Hafla Au Ryad!

Counting down: still 4 nights to go and then there's the show and hafla with Razia (picture), and with Artemisia and with (E)motion and with .... us! This time no cold chapel, but something what looks like a very nice Maroccan restaurant, Au Ryad.

I'm looking forward to the sound of Arab nights, drums, flutes; wrapped in a mystic, but lively atmosphere. Skirts stroking the air, veils waving and people cheering. Shimmering lights glowing. I want to move and be moved. To dance and to see dance. But above all, to enjoy.

Luckely, first there's my saïdi bellydance class with Sarah on Thursday. She's so lovely, so inspiring (she calls us naturals with the stick/cane! So of course she's inspiring!), so enthousiastic, she shimmies for hours and she likes us to do the same! Quit a teacher though!

Fluitsignaal

De werkdag zat erop. Comfortabel neem ik plaats in een wagon die iets of wat onaangenaam zuur ruikt. Je kan je dus afvragen hoé comfortabel dat was. Voordat de deuren onder een luid geluid sluiten en de treinbegeleider opstapt, bekijk ik gefascineerd de mensen op het perron.

En dan... was er een fluitsignaal. De deuren sluiten zich. De man in het grijze pak met de kepie/pet op draait iets in een al even muisgrijs bakje. Eén stap, twee stappen... en daar gaat de trein in een slakkengang het station uit... zonder treinbegeleider met kepie/pet. Zijn gezwollen pens liet het hem niet toe aan die snelheid te lopen om de trein te halen; de begeleider die moet lopen om zijn eigen trein te halen!

Slow, slow, slow

Ik was vanavond bij Pino. Het is te zeggen: in zijn restaurant. Eindelijk: jaren geleden al wilde ik zijn keuken smaken, maar mijn companie vond de ruimte te licht, te basic. Nu werd mijn geduld beloond en was mijn companie ook gezellig.

De kok stelde ons vaag en licht-schuchter het menu sorpresa in het lyrische Italiaans voor: antipasto met rode mul, primo met inktvis en ragu, secondo met San Pietrovis. Een witte wijn van Pecorino tekende de lijnen van de maaltijd af. Het was werkelijk verrukkelijk!

Ik ben helemaal in de wolken. Italianen weten hoe ze mensen gelukkig moeten maken, hoe ze mensen een goed gevoel moeten geven en hoe ze iemand voor even de zorgen en beslommeringen van elke dag moeten doen vergeten. Met zo'n drie ingrediënten doen ze je de hemel naderen. Serieus, ik zweer dat ik bijna sintepieter zag!

De hemel zag ik niet toen ik bij mijn koffie - uit een romantisch mooi kopje, van een Napolitaans karakter - mijn eerste grappa proefde. Niet te drinken! Het is iets voor mannen en ik ben dat duidelijk niet! Het brandde, het bracht mijn peristaltische beweging in verwarring en het was te bitter, te droog, te ... vanalles té!

Pino komt op mijn lijstje!

Unplugged

Eerste tekenen van een gevorderde leeftijd: ik krijg de behoefte om over muziek van meer dan 10 jaar geleden te beginnen jubelen.

Via mijn paps kwam ik in contact met wat heet "goede muziek" en MTV, destijds nog een zender met iets of wat smaak van muziek. En zo leerde ik dan natuurlijk ook de fameuze MTV Unplugged sessies kennen. De absolute topper van die reeks was toch wel zonder twijfel Nirvana.



Ik behoorde tot de "alti-klasse", droeg Dr.Martens vol overtuiging, wilde niks weten van aansluitende truitjes en opteerde liever voor gebreide slobbertruien en prefereerde muziek vol gitaarsounds en zeker geen house-beats. Je kan dus wel snappen dat ik reikhalzend, bewonderend en genietend de Unplugged-show van Kurt Cobain aanschouwde. Gebiologeerd zat ik naar de kijkbuis te staren. De video registreerde. Een dag later lag de cd bovenop de stapel.

Vandaag is mijn smaak verruimd, kies ik wel voor iets elegantere kleding, hou ik van een hoge hak en heb ik graag wat beats. Maar de cd Nirvana Unplugged beland nog regelmatig in de cd-lade. De video heb ik grijs gespeeld en is nu onvindbaar. Het is echt een sterk staaltje noten. Ik hoor nog steeds waarom ik het destijds zo goed vond, voor mij een kenmerk van goede muziek. Het is terecht een legendarische sessie geweest. Het is het gevoel dat de rauwe stem en de gitaren geven. Het beeld van Cobain op zijn stoel, de sfeer, de kleur.

