Ik heb een Fiat 500, een roze en wat creativiteit. Marc heeft een goed oog, een blauw en een pak creativiteit. Dat samen kan wat geven, hoop ik. Maar Marc geeft alleen ook al heel wat. Check this out:
woensdag 7 mei 2008
Vierkantige Fiat-trip, by Marc
Toen ik mijn puberjaren van me af begon te schudden, viel het woord "idolatrie" ook uit mijn woordenboek weg. Maar dat was buiten Gli Azzurri, Prison Break en Marc gerekend.
Ik heb een Fiat 500, een roze en wat creativiteit. Marc heeft een goed oog, een blauw en een pak creativiteit. Dat samen kan wat geven, hoop ik. Maar Marc geeft alleen ook al heel wat. Check this out:
Ik heb een Fiat 500, een roze en wat creativiteit. Marc heeft een goed oog, een blauw en een pak creativiteit. Dat samen kan wat geven, hoop ik. Maar Marc geeft alleen ook al heel wat. Check this out:
zondag 4 mei 2008
Dinner for six?!
Moe en voldaan trek ik het donsdeken over me heen. Make-up en warmte heb ik netjes van me afgeveegd. Een deken van nachtcreme verfrist mijn huid. Wat ik niet van me afgeveegd heb, is de fijne avond.
Eten en koken zijn hobby's, of zelfs passies, en zeker als dat met mensen kan die ik erg graag heb. Deze keer waren het mijn nichten Greet en Liesbeth met hun partners Marc en Ben. De eerste twee zijn zowat als zussen voor me, de laatse twee zijn degene die hen de liefde schenken die ieder mens graag ontvangt (lekker melig e!?). En bovendien zijn die twee ook nog erg grappig.
Als drama queen zou ik kunnen stellen dat de zenuwen door mijn lijf gierden. Als meer waarheidsgetrouwe journaliste schrijf ik dan dat ik best wel last had van faalangst vandaag. Ik wilde bewijzen dat ik ook mijn eerste verdiende stappen in de grote-mensen-wereld aan het zetten was. Niet zo eenvoudig met een servies dat voor het hoofdgerecht voorzien is op vijf personen en voor het voorgerecht op zes; en glazen voor dezelfde vijf personen (ocharme Kevin). Bovendien week ik dan nog af mijn ouwegetrouwe menu van pasta en koos ik voor iets klassiekers met een frisse lentetoets, weer voor zes, niet voor vijf.
De hoeveelheden zaten er flink naast. En als ik schrijf "flink", dan is het ook echt "flink": ik had zelfs mijn imaginaire vriendje Kevin meegeteld. Ik kan je zeggen dat hij zich de hele avond prima heeft gedragen en nauwelijks een hap heeft gegeten. Résultat: te veel prosecco (ja, dat kan je echt te veel hebben), te veel wijn (ja, ook dat kan je te veel hebben), te veel voorgerecht (dankjewel, nu heb ik een lekkere zondagse lunch), te veel hoofdgerecht (nu kan ik alle daklozen van Leuven voeden. Dat zijn er gelukkig niet al te veel), te veel dessert (net nu ik op dieet wilde gaan!).
Gelukkig wisten mijn gasten numero sei te appreciëren. Ik ook, alhoewel ik hem nooit met die bepaalde voornaam zou aanspreken. Meer nog, het werd een ontzettend gezellig onderonsje dat ik zeker wil herhalen. Hier, in Waals-Brabant, in de Kempen of in 't stàd (aka Hoboken)! Ik wil het immers nog hebben over vierkantjes, nieuwe projecten, Liesbeth's hardheid, fanfares, gsm's, tuinen, legen microgolfovens en de zovele dingen die een mens zoal bespreekt met zijn olijke nichten! En dan zonder al te veel stress!
De beeldtaal van de avond wordt deze keer verzorgd door fotograaf Marc (ik ben fan, ik ben fan!), maar die is momenteel ofwel
a) onderweg tussen Leuven en Antwerpen
b) zijn tanden aan het poetsen
c) aan het vechten voor het donsdeken met ega Greet
d) aan het fantaseren wat er op deze blog zal verschijnen
Dus nog even geduld!
