tandarts zat  omdat mijn tanden niet blij waren met al die zoetigheid (zwakke tanden, het is genetisch, ik tref dus geen schuld), ben ik geen snoeper. Geef mij maar een royale aperitief, een fris en licht voorgerecht en een tongstrelend hoofdgerecht. 

Eerdere gelegenheden toonden me echter al dat dit zeker niet voor iedereen geldt. Op zoek dus naar een smakelijk, geen oerzwaar nagerecht. Apero: check. Voorgerecht: foert. Hoofdgerecht: check. Nagerecht... Euhm..... Check: koekskestaart!!!

Tijd om in mijn naar Brabantse streken uitgeweken bestaan deze Kempische klassieker te introduceren. De keren dat ik met een van mijn lolligste nichtjes (we plasten met de regelmaat van de klok onze broek nat van het lachen) een gigantisch exemplaar van petit-beurkes, crème au beurre en muizenkorreltjes maakte, zijn ontelbaar. Voor opa's verjaardag, voor de verjaardag van oma, omdat we die week nog niet koeken gegeten hadden, omdat de kat verjaarde, omdat we even genoeg hadden van pipi-broeken, omdat het kerst was, omdat de kerstboom buiten vloog, omdat de paashaas was geweest, omdat het Vosselaar kermis was, omdat het gewoon kei lekker is! 

Tot twee weken geleden ging ik er dan ook van uit dat koekskestaart een nationaal gekend fenomeen was. Bleek dat de andere helft van ontvangende comité - roots: Oost-West-Vlaanderen - geen flauw benul had van wat dat wel niet moest zijn. Een korte, doch zeker heel representatieve navraag, leerde me dat eigenlijk niemand buiten de stoere Kempenaars en hier en daar een verloren Limburger de lekkernij kende en ooit geproefd had. 


Koekskestaart is na die bovenstaande niet geheel toevallig gepasseerde avond nu ook een fenomeen in Vlaams-Brabant. Dankbetuigingen zijn welkom, maar niet verplicht! 

NODIG

2 pakken Petit Beurre

250 gr bloemsuiker

1 zakje vanillesuiker

250 gr (smeer)boter, op kamertemperatuur

sterke koffie, espresso'tje

DOEN

Meng de zachte boter met de bloemsuiker en de vanillesuiker tot een smeuïge massa. 

Leg de onderste laag koekjes in de gewenste vorm en grootte van de uiteindelijke taart. Smeer een laag crème au beurre. Dop voor de volgende laag koekjes de Petit Beurre in de koffie. Vorm dus een nieuwe laag. Smeer opnieuw met crème au beurre. 

Ga zo verder tot de gewenste hoogte bereikt is. Besmeer de boven- en zijkanten van de taart in met crème au beurre. Bestrooi royaal met muizenkorrels. Het is normaal dat de helft van het pak naast de taart eindigt. 

Zet enkele uren koel weg zodat de koffie in de crème kan trekken en de crème in de koekjes. 

*

Bedenking aan mezelf: Zou ik hiermee kunnen scoren op een examen "hulpkok - module patisserie"? Het is toch wat anders dan een moelleux...

Verwennerij bij thuiskomst

Het is een cliché (met reden), maar de zon doet wat met een mens, met mij. En bloemen. Dubbel zo sterk omdat ik mijn halve, gelukkige lagereschooltijd na mijn lesuren doorbracht in de bloemenwinkel van mijn oma en tante. Lekker koel en altijd frisgeurend. Blije mensen. En dan die kleuren. Mijn happy thoughts spelen zich niet voor niets af in een wei vol bloemen. 

Er stroomden dan ook een flinke dosis hapy thoughts en endorfines door mijn lijf toen ik gisteren na een korte, zonnige wandeling bij mijn thuiskomst een enorme bos oudroze rozen aantrof. En een bundel knalroze tulpen! La vità è bella! 

Maar het wordt nog beter - Jep, de prins op dat witte paard huist bij mij, sorry ladies - want toen ik de voordeur opende, kwam de geur van look, limoen, gember en sojasaus me in heerlijke vlagen tegemoet. Neen, dat in kookpotten roeren zal nog niet meteen voor mij zijn. Mijn Prins had van de keuken een soort slagveld van Thaïs aandoende ingrediënten gemaakt en stond zich uit te leven met de broodnodige smaakmakers in zoet, zout, zuur en pittig.