Van het hart

Er moet me iets van het hart.

Ik ervaar een groeiende interesse voor dat toneelspel op een groen stuk gras met witte lijnen en elf acteurs aan elke kant. De interesse is te wijten aan de Italiaanse spelers met hun Latijnse charme. Godzijdank zijn die er nog, want als ik het in eigen land moest zoeken, had er van een groeiende interesse geen sprake geweest.



Zondagavond werd ik door een vriend toch gedwongen het toneel van die Belgen te aanschouwen. En wat zag ik daar?! Schande! Komedie! Aanstellerij! Ene Sterchele van ocharme Club Brugge doet gewoon de Luca Toni-move! Zonder blikken, zonder blozen! Je kan als hautain broekventje-slash-wannabe op deze manier toch niet zo'n meester kopiëren?!

De tv en Jonathan hebben het mogen aanhoren.

Start -to-run

Eerste vaststelling: het leven als alleenwonende is duur. In plaats van te zagen over "de arme studenten", kunnen ze beter medelijden hebben met "de arme alleenwonenden". Ik heb geen studentenkortingen meer, ik krijg geen zakgeld meer van mijn ouders (nu ja, theoretisch gesproken dan); ik krijg dat nu van mijn baas. Ik moet me nu naast voeding ook allerlei verzekeringen aanschaffen zodat toch wel zeker al mijn stommiteiten gedekt zijn (wat een uitdrukking!) enz. En dan mag ik nog blij zijn dat ik een perskaart heb.

Tweede vaststelling: om sociaal aanvaard te zijn, doe je best iets van sport. Anders zuig je nu of later de "ziekekas" leeg.

Derde vaststelling: ik heb ooit sport een beginnende verslaving (ok, dat is wat zwaar uitgedrukt) voelen worden. Als ik nu niets van uitputtende sport doe, voel ik me met de dag opzwellen. Net alsof er iemand een blaasblag in mijn lichaamsopening steekt en verwoed begint te pompen. Boller en voller word ik precies. Soms is het zo erg dat ik mijn spiegelbeeld niet meer vertrouw.

Eén + twee + drie = Ik begin terug met een conditiesport, deze keer op de goedkope manier: buiten met flodderende sportkledij. Het geld dat ik van vadertje staat ga terugkrijgen (dankuwel!) besteed ik nu liever aan mijn andere uitgaven dan het cadeau te doen aan het fitnesscentrum in de buurt.

Maar na mijn eerste start to run-beurt weet ik weer waarom ik niet buiten wilde gaan lopen, op plaatsen waar iedere geldbesparende jogger wil gaan lopen... Ik zie er namelijk uit als een overrijpe hobbelende tomaat. Ik weet het, ik weet het: mijn ruime herseninhoud vraagt veel bloed, maar tijdens het lopen wil ik mijn gedachten net leeg maken (klinkt minder tuttig dan "ik wil vooral afvallen en strakker worden")! En als ik in die toestand dan ook nog eens medegeldbesparende lopers en wandelende kroost tegenkom, slaat mijn hart over omdat het de taak "ik doe me zo cool en sportief mogelijk voor" erbij moet nemen en dat dat net te veel gevraagd is. Gevolg: hartritmestoornis en sneller buiten adem. En dan maar wachten op die runner's rush.

P.S. Het mag wel duidelijk zijn dat dit topic geen foto krijgt... :)

Oude passie

De dag baalde. De draai vond zich niet. Allerlei zaken stonden te popelen om afgehandeld of aangekaart te worden, maar de energie was spoorloos in de nacht blijven hangen. Het wilde niet lukken.

Maar een heerlijke maaltijd, afgerond met een pittige cappuccino bracht soelaas. Het tintelde, het kwam op gang, het begon te stromen, de avond leek te kort. De klok tikte, de ideeën spuiden. Mijn handen reikten naar mijn tekenkoffer, mijn verfpotjes, schetspapier, borstels enz. Een oude passie laaide op: schilderen en tekenen. Verdrinken in beelden en kleur: het is hetzelfde als golvend en sensueel opgaan in muziek. Weg van de wereld, weg van de zorgen.

Ter info: de mensheid zal jammer genoeg bespaard blijven van mijn "kunstwerk" daar het een grote mislukking werd. Niet getreurd, want er liggen nog ideeën in de lade die ongeduldig wachten op uitwerking!