Vloeken en tieren

Ik zou kunnen vloeken en tieren. Al weken heb ik last van een geblokkeerde woordenstroom. Voor een blog is dat nog niet zo'n ramp, maar als je van woordenstromen je beroep hebt gemaakt, neigt dat tot meer paniek. Hier zit ik nu dan te knutselen, uit te vegen en opnieuw aaneen te plakken. Woorden, zinnen, alinea's worden geboetseerd. Het resultaat is echter geen mooi beeldhouwwerk, maar een klunsig eerstejaars kleibeeldje. Zo was ik niet, zo wil ik nu ook niet zijn! Verdomme!!!

Ana Saïdi

Er was iets mis. Mijn heupen wilden niet mee, mijn shimmy lukte maar half, ik was de al in slechts minimale hoeveelheid aanwezige sierlijkheid kwijt en de concentratie liet het ook afweten. Twee weken geen dansles is niet alleen een marteling, het is ook absolute no-go voor techniek en sierlijkheid.
Op het saïdi-ritme dum-tak-dum-dum-tak probeerde ik de nieuwe, andere, volksere passen vol goede moed uit. Ik hield een imaginaire stok boven mijn hoofd en sprong op en neer, wiegelde naar rechts en naar links, trilde van boven tot onder... zonder vibe: als je ooit een drilpudding hebt zien drillen, dan weet je dat het op niet veel trekt. Ik was die drilpudding vanavond.

Maar passies doven niet snel uit, ook niet bij een drilpudding!

lunchtalk

Je hebt ze dus echt. Ze blijven niet meer beperkt tot zwarte letters op een wit papier, wilde verhalen uit tijdschriften en tv-series. Nee, vanmiddag botste ik op een levensecht exemplaar van vlees en bloed (ik heb het gecheckt en in de wang geknepen): een persoon die vrolijk zat te vertellen over de date van de avond voordien. Niets mis met dates. Alleen koos deze driedimensionale figuur ervoor om er subtiel aan toe te voegen: "ale, mijn seksdate". Een inleiding bleek niet nodig. Zoiets als een seksdate gaat blijkbaar als volgt: Je spreekt af om elkaar te zien... nu ja, "zien". Dan dingdong, de bel gaat, persoon 3D doet open en sekspartner verspilt zijn energie niet aan woorden, maar bespringt, kust, likt of weet ik wat persoon 3D. Basta, klaar.

Deze middag had ik geluk: geen details. Soms stromen die immers onverwacht wel degelijk je richting uit en is het moeilijk de lawine van opgesomde lichaamsplekken te weren.

Ik ken dit niet. Ik hou van het onverwachte.

Il corso d'Italiano

Twe weken "platte rust" voor de Belgische Italiaanse les. Voor een passie wil dat evenveel zeggen als een cold turkey ondergaan en leeg achterblijven. Ja, serieus, ben ik een drama queen?! Maar gisteren mocht ik weer plaatsnemen op de schuivende plastic stoelen, achter een vies en vuile, te kleine schrijftafel, voor een groengekleurd schoolbord en luisterend en kijkend naar mijn eigenste kruising tussen een bescheiden Belg en een rusteloze Italiaan: je moet zelf komen zien wat dat geeft!
De vermoeidheid die bij la mia amica de bovenhand had op lichaam en geest, kreeg echter geen vat op de pittige Italiaanse dialogen. Résultat: een vrolijke afsluiter van een lange en moeizame dag, die me weer deed dromen van Romeinse dagen, Toscaanse cene, Siciliaanse wijnen en midden-Italiaanse gelukzaligheid.

Mag ik toch ook in alle bescheidenheid nog even toevoegen dat dus die eigenste kruising afscheid nam van noi due (Beatrice e io, het mag gezegd worden) met de gevleugelde woorden: "Jullie gaan nog veel Italiaans leren. Jullie gaan ver komen met het Italiaans. Ik voel dat." En als een Italiaan iets voelt, kan je dat maar beter voor waar aannemen, nietwaar?!

Mood

Dromend en fantaserend...

Louis Theroux is back!