En geen haar op zijn hoofd dat eraan dacht de keukenprinses in mij te wekken: zitten, prosecco drinken en leuke dingen vertellen, was mijn rol in de keuken. Ondertussen hakte, roerde, versneed en neuriede hij een arsenaal aan songs. Inspiratie haalde hij bij Meus' Dagelijkse Kost, maar naar goede eigenwijze gewoonte had de Loved One een gepimpte versie van de zalm teriyaki met lauwwarme noedelsalade klaar. 

Pittig, zout, fris en lichtzoet. Net zoals Thailand moet smaken op een bord. Het enige wat mankeerde was een tafeltje buiten met uitzicht op voorbijgangers. Maar dat zit er binnenkort wel aan te komen. By the way, ik zou wel kunnen wennen aan zo'n thuiskomst!

*

Nvdr, aarzel dus niet om in het algemeen belang van de auteur de link naar deze blogpost aan de Prins op dat paard door te sturen! E-mailadres kan op aanvraag bezorgd worden.

Klokken en hazen!

Lente!! Zon!! Frisse bloemetjes! Zachtere temperaturen! Andere geuren! Verse lammetjes - mèèèèhhh, mèèèèh! En natuurlijk de obligate paaseitjes!!

Uit de supermarktselectie blijven die van Milka favoriet, vooral die met zachte crunch binnenin en smeuïge melkchocolade rondom. 

 

Rum vs paracetamol

Snipverkouden en twijfelend tussen to griep or not to griep, zo bracht ik de laatste weken door. Mijn habitat verschoof van keuken en kookpotten steeds opvallender naar zetel en bed, verstopt onder drie lagen fleece dekentjes. In bad kon je me ook wel eens vinden, bubbelend onder neusopenend schuim.

... met een glas rum in de hand. Inderdaad, mijn eerstelijnsaanvalsmiddel was deze keer geen paracetamol, maar rum. Het had zijn diensten als ontsmettende en genezende kracht al eerder bewezen op verkleumde scoutskampen en bij koortsige vaders. Alleen had ik na mijn baden wat minder geluk: mijn lichaam leek niet zo ontvankelijk voor de helende werking, eerder voor het meer gekende effect van rum en consoorten.

Hoe meer de virussen beslag legden op lijf en leden, hoe minder ik trek kreeg in rum, thee, koffie, smoothies, brood, vis, vlees. Eten en drinken, quoi. Toevallig kreeg ik die periode net des te meer verrukkelijke (veronderstel ik, want de smaakpapillen lieten het ook afweten), nieuwe probeersels voorgeschoteld: lamschenkels met Guinness en kruidige muntsaus uit Jamie's laatste boek, fantastisch gebraad met azijn uit hetzelfde boek, een feestmaal bij de schoonouders, heerlijk naar look en Italië geurende pastagerechten. Moedig stak ik mijn bestek in het lekkers op mijn bord, om na enkele happen voldaan te zijn. 

Ik was gefrustreerd door de wakkere nachten, slaperige dagen, beperkte bewegingsruimte en niet-wijkende virussen en bacteriën (jep honey, double up, een "atypische bacteriële surinfectie" heet dat in dokterstaal), maar het gebrek aan eetlust, smaak en opwinding bij het zien en ruiken van een geurende pot smakelijks beroerde me nog meer. 

Een halve fles rum, drie dokterbezoeken, twee weken bed-zetel-bad-liggen, 18 flessen Spa Marie-Henriette, drie dozen tissu's, een fles hoestsiroop, een fles neusspray, een halve Blauwe Doos (Ik moet nu toch niet zeggen dat het om Nivea gaat?!), heeeeeel veeeeeel wakkere uren, één smoothie, acht slechte Telenet-films, vier glazen prosecco en ontelbare snufs later begin ik er eindelijk bovenop te komen, voel ik weer wat honger is en smikkel ik met gemak twee graanrepen met chocolade naar binnen. 

Frustratie! Het verloren gewicht na dat alles van hierboven, zorgde dan wel voor nieuwe, werkelijk een maat te ruim zittende lente-outfits... Heel erg vind ik dat ook weer niet. Dus die twee graanrepen en dat hongergevoel mogen stiekem toch mee met de virussen en bacteriën. De goesting om in kookpotten te roeren, mag vervolgens dubbel zo fel weerkeren!