Dancing kings and queens

I know how to throw a party and be alive & moving on the dance floor. But put my bosses, my colleagues and a clock at 4.30 PM in my area and this party animal is really quiet, insecure and prefers the talking, laughing and drinking rather than the dancing.

But yesterday there was something in the air. I think I'm going to blame the bacterium that's in the air around Brussels. They use it to make that special Geuze/Lambik/Kriek beer! So it was defintely in the air yesterday and it made people act a bit weird (or what do you think of people comparing colleagues to sunray in the summer???)!

I enjoyed dinner, I enjoyed the view (inside and outside), I enjoyed the wine, I didn't enjoy the Geuze, I enjoyed my company and I enjoyed the dancing a lot! I even danced a "slow" or two and enjoyed it. Something that wasn't like me a couple of years ago.

Those moments I find it always a shame that the clock is ticking the minutes away.

Orale

Parlare parlare parlare... Daar zou het gisteren op neergekomen moeten zijn. Ja, deze ingewikkelde werkwoordsvolgorde om aan te geven wat ik had moeten doen, maar niet goed genoeg heb kunnen doen! Ik liet me inpakken door het spook dat niet Casper, maar stress heet. Het deed me stotteren, het deed me teruggaan naar de taal die ik de hele dag al sprak en het deed me allesbehalve doen wat ik moest doen: mooi Italiaans spreken. Nochtans, ik kan het.

Daarom ben ik nu erg teleurgesteld en heb ik zin om vanalles tegen de grond te gooien. Iemand een servies op overschot?

P.S. Eerlijheidshalve moet ik ook toevoegen dat dat monster elke objectieve beoordeling van de geleverde prestaties teniet doet en dat zowel Fabrizio als Beatrice me wisten te zeggen dathet wel goed was. Maar toch, ik blijf teleurgesteld, nah!

Update Cannavaro

Check out: www.gazzetta.it

It's a sad, sad day... for Gli Azzurri

Ik had nog maar net het gesprek met mijn moeder met een ontspannen gevoel afgesloten of daar stootte mijn gsm alweer het meest irritante sms-geluid uit. Een nieuwsflash: Cannavaro is geblesseerd aan zijn enkel en zal niet mee kunnen naar het EK!!!!! Ché?!!?

Foto: Reuters, La Gazzetta dello Sport

De nodige telefoonsignalen werden uitgewisseld tussen Leuvense en Brusselse gsm-masten om meer info te verkrijgen. Jammer genoeg kreeg ik aan de andere kant van de lijn telkens bevestiging en moest ik nog een andere kant van de lijn zwaar teleurstellen. De enige troost die ik kon bieden, was dat ik ook erg aangedaan was.

Flash 1: Cannavaro is tijdens de eerste training tegen een ploegmaat gebotst. Gevolg: blessure aan de enkel waar op het veld zo'n 10 minuten aan geknutseld werd.

Flash 2: Cannavaro wordt richting ziekenhuis gevoerd voor verder onderzoek.

Flash 3: Hij wordt naar een tweede, Weens ziekenhuis gevoerd voor foto's van zijn enkel. Voorlopige diagnose: blessure aan de legamenten in de linkerenkel. Hij riskeert onder het mes te moeten en is out voor het EK.

Vreselijk nieuws. Een klap voor Italië. Ik ben ervan overtuigd dat ze heel wat goede spelers, en dat is dan nog een understatement, hebben, maar Cannavaro is wel een ervaren, uitermate sterke en niet te vergeten charmante verdediger én Il Capitano. En daar hebben ze er niét zo veel van!

Morgen draag ik zwart. Ik ben in rouw. Dit kan niet zijn!

Meer lezen?
Voor de Italofielen
Voor de Nederlands begrijpende medemens (gevoed door Belga, met filmpje)

Shimmy on with Aziza!

No way of sleeping longer this Sunday morning: I was expected for a shimmy workshop by the shimmy queen herself, Aziza from Canada!