Mijn favoriete reporter/journalist/vragensteller is terug op de Belgische televisie: Louis Theroux! Met zijn al dan niet gespeelde naïviteit slaagt hij erin de vreemdste of meest ongewone geïnterviewden de meest confronterende, bizarre of juist gewone vragen te stellen waarop hij dan ook nog een vriendelijk antwoord krijgt. Iets waar bijlange niet elke interviewer in slaagt. Hij werkte al samen met Michael Moore (je weet wel, die van Bowling for Colombine, Stupid White Man, Sicko en Fahrenheit 9/11) en dat is te merken, hoewel Theroux wel toegankelijker, vriendelijker, oprechter lijkt.

Mijn journalistendromen zijn soms murw, maar zeker nog levend. Meewerken aan de wondere wereld van Louis Theroux of iets doen dat in de Belgische vertaling zou zijn van zijn stijl zou me zeker en vast liggen. Ik ben nogal sterk in naïeve vragen stellen, niet gespeeld, en kan gefascineerd zijn door de meest vreemde individuen. Wie heeft zijn telefoonnummer?

Sono ritornata e voglio ritornare!

Het was een eeuwigheid geleden (10 jaar zo leerde een brief over een schoolreünie me) dat ik nog in de Eeuwige Stad was. Voor een stad die je meezuigt in heden en verleden, die bruist en leeft is een decennia erg lang, te lang!

De Castelli Romani zijn de ideale weekenduitstap voor de Romeinen, dus nu ook voor ons. Dit is het vulkanische natuurgebied net buiten Rome. Het gebied is bespikkeld met zo'n 15 gemoedelijke stadjes. Bij ons is het vooral gekend van de Frascati-wijn. De stadjes, het Palazzo di Chigi (decor van Il Gattopardo), de wijn, de fonteinen, de bruggen over het dal, de vulkanische meren ... we leerden het allemaal kennen onder een stralende Italiaanse zon mede dankzij de hulp van een Italiaanse chauffeur. En dan bedoel ik het in de volledige betekenis van het woord: Italiaans, rijdens met een busje, maar stoppend, optrekkend, scherend, toeterend enz. Mijn voorraad Touristil werd gretig afgenomen door mijn compagnons. Godzijdank.

Na een gevleugelde tocht doorheen het Italiaanse platteland volgt ontegensprekelijk een heerlijke maaltijd. Bjéké en ik kozen daarvoor in de straatjes rondom piazza Navona een gezellig terrasje uit. Alles op en top Romeins, alleen een beetje veel jammer dat er een dikke Amerikaan naast ons plaatsnam. Iets wat niet bevordelijk is voor het genot. Dit scenario herhaalde zich bijna elke avond, gelukkig wel zonder de Amerikaan! We lieten pâtés, pasta's en ander Italiaanse culi-lekkernijen over onze tongen glijden, heerlijke wijnen werden uitgekozen en kriebelden onze kelen. La vità è bella.

Onuitgeslapen, maar gelukkig begonnen we aan de lesweek. School volgen in een van de mooiste talen ter wereld, in een van de indrukwekkendste Italiaanse steden, met een stralende zon boven je hoofd ... wat wilde ik nog meer? Uitstappen naar Trastevere, Campo dei Fiori, San Pietro, de Tiber, het Joodse kwartier, het Colosseum enz. bijvoorbeeld?! Rome is een openluchtmuseum.

We voldeden het hele lijstje. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat waren we op trot. We praatten in het Italiaans, we leefden op zijn Italiaans, we aten op zijn Italiaans, we dronken NIET op zijn Italiaans (dat laatste had wel jammerlijke gevolgen: een pijnlijke vinger, een blauwe bovenarm, woelige dromen, ontmoetingen met een zekere Andrea, verkeerde bussen, enz.), we discussieerden op zijn Italiaans ... Bellisismo!

Een geheel nieuwe ervaring deze week was mijn eerste klassieke concert! Samen met Sylvester, Trudi, Marilena en Beatrice trok ik naar het Parco della Musica, een nieuwe concertsite ontworpen door Renzo Piano voor een concert van het Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia. Zowat het beste klassieke ensemble van Italië. Dirrigent Vladi Jurowski begeleidde - inclusief zogenaamd sex appeal - strijkers in een stuk van Tsjaikowski en een van Stravinsky. Het was prachtig!

Heel Roma, heel de week, heel de ervaring... Het was genieten met volle teugen. Lachen, huilen (ja, dat ook - een licht beschonken moment), leren, ontdekken. En nu heb ik zo'n heimwee!! Ik wil terug. Ik mag terug. Niet naar Rome, niet naar Italië, maar naar mijn werk.