Wederkerend anders

Het is een wederkerend fenomeen: het op een druilerige herfstdag samenhokken van schrijvers van alle slag in een groot complex om aldaar iets te gaan bekijken, onder het mom van avant-première, wat toch al op de spoelen klaarligt omdat de dag erna een popcornkauwend en gsm-checkend publiek een blik komt werpen op de zaak. Al drie jaar schrijf ik trouw, met een zwarte bic, het fenomeen in mijn Moleskine. Slechts één jaar was ik van de partij.

Als de dag druilerig is, als de te verwachten mede-kijkers eerder een massa geroezemoes is, als de goesting anders staat, dan trek ik de avond in.

En zo eindigde ik gisteren mijn dag in iets dat verscholen lag in een klein straatje in het centrum, geprakt tussen salsaclubs. Dat iets wierp een gelig licht naar buiten en een licht verstrooide snormans, ook licht kalend, bracht het welkomstwoord uit, binnen.

Spiegels, hout, kleine en grote tafels, dicht op elkaar, wit gesteven tafellinnen, vers Frans brood, hemelse olijfolie, zoete aceto balsamico en een onsaaie, aangename menukaart passeerden de revu. Uiteindelijk zag ik een bord risotto met sint-jacobsnootjes, scampi's, truffel en parmiggiano voor mijn neus en kwamen er perfect gegrilde lamskroontjes met gebakken patatjes en gegrilde groenten op tafel.

Zeg nu zelf, wat als je kan kiezen, dan kies je voor ...

Kleine patatjes voor alle schatjes met Gnocchi agli zucchini e pollo

"Mangiare, mangiare, mangiare!" en godersi tutti i giorni doe je door...

* Een fles zachte witte wijn koud te leggen

* Funghi fijn te snijden en aan te stoven/licht te bakken met een beetje tijm en look.
* Er in blokjes gesneden courgette bij te voegen.

* Fijne lapjes kip aan te bakken.

* Het bakvet los roeren met de achterzijde van een soeplepel, het te blussen met een glas witte wijn en er een sausje van te maken met wat gorgonzola.

* Ondertussen het water aan de kook te brengen. Wanneer het kookt de gnocchi even laten pootje baden tot ze boven komen drijven.

* Alles mooi op een bord te schikken, de wijn in mooie glazen te schenken, theelichtjes op tafel te zetten en te genieten.

Smakelijk!

Volgen in eigenzinnigheid

Ik ben een danser. Geef me een baslijn en ik vind het extreem moeilijk om geen lichaamsdelen te bewegen.

Ik deed jazz dance, ik maakte en maak menig dansvloer onveilig en ik sta wekelijks voor een spiegel op Arabische tonen achtjes te draaien en shimmies te trillen.

Voortaan leg ik me ook een keertje extra gewillig in de armen van die passionele, stijlvolle, mysterieuze man. Hij leidt me de dansvloer rond, met de tango. Typisch aan die dans is niet alleen de intensiteit en de tijdelijk ingehouden vurigheid, maar ook de stem van de man. De man leidt de vrouw naar waar hij wil en hoe hij dat wil.

En net daar lijkt het schoentje te wringen. Als ik achtjes draai met mijn rondgevormde heupen, dan beslis ik zelf op welk ritme, hoe lang, wanneer ik mijn heup naar beneden duw en wanneer ik overga in een kameel of desnoods een hip drop. Als ik de dansvloer onveilig maak, beslis ik zelf hoe, wanneer het onveilig wordt en wanneer het ludiek wordt.

Als ik me in de armen smijt van mijn sexy leidraad, dan geef ik mijn stem, mijn visie op. Ik moet vertrouwen op wat hij wil en doet en stuurt. Ik moet me laten leiden en verleiden, met charme, respect, een knipoog, met passie.

Dat lukt. Soms, en soms anderhalf uur lang. En dan loop ik het uur erna te zaniken over het feit dat ik “voor mezelf kan beslissen”, “dat dit enkel op de tango-vloer kan”, “dat ik nu eens naar die hoek van de zaal wil”, “dat ik best verstand heb” …

Tot ik een stel ogen kruis die overlopen van net die charme, die mannelijkheid, die nodige dosis humor en vooral die zeggen “volg mij maar, ik weet wat jij ook leuk vindt”. Let’s tango!

Klassiekertest: Alfa Romeo Giulietta Spider (1961)

LEESTIP: Gewone Tekst: Jeroen Thys - Cursieve Tekst: Ruth Sas

Soms is een blik voldoende voor een indruk. En is een indruk genoeg voor een mijmerend goed gevoel, met glimlach. Ik wandel langs een dreef. De zon en mijn fantasie brengen me naar een landelijke Zuiderse vakantiebestemming, lijkt het. De hoge kwikstand en het kwartje Chianti van die middag helpen. Blij zijn is niet moeilijk. Al helemaal niet als daar opeens de perfecte klassieker om de hoek verschijnt om het dolce plaatje naar Toscaans niveau te tillen: een ’61 Alfa Romeo Giulietta Spider siert het asfalt met een joie de vivre zoals die alleen bezuiden de Alpen bestaat. De babyblauwe lak en de zoet snorrende dubbele nokkenasser doen het tafereel alle eer aan. Elegante verschijning. Is me vanachter de zonnebril een wederblik gegund?

Verder lezen

ShopOut: Toyota iQ vs. Toyota Aygo

Olieprijzen die sterker stijgen dan de kwikthermometer in mijn achtertuin, verkeer dat vaster zit dan de darmen van een geconstipeerde zestiger en parkeerplaatsen die schaarser zijn dan ambtenaren met overuren… Het heeft er allemaal toe geleid dat er op de ontwerptafels van de autofabrikanten steeds meer kleine stadswagentjes ontspruiten. En daar doet ook Toyota lustig aan mee - met de kleine Aygo en de nog kleinere iQ. Een kwestie van keuze: gewoon van A naar B of dezelfde afstand met een gezonde portie schwung?

Meer lezen

Als de barometer woelig heen en weer gaat en de pijl te vaak "storm in eigen wei" aanduidt, moet een mens zijn conclusies trekken. Ik belde 02 424 35 22,op zoek naar de Zon van Marrakech. Of vooral: op zoek naar ontspanning zonder daarbij de lieve medemensen op te zadelen met een extra dosis spierverstarrende ik.

't Is te vinden in de oase van Zeïn, hammam art in Tour&Taxis. Zachte tonen van Marrokaanse instrumenten lokten me de donkere ruimte binnen die geurde naar kruiden, oliën, kaarsen. Van Brussel naar Marrakech in nog geen enkele minuten. SN Brussels, eat that!

Vriendelijk namen ze me net niet bij de hand richting kleedkamer. Op mijn stuntelige vraag of ik ook mijn lingerie moest uitdoen, werd op een ietwat onbegrijpelijke toon geantwoord "ah ja, natuurlijk mevrouw, u krijgt een packing!". Iets in mij registreerde het antwoord, terwijl mijn blik onrustig wegschoot richting katoenen pakket: ik zou hier naakt rondhuppelen - niet weten wie ik allemaal tegenkom - met zo'n inimini katoenen vodje rond mijn lijf?! Ben ik de enige met curvs en centimeters? Want daarmee krijg ik dat alles niet bedekt!

Wegtrappen die idiote zorgen allerhande! Na enig wikkelwerk wandelde ik op hammam-ritme (het heeft iets met rustig, ontspannen en in het hoofd elegant) naar beneden, alwaar mijn begeleidster met de sacrale woorden "voici on rentre dans le hammam" de deur naar deze uitermate vochtige, dampige, mistige, zweterige, warme, zwoele ruimte opende. Ik zag geen steek, ik kon niet ademen ("we laten eucalyptusolie verdampen. Dat is goed voor de luchtwegen en helpt beter te ademen" -> ademen?! quoi!) en ... de mozaïeken waren prachtig, de aankleding zo mystiek.
Ik voelde me goed. De vochtige lucht en het zweet namen mijn innerlijke demonen en zagetantes mee, druppelsgewijs. Ik mocht zitten, niets doen, genieten. Ik voelde mijn spieren zuchten van verlichting, ik voelde mijn hoofd joelen van blijdschap voor dat moment. En er zou meer komen!

Een smeerbeurt met iets kleiachtigs, liggend afgespoeld worden met douchewater dat mijn huid kietelde, zacht katoen, rustige tonen uit de Atlas en de Sahara, geuren in de lucht kronkelend in mijn neus, olie, warme handen, intense bewegingen, muntthee, rust, sensuele vrouwelijkheid, ik mag zijn, ik ben.

De vrouw, de gevoelens, de vormen, dat sensuele dat in ieder schuilt, dat lichaam, die geest. 't Is het effect van het buikdansen, maar dan kalmer.


P.S. Marrakech -> Brussel, ook slechts enkele minuten. Maar een lange weg ... op high heels, na een geoliede massage van o.a. voeten. Oui, oui ça n'a pas fait du bien.

Marokkaanse zen in Brussel

Vanavond. Vind. Je. Me. Hier.

Niet storen, aub.