With sleep still running through my veins and growing stress for my oral Italian exam, I drove to Molenbeek, Brussels. But the closer I got, the heavier my urge to dance became!

Aziza's contagiuos enthousiasm and smile even makes you shimmy like that - knip. And so we did, for 20 minutes non stop! I expected to be heavier then it was. Instead I felt the energy flowing, my blood pomping and the dancer's high (who speaks of a runner's high?!)!

Working out, shimmying, dancing and cooling down, all with lovely, gracefull amazement about our own body. It's really nice to feel it that way. It's a pitty that we only had two hours to spend with Aziza. She can learn me alot! I'm looking forward to meeting her again!

Video of a really funny - but difficult - exercice we did during the workshops of Aziza and Sharon Kihara: check out Femke's blog!

Spaghetti van de mama

Als bij ons thuis iedereen van het gezin samen aan tafel schuift, dan kan je er zeker van zijn dat er om het luidst gepraat, gelachen en om aandacht gevraagd wordt. We zien elkaar dan ook niet zo vaak allemaal samen en als het dan gebeurt dan hebben we elkaar heel wat te vertellen, willen we elkaar uithoren en gaan we de tijd dat we vroeger ruzie maakten proberen in te halen door nu samen veel te lachen.

Mijn broer is de pestkop van de hoop, maar heeft tot mijn verbazing elke keer opnieuw erg rake humor. Mijn vader speelt er perfect op in en dat geeft vonken van droge hilariteit. Mijn moeder lijkt contact te willen houden met planeet aarde, maar dat lukt toch nooit en schuift dan ook weg in bochten van humor, naïviteit en liefdevolheid. Mijn schoonzus is meer dan goedlachs en dat met de meest aanstekelijke lach die ik ken. Bovendien blijken we telkens weer sterk te matchen. Ik, ja... Ik hou van humor en ik hou van totaal opgaan in een gesprek, dus je kan je de herrie al wel voorstellen, zeker?

Zaterdag vond dit toneel plaats rond het meest gezellige gerecht: spaghetti fato in casa! Jammer genoeg zonder mijn vader, die andere verplichtingen had. Met z'n allen lachen en lekker eten: de ultieme ontspanning!

Una partita di calcio

Na enkele praktische beslommeringen (lees: een klunzige Voetbalbond) was het er dan eindelijk van gekomen: Italië zou met zijn Azzurri een oefenmatch spelen tegen de Belgen. Niet in Brussel, maar in Firenze.

Wegens iets te weinig soldi werd het dus kijken naar de zwarte doos in plaats van in real life. Maar er werd niet getreurd, integendeel. Margherita's werden geblend en koel gezet, de lekkerste pizza's van Leuven werden bij Gianfranco gehaald, de wijn werd geklonken en de borrelnootjes acclimatiseerden.

De sfeer zat er al goed in toen we op de zetel kropen: gejuich en aanmoedigingen voor de Italianen. Ricardo durfde het in het begin nog aan om eens voor die rode pipo's te joelen, maar dat lawaai aan mijn rechteroor werd snel gesmoord: Italië wist immers al vlug de bal in het doel te plaatsen. En dat was niet de enige keer! I told you! (Foto: Di Natale na een voltreffer (goal.com))


Tijdens de laatste minuut kon België zijn tekortkoming iets minder opvallend maken door hun eerste en laatste doelpunt van de wedstrijd te scoren. Ik had het niet eens door: daar waar de zuiderlingen elkaar uitzinnig om de nek vliegen en een charmante lach op hun gezicht toveren, was er langs Belgische zijde alleen maar koelheid te bespeuren. Geen vreugdekreten, geen gelach en zeker geen omhelzingen. We zijn een volk - of toch zeker een voetbalploeg - van koele kikkers. Nu, mij niet gelaten: naar Italiaanse stijl lieten we ons uitzinnig gaan, de hele avond lang, in alles en nog wat! Fantastico!