Groovy Wednesday

Het begon allemaal in een Brussels Indisch restaurant met een Ierse naam, Shamrock: de groovy woensdagavond. Onze tafel stond vol overheerlijk, lichtpikant tot pikant eten en we kregen het allemaal op!

Met een bolle buik, letterlijk te nemen, trokken Alex, Katrien en ik naar de overkant van de Anspachlaan. Ons doel: de AB, het oude België. Onze missie: een optreden van het Britse dance-funk-soul-beat-collectief Groove Armada overleven.

De beelden zijn vaag, het optreden ook, voor de niet-Groove Armada-adepten althans. De hits scoorden en wisten ons te bewegen tot hier en daar een danspasje, maar de nummers daarbuiten konden enkele onze hoofden ritmisch laten meebewegen, los van ons lichaam.

Nochtans was het een leuk avondje uit: een mooie zaal, regelmatig zinderende beats, een joelend publiek, twee zwarte zangeressen vol soul en funk, een raggende mc en nadien nog een interviewtje. Mijn rol daarin beperkte zich, tot mijn vreugde, tot ja-knikker: "ja, fijn optreden. Ja, voor herhaling vatbaar. Ja, ..."

Op de terugweg leidde Alex ons veilig door nachtelijk Brussel: langsheen de mooie Grote Markt, (zonder horde Japanners), de chocoladewinkels die om 23u nog zoetekauwende en serotonineverlangende toeristen van hun voorraad voorzien, naar het grauwe gebouw van het Centraal Station.

Nog zo'n 34 000

Nog een 34 000 handtekeningen te gaan!!!!
www.reddesolidariteit.be

Op een eiland

Ik had me nooit kunnen inbeelden dat ik me alleen op een eiland, of meer couranter: op de "boerenbuiten" zou vestigen, maar sinds ik in dit boek begonnen ben, is dat helemaal veranderd. Al vanaf pagina 1 zag ik mezelf in een leuke cottage op een Schots eiland. Wanneer het verhaal zich verplaatste naar de andere kant van de oceaan, beeldde ik me in in een leuk vissershuisje aan de rand van een klif in Maine. Dit is alleen maar een voorbeeld om de meeslependheid van dit boek aan te tonen, vanaf het prille begin.

Dit boek is niet algemeen gekend, heeft geen Humo-lijstjes veroverd, maar wat dan nog? Een goede vriendin stopte het in mijn handen met de boodschap dat dit een "must-read" is. En dat was het ook!

Oorlogsfotografe Tirza wordt geconfronteerd met haar verleden, een verleden dat zich afspeelt tegen de achtergrond van WOII. Heden en verleden kruisen elkaar, net zoals in het echte leven. Meeslepend dus, mooie setting, mooi verhaal, sterke opbouw, een zekere spanning, een mooie dosis van alles wat belangrijk is in het leven, mooie personages, ontroerend enz.

Vanaf nu staan de Schotse hooglanden en Maine toch weer hoger op mijn "must-see" lijstje. Hoewel het met Maine gaat zijn zoals met mijn farao's in het eerste middelbaar...

Geprikkeld? Klik op de afbeelding en je wordt omgeleid naar de onlineboekenwinkel bol.com waar het te verkrijgen is voor € 6!

Helemaal zen

Jef die zich tot een acupuncturist wendt? Dan kan ik niet achterblijven en een behandeling zen-shiatsu werd in mijn agenda genoteerd.

Kort uitgelegd maakt Shiatsu gebruik van drukpuntmassage om energiemeridianen in het lichaam opnieuw los te maken. Daardoor zouden kwalen zoals neerslachtigheid, pijnen, slaapproblemen, nervositeit enz. kunnen worden aangepakt.

Ik zat in mijn hoofd met een soort massage en ging dan ook o.a. voor een gevoel van ontspanning. Eén ding heb ik nu geleerd: wil je genieten zoals bij een klassieke massagebehandeling, dan ben je bij shiatsu aan het verkeerde adres. Jee, dat kan pijn doen!!! Je kan het beter shiatsu"behandeling" noemen. Blijven uitademen was de boodschap van de shiatsuman.

Ik ben er nog niet uit wat ik er precies van moet denken, maar ik vond het alvast een boeiende, fascinerende ervaring waar nog zeker een vervolg op komt. Ik oefen mijn uitademing al!

Een Antwerpse zondag

Het schijnt dat God de zondag schiep om te kunnen uitrusten. Ik heb nooit kunnen nagaan of dat klopt, maar in ieder geval vind ik het geen slecht idee, alleen zou ik dat niet beperkt houden tot de zondagen.

Gisteren ging ik dan ook tegen alle kerkelijke regels in (wat leuk toch,e) en stond ik om tien uur - in pyama - af te stoffen, te poetsen, te dweilen en stoelen in elkaar te vijzen. Pas net na de middag had dèze godin tijd gevonden om te genieten van een heerlijk ontspannende douche en "zondagse tijd".

Die tijd zou ik doorbrengen in Antwerpen, bij Sarah en haar vriend Philippe. Maar eerst wilde ik in het Momu de fototentoonstelling zien over Cirque du Soleil en de retrospectieve over Bernard Wilhelm. De eerste was een tegenvaller: leuk, maar niets speciaals. De tweede was een aangename verrassing, te meer omdat ik geen adept ben van deze Duitser, maar wel een adept van visueel sterke tentoonstellingen!

Na de cultuur, de luie-zondag-activiteit: kletsen met Sarah en Philippe op ons privé-terras onder de olijfboom van l'Amitié. Aangezien Sarah's lover een man is van de Antwerpse horeca ("h" niet uitspreken en een vet Antwerpse accent er tegenaan gooien), passeerden er regelmatig bekenden die eveneens met veel plezier plaatsnamen onder de mediterane boom.

Toen iedereen er genoeg van had (lees: toen het echt wel te fris werd en de magen bij iedereen begonnen te grommen), trokken Sarah, Philippe en ik richting een bevriend restaurateur van onze horecaman (zelfde opmerking als hierboven). Die had resto A Point uitgekozen om onze smaakpapillen lekker te laten verwennen. En het moet gezegd: "den Jimmy" is er met verve in geslaagd! Het was heerlijk.

En dan moest de Cambio-auto terug op stal in Leuven en was de lokroep van mijn bed luider dan ooit die dag.

De appel valt niet ver van de boom

Ik denk dat we het allemaal wel kennen: we wisten het tijdens onze peuter-, kleuter-, kinder- en puberteit/tijd zoveel beter dan onze ouders. Wij, wij gaan het helemaal anders aanpakken. Wij zetten ons af en hebben vele leukere hobby's dan zij ooit hadden. Om dan na bijna 27 jaar tot de vaststelling te moeten komen dat we - ok, vanaf hier schakel ik toch maar over op de ik-vorm - dus: dat ik eigenlijk meer op mijn ouders lijk dan ik ooit had durven vermoeden.

Ik hou van wandelen in mooie domeinen (remember de zondagse wandelingen met een hele groep kennissen, met steevast een cola en een chips achteraf), ik hou van tentoonstellingen (idem dito: op zondag trokken we regelmatig, tegen de zin van mijn broer, naar de verschillende Belgische en buitenlandse musea waar we dan verstoppertje speelden tussen de schilderijen van Rubens, Van Gogh, Degas enz.) en zo hou ik ook heel erg van koken (dat is duidelijk mijn moeders werk, aangezien mijn vader zijn eerste stappen in de keuken nog maar net aan het zetten is).

Nu, er is wel degelijk een verschil tussen erg graag koken en kunnen koken. Ik leg me vooral toe op het eerste (mijn moeder op de twee). Dus probeer ik dagelijks aan de slag te gaan met allerlei verse groenten. Vandaag op het menu: risotto met pompoen - de eerste keer in mijn leven dat ik er zelf één aansnij - gorgonzola en rucola. En het mag gezegd: het was heerlijk op deze herfstdag! En in tegenstelling tot wat velen denken: helemaal niet zo veel werk!!


P.S. Het recept staat in de Nederlandse versie van het kooktijdschrift Delicious.







Van de andere driekwart pