Met mijn zwarte, gestrikte, gelakte semi-stiletto's onder mijn - dankzij hun aanwezigheid - gepimpte jeans fietse ik heel elegant naar het mooie schouwburggebouw van Leuven city. Reden van deze opgetutte verplaatsing: mijn allereerste échte opera. En oh wat was ik opgewonden, benieuwd, gespannen. Ik was er tamelijk gerust in dat Mozart's muziek me zou kunnen betoveren. Ik hou van Mozart. Hij is toegankelijk, zwierig, toch stijlvol. Wat wil je nog meer van een man?
Maar wat zou er gebeuren als de alt, de sopraan, de bariton hun tonen de lucht in zouden sturen? Blijkbaar: een algemene geamuseerdheid, lichte lachjes, geïntegreerde blik en een gevoel van welbehagen. Een sprookjesachtige wereld, waarin de vrouw wel duidelijk haar plaatst diende te kennen, over goed en kwaad, prinsen en prinsessen waarbij de eersten de laatsten redden; naar goede gewoonte.
Dankzij You Tube kan ik een beetje van dat alles naar hier brengen en verder versteld staan van de ongelofelijke, loepzuivere stemkwaliteiten... Nu klaar voor het zwaardere werk. Wel jammer dat ik dan de voorstelling van "Carmen", met een ticket op zak, gewoon gemist heb.
maandag 17 november 2008
donderdag 13 november 2008
Dromen
Dromen. Je kan ze in vervulling brengen. Of toch ernaar streven ze te vervullen. Je kan ze echter ook nog even kneden, ervan proeven in je fantasie, glimlachend over dagdromen, verschillende elementen aan toevoegen enz. De kneedfase, dat is zo'n beetje waar mijn droom om met la mia machina naar Italia te tuffen zich bevindt.
Ik heb zo'n aantal voorwaarden en er is de praktische kant van de zaak. Ik vind een Cinquecento een vrouwenauto. Pardon, een vrouwenauto mét stijl, charme en een portie lef. Dus dat vraagt ook om zo'n inhoud: stijl, charme én lef. Die portie lever ik niet genoeg aan, dus er moet iets bij dat daarin complementair is. Ik heb zoiets in gedachten en het luistert naar "ciao, mia amica".
Een Cinquecento is een parel van Italiaans design. Gelukkig ben ik al twee jaar voordat ik mijn eerste rijdend icoon kocht begonnen met Italiaanse les. Ik ben voorzienend, ik weet het. Ik ben wel zo bescheiden om toe te geven dat ik niet de grote Alwetendheid ben, dus graag ook daar weer enige complementariteit. Ik ken het, die complementariteit.
Een Cinquencento stelt een bepaalde lifestyle voor: snel en vinnig in de Italiaanse città. Euhm, ok, daar wringt het schoentje, of de hooggehakte pump, nog... De Kesselse straten zijn me te onbekend, te bochtig, te veel van die idiote bloembakken om er vinnig en snel doorheen te sjeezen. En dan sturen ze nog Lijn-bussen langs die route!? Is dat nog te volgen? Ter mijner verdediging: het ding heeft pit op de snelweg en op de Kempische vlakte. Nu ja, daar kan je niet mee aankomen in een glooiende, smalle straat in La Bella Italia...
En er wringt nog wat: wij, stijlvolle, charmante, gehakte donne, willen wel onze crèmekes mee om aldaar stralend te paraderen voor de Italiaanse macho's. De Cinquecento heeft een kofferruimte: er kunnen net een grote en kleine plooibak van de Colruyt in. Hoe stijlvol. Maar er kunnen geen twee koffers van stijlvolle, charmante, gehakte donne in. En voorlopig is ons beperken tot één tube tandpasta, één reeks potjes, één mascara nog te veel.
Gelukkig dat het nu nogal fris is in Torino en we dus toch nog enkele maanden hebben om dat probleem op te lossen... En dan volgt na het kneden, het reizen. Will be continued.
Ik heb zo'n aantal voorwaarden en er is de praktische kant van de zaak. Ik vind een Cinquecento een vrouwenauto. Pardon, een vrouwenauto mét stijl, charme en een portie lef. Dus dat vraagt ook om zo'n inhoud: stijl, charme én lef. Die portie lever ik niet genoeg aan, dus er moet iets bij dat daarin complementair is. Ik heb zoiets in gedachten en het luistert naar "ciao, mia amica".
Een Cinquecento is een parel van Italiaans design. Gelukkig ben ik al twee jaar voordat ik mijn eerste rijdend icoon kocht begonnen met Italiaanse les. Ik ben voorzienend, ik weet het. Ik ben wel zo bescheiden om toe te geven dat ik niet de grote Alwetendheid ben, dus graag ook daar weer enige complementariteit. Ik ken het, die complementariteit.
Een Cinquencento stelt een bepaalde lifestyle voor: snel en vinnig in de Italiaanse città. Euhm, ok, daar wringt het schoentje, of de hooggehakte pump, nog... De Kesselse straten zijn me te onbekend, te bochtig, te veel van die idiote bloembakken om er vinnig en snel doorheen te sjeezen. En dan sturen ze nog Lijn-bussen langs die route!? Is dat nog te volgen? Ter mijner verdediging: het ding heeft pit op de snelweg en op de Kempische vlakte. Nu ja, daar kan je niet mee aankomen in een glooiende, smalle straat in La Bella Italia...
En er wringt nog wat: wij, stijlvolle, charmante, gehakte donne, willen wel onze crèmekes mee om aldaar stralend te paraderen voor de Italiaanse macho's. De Cinquecento heeft een kofferruimte: er kunnen net een grote en kleine plooibak van de Colruyt in. Hoe stijlvol. Maar er kunnen geen twee koffers van stijlvolle, charmante, gehakte donne in. En voorlopig is ons beperken tot één tube tandpasta, één reeks potjes, één mascara nog te veel.
Gelukkig dat het nu nogal fris is in Torino en we dus toch nog enkele maanden hebben om dat probleem op te lossen... En dan volgt na het kneden, het reizen. Will be continued.
donderdag 30 oktober 2008
Lijnen die doen zwijmelen
Ik ben schorpioen, mijn moeder is maagd, mijn vader ... ik zou zeggen iets dat de karakteristieken koppigaard, mooi-kenner, genieter (klinkt beter dan "legt direct na de maaltijd zijn voeten omhoog) en ups&downs-zijn-mijn-levenswandel omvat.
Ik doe iets waarvoor ik moet schrijven, mijn moeder is een krak in het verzorgen van mensen en mijn vader ontwerpt dingen die mooi en creatief worden geacht te zijn.
Ik rij met een Fiat 500, de nieuwe, want ja, in de oude zou het wat krap zijn voor mijn 1m80. Mijn moeder rijdt met de VW Bora van mijn ouders die mijn vader een identiteits- én tweede midlife crisis bezorgde. Mijn vader mag zich sinds kort als arrogante zak op de snelwegen wagen in een nieuwe Audi A4. Van het werk.
Is het dan verwonderlijk dat ik als product van die twee totaal lyrisch word, de wereld even vergeet, mijn aandacht naar alle rest verslapt als ik iets zie op vier wielen, met prachtige lijnen, met een schitterend uitgebalanceerd imago, dat bewijst een staaltje design te zijn dat ze daar wel vaker realiseren, net zozeer als in Apple-Valley, dat land als laars enz.?
Ik ken niets van cilinderinhoud, paardenkracht, motorzuigers en van al dat overige buitenaardse gedoe. Ik ken wel wat van voelen. En het aanschouwen van zoiets voel ik toch wel veel.
Maar nog meer bij liefde en vriendschap. ;)
Ik doe iets waarvoor ik moet schrijven, mijn moeder is een krak in het verzorgen van mensen en mijn vader ontwerpt dingen die mooi en creatief worden geacht te zijn.
Ik rij met een Fiat 500, de nieuwe, want ja, in de oude zou het wat krap zijn voor mijn 1m80. Mijn moeder rijdt met de VW Bora van mijn ouders die mijn vader een identiteits- én tweede midlife crisis bezorgde. Mijn vader mag zich sinds kort als arrogante zak op de snelwegen wagen in een nieuwe Audi A4. Van het werk.
Is het dan verwonderlijk dat ik als product van die twee totaal lyrisch word, de wereld even vergeet, mijn aandacht naar alle rest verslapt als ik iets zie op vier wielen, met prachtige lijnen, met een schitterend uitgebalanceerd imago, dat bewijst een staaltje design te zijn dat ze daar wel vaker realiseren, net zozeer als in Apple-Valley, dat land als laars enz.?
Ik ken niets van cilinderinhoud, paardenkracht, motorzuigers en van al dat overige buitenaardse gedoe. Ik ken wel wat van voelen. En het aanschouwen van zoiets voel ik toch wel veel.
Maar nog meer bij liefde en vriendschap. ;)
woensdag 29 oktober 2008
De shoppende drievuldigheid
Nonnen, ze maakten mijn leven niet bepaald gemakkelijker. Het Christendom, ik ken er nauwelijks iets van. Shoppen, een van mijn toch wel favoriete bezigheden, weliswaar na eten, koken, wijn drinken, dansen, tekenen, lezen, film kijken, plat liggen van het lachen, rondrijden in een Fiat Cinquecento, Italiaans studeren, slapen enz. Niet noodzakelijk in die volgorde trouwens.
Heilige dagen zijn er pas binnen een week. Shoppen doe je niet op een zaterdag. Was ons plan dan totaal fout? Neen, integendeel! Want wij waren de shoppende drievuldigheid en wij zouden op een niet-heilige zaterdag de Meir en omstreken verlichten met onze aanwezigheid.
Numero uno -> goedkeurende blikken, wijsheid in de leden, geen zakken
Numero due -> goedkeurende blikken, daadkracht, vele zakken
Numero tre -> goedkeurende blikken, twijfelaar, een zakje hier en daar
Heilige spelen is echt vermoeiend. Een briefing aan halfgoden (ja, ook jij Kevin de Onzichtbare) nog meer, dus als beloning en ter voorbereiding een vroege apero. Die nooit stopte! That's how life should be.
Heilige dagen zijn er pas binnen een week. Shoppen doe je niet op een zaterdag. Was ons plan dan totaal fout? Neen, integendeel! Want wij waren de shoppende drievuldigheid en wij zouden op een niet-heilige zaterdag de Meir en omstreken verlichten met onze aanwezigheid.
Numero uno -> goedkeurende blikken, wijsheid in de leden, geen zakken
Numero due -> goedkeurende blikken, daadkracht, vele zakken
Numero tre -> goedkeurende blikken, twijfelaar, een zakje hier en daar
Heilige spelen is echt vermoeiend. Een briefing aan halfgoden (ja, ook jij Kevin de Onzichtbare) nog meer, dus als beloning en ter voorbereiding een vroege apero. Die nooit stopte! That's how life should be.
dinsdag 28 oktober 2008
Memorabel
Begrijpelijk... Als je dochter iets te lang aan Kinderen voor Kinderen blijft hangen, wordt het tijd haar wat op te voeden en bij te sturen. Dus schakelde mijn ouders daarmee een versnelling hoger en stond ik op mijn 14e voor de eerste keer op die immense Vlaams-Brabantse weide.
Vriendin Maaike was niet genoeg gezelschap, nee, mijn vader achte het veiliger (eigenlijk was hij zijn wilde haren nog niet kwijt. Nu trouwens - en gelukkig - ook nog niet) dat ook hij een oogje in het zeil kwam houden. Vermijden dat er vreemde jongemannen met joints, lange haren en onduidelijke bedoelingen een vinger op zijn dochter's melkwitte huid zouden leggen.
Nu, dat laatste is wel moeilijk als twee meiden de godganse dag rondhossen van hoofd- naar toen nog zijpodium en jezelf gedoemd bent tot een piknickdeken van 1,5m². Maar pap, geen zorg: we hadden alleen oog voor de muzikanten. Of was dat dat jaar toen die ontzettend mooi jongen me een lekkere tongpiercing liet voelen en ... euhm... Cut!
En die muziek, dat was ook headliner REM. Destijds mijn absolute helden, en die van mijn vader (ja, zijn opzet lukte goed). Ze hadden net Monster uit, maar ik was en blijf vooral fan van Automatic for the People. Ze waren steengoed, prachtige lichtflitsen, uitstekende Michael Stipe in vorm, een plekje vooraan, mijn pap naast me. Ik zal het niet snel vergeten. En vader en moeder Sas waren hun dochter elk jaar kwijt op tal van festivalweides aan tal van mooie jongens met tongpiercings. ;-)
En deze blijft een favo klassieker:
Vriendin Maaike was niet genoeg gezelschap, nee, mijn vader achte het veiliger (eigenlijk was hij zijn wilde haren nog niet kwijt. Nu trouwens - en gelukkig - ook nog niet) dat ook hij een oogje in het zeil kwam houden. Vermijden dat er vreemde jongemannen met joints, lange haren en onduidelijke bedoelingen een vinger op zijn dochter's melkwitte huid zouden leggen.
Nu, dat laatste is wel moeilijk als twee meiden de godganse dag rondhossen van hoofd- naar toen nog zijpodium en jezelf gedoemd bent tot een piknickdeken van 1,5m². Maar pap, geen zorg: we hadden alleen oog voor de muzikanten. Of was dat dat jaar toen die ontzettend mooi jongen me een lekkere tongpiercing liet voelen en ... euhm... Cut!
En die muziek, dat was ook headliner REM. Destijds mijn absolute helden, en die van mijn vader (ja, zijn opzet lukte goed). Ze hadden net Monster uit, maar ik was en blijf vooral fan van Automatic for the People. Ze waren steengoed, prachtige lichtflitsen, uitstekende Michael Stipe in vorm, een plekje vooraan, mijn pap naast me. Ik zal het niet snel vergeten. En vader en moeder Sas waren hun dochter elk jaar kwijt op tal van festivalweides aan tal van mooie jongens met tongpiercings. ;-)
En deze blijft een favo klassieker:
dinsdag 21 oktober 2008
This baby will soon be mine!
Nah... unfortunately not this one...
Nor this one... damn it.
Yes, yes... this one!maandag 20 oktober 2008
Spelletje Monopoly
"ING gered met 10 miljard euro".... Even verder "Ethias zoekt privékapitaal". Het begin is al enkele weken voorbij. Het einde is nog niet in zicht. Bankcrisis.
Er zijn een aantal zaken die niet in mijn voordeel pleiten: ik ben blond, ik heb een diploma hogeschool-van-het-korte-type, ik lees al eens liever in welke outfit Nathalie Portman op de zoveelste filmpremière verschijnt dan wat Bart Somers van't weekend heeft rondgespuid én ik ken geen bal van economie.
Miljoenen en miljarden vliegen maar in het rond. Voor mijn niet-economische-blonde-naïeve-kop lijkt het wel een spelletje monopoly dat hoge piefen van de banken (die inderdaad de schuld van alles lijken te zijn) samen met hun eveneens hoge piefen uit het politieke theater zitten te spelen. "Ik koop die bank!" - er langs passeren voor wat extra cash zit er in dit geval niet in, wie had dat gedacht - en "oh en ik smijt nog een miljardje er tegenaan om dit of dat te redden".
Monopoly met plastic gebouwtjes, straten op papier en allemaal speelgoedgeld. Allemaal papiertjes. Allemaal speltheorieën. Gigantische bedragen die plots van overal en nergens opduiken: gelukkig kennen ze ook in Nederland, Frankrijk en Luxemburg wat Monopoly is.
Het gezelschapspel is voor een reden al jaren een topper onder de spelen. Waarom zou daar nu dan verandering in komen? Doe zo voort, koop nog een straat op, pak de banken in. Zou er iemand in de "gevangenis" vliegen? Wacht maar, het tij zal keren. Het geld blijft stromen (hoop ik als blonde naïveling) En ondertussen kijk ik wel reikhalzend uit naar de nieuwste Elle om te lezen in welke mooie Armani-jurk bekende kop x rondflaneert...
Er zijn een aantal zaken die niet in mijn voordeel pleiten: ik ben blond, ik heb een diploma hogeschool-van-het-korte-type, ik lees al eens liever in welke outfit Nathalie Portman op de zoveelste filmpremière verschijnt dan wat Bart Somers van't weekend heeft rondgespuid én ik ken geen bal van economie.
Miljoenen en miljarden vliegen maar in het rond. Voor mijn niet-economische-blonde-naïeve-kop lijkt het wel een spelletje monopoly dat hoge piefen van de banken (die inderdaad de schuld van alles lijken te zijn) samen met hun eveneens hoge piefen uit het politieke theater zitten te spelen. "Ik koop die bank!" - er langs passeren voor wat extra cash zit er in dit geval niet in, wie had dat gedacht - en "oh en ik smijt nog een miljardje er tegenaan om dit of dat te redden".
Monopoly met plastic gebouwtjes, straten op papier en allemaal speelgoedgeld. Allemaal papiertjes. Allemaal speltheorieën. Gigantische bedragen die plots van overal en nergens opduiken: gelukkig kennen ze ook in Nederland, Frankrijk en Luxemburg wat Monopoly is.
Het gezelschapspel is voor een reden al jaren een topper onder de spelen. Waarom zou daar nu dan verandering in komen? Doe zo voort, koop nog een straat op, pak de banken in. Zou er iemand in de "gevangenis" vliegen? Wacht maar, het tij zal keren. Het geld blijft stromen (hoop ik als blonde naïveling) En ondertussen kijk ik wel reikhalzend uit naar de nieuwste Elle om te lezen in welke mooie Armani-jurk bekende kop x rondflaneert...
Abonneren op:
Posts (Atom)
LinkWithin