Eten en koken zijn hobby's, of zelfs passies, en zeker als dat met mensen kan die ik erg graag heb. Deze keer waren het mijn nichten Greet en Liesbeth met hun partners Marc en Ben. De eerste twee zijn zowat als zussen voor me, de laatse twee zijn degene die hen de liefde schenken die ieder mens graag ontvangt (lekker melig e!?). En bovendien zijn die twee ook nog erg grappig.
Als drama queen zou ik kunnen stellen dat de zenuwen door mijn lijf gierden. Als meer waarheidsgetrouwe journaliste schrijf ik dan dat ik best wel last had van faalangst vandaag. Ik wilde bewijzen dat ik ook mijn eerste verdiende stappen in de grote-mensen-wereld aan het zetten was. Niet zo eenvoudig met een servies dat voor het hoofdgerecht voorzien is op vijf personen en voor het voorgerecht op zes; en glazen voor dezelfde vijf personen (ocharme Kevin). Bovendien week ik dan nog af mijn ouwegetrouwe menu van pasta en koos ik voor iets klassiekers met een frisse lentetoets, weer voor zes, niet voor vijf.
De hoeveelheden zaten er flink naast. En als ik schrijf "flink", dan is het ook echt "flink": ik had zelfs mijn imaginaire vriendje Kevin meegeteld. Ik kan je zeggen dat hij zich de hele avond prima heeft gedragen en nauwelijks een hap heeft gegeten. Résultat: te veel prosecco (ja, dat kan je echt te veel hebben), te veel wijn (ja, ook dat kan je te veel hebben), te veel voorgerecht (dankjewel, nu heb ik een lekkere zondagse lunch), te veel hoofdgerecht (nu kan ik alle daklozen van Leuven voeden. Dat zijn er gelukkig niet al te veel), te veel dessert (net nu ik op dieet wilde gaan!).
Gelukkig wisten mijn gasten numero sei te appreciëren. Ik ook, alhoewel ik hem nooit met die bepaalde voornaam zou aanspreken. Meer nog, het werd een ontzettend gezellig onderonsje dat ik zeker wil herhalen. Hier, in Waals-Brabant, in de Kempen of in 't stàd (aka Hoboken)! Ik wil het immers nog hebben over vierkantjes, nieuwe projecten, Liesbeth's hardheid, fanfares, gsm's, tuinen, legen microgolfovens en de zovele dingen die een mens zoal bespreekt met zijn olijke nichten! En dan zonder al te veel stress!
De beeldtaal van de avond wordt deze keer verzorgd door fotograaf Marc (ik ben fan, ik ben fan!), maar die is momenteel ofwela) onderweg tussen Leuven en Antwerpen
b) zijn tanden aan het poetsen
c) aan het vechten voor het donsdeken met ega Greet
d) aan het fantaseren wat er op deze blog zal verschijnen
Dus nog even geduld!
dinsdag 29 april 2008
Persbericht
Ik had mail. Mail van Belga. Een persberichtmail. Met als onderwerp: Belg besteedt te veel tijd aan grasmaaien.
Ja! Ook ik trok ogen, fronste wenkbrauwen en iets wat moest doorgaan voor gegrinnik ontsnapte uit mijn mond. Dat je te veel tijd kan besteden aan klagen en zagen, aan kuisen, aan je werk enz. daar kan ik inkomen. Maar te veel tijd aan grasmaaien???! Hoe is dat nu mogelijk? Als het gras gemaaid is, is het toch gemaaid? En zijn er dan werkelijk van die freaks die elke milimeter dat het gras groeit, klaar staan met hun volautomatisch mormel om het er terug af te snijden?!
Ja! Ook ik trok ogen, fronste wenkbrauwen en iets wat moest doorgaan voor gegrinnik ontsnapte uit mijn mond. Dat je te veel tijd kan besteden aan klagen en zagen, aan kuisen, aan je werk enz. daar kan ik inkomen. Maar te veel tijd aan grasmaaien???! Hoe is dat nu mogelijk? Als het gras gemaaid is, is het toch gemaaid? En zijn er dan werkelijk van die freaks die elke milimeter dat het gras groeit, klaar staan met hun volautomatisch mormel om het er terug af te snijden?!
Artemisia on YouTube!
One of my bellydance teachers and founder of bellydance school (E)motion, Artemisia, is finally on YouTube!! In this clip she's performing a beautifull show at a festival in Capetown, South Africa. I love seeing her dance.
Watch, admire and enjoy!
Watch, admire and enjoy!
maandag 28 april 2008
zondag 27 april 2008
Bellydance princesses in Brussels
In een ietwat verloederde zuid-Brusselse buurt schuilt een klein pareltje van Marokkaanse Sahara-sfeer. Het was die oase waar de hafla zich zou ontvouwen. Ja, ontvouwen.
Want traag en gestaag begonnen vrouwen en meisjes, en hier en daar wandelend testosteron, binnen te komen en een plekje te zoeken. Iedereen kon niet snel genoeg zitten en zwijgen, voor mij. Ik zat al de hele dag te popelen om het beloofde programma aan het dansen te zien. Al dansend werd de belofte zonder problemen ingevuld: Artemisia, Soraya, Fédra, een trio uit de gevorderden-groep met hun sluiernummer, Razia natuurlijk en nog veel anderen.
Mijn ogen fonkelden (dit wilde ik ooit ook zo kunnen), een lach speelde om mijn lippen (het was zo mooi om te zien. De eerste solo van een meisje van de gevorderden was bovendien erg indrukwekkend!) en de muziek bracht beweging in mijn ledematen (ik wilde zelf samen met hen dansen). En dat geschiedde ook!
Een heerlijke en complete avond! Zo mogen er nog meer volgen!Andere foto's en filmpjes (inclusief van de solo) , eveneens gemaakt door Adiva, zijn te zien op http://femke84.blogspot.com/!!!
woensdag 23 april 2008
Tajine geserveerd
Mijn eerste tajine (de soort maaltijd, niet het object) is een feit. Een goedgelukt feit zelfs. Tegen alle verwachtingen in. Ik had geen zin om te koken, maar gezien het feit dat ik hier de avond alleen doorbracht, was er niemand die ik als kok/butler/loopjongen/... kon aanstellen (de Went had het jammer genoeg nogal druk ;)). En een mens moet toch eten. Zeker eens mens die net houdt van versmeltende heerlijkheden. Dus ging ik aan de slag.
Een muziekje van Serdar Ortaç op een voldoende hoog volume blaasde Arabische feeling en energie de lucht in. Theelichtjes met gouden en blauwe gloed vervulden de functie van sfeermakers. Ik nam de veizel in mijn hand, duwde, draaide en overwon! De kruidenmix bovenop de aardappelschijfjes en de vis. Het geheel in de tajine-van-dienst: het Ikea-broertje van Creuset.
Tijdens de 40 minuten prutteltijd kwamen al de heerlijkste geuren voorbij gegolfd: ik ruikte de Romeinse olijfolie, het paprikapoeder, de mengeling van look, koriander en peterselie, de vis kon ik al bijna proeven, de tomaten die werden bekampt door de aardse smaak van groene paprika. Ik werd ongeduldig en hongerig. Mijn geduld werd wel dubbelendik beloond: het was echt overheerlijk! Smaken waren uitgebalanceerd, het gerecht was net nog vochtig genoeg.
Nu zit ik propvol.
Een muziekje van Serdar Ortaç op een voldoende hoog volume blaasde Arabische feeling en energie de lucht in. Theelichtjes met gouden en blauwe gloed vervulden de functie van sfeermakers. Ik nam de veizel in mijn hand, duwde, draaide en overwon! De kruidenmix bovenop de aardappelschijfjes en de vis. Het geheel in de tajine-van-dienst: het Ikea-broertje van Creuset.
Tijdens de 40 minuten prutteltijd kwamen al de heerlijkste geuren voorbij gegolfd: ik ruikte de Romeinse olijfolie, het paprikapoeder, de mengeling van look, koriander en peterselie, de vis kon ik al bijna proeven, de tomaten die werden bekampt door de aardse smaak van groene paprika. Ik werd ongeduldig en hongerig. Mijn geduld werd wel dubbelendik beloond: het was echt overheerlijk! Smaken waren uitgebalanceerd, het gerecht was net nog vochtig genoeg.
Nu zit ik propvol.
Abonneren op:
Posts (Atom)
LinkWithin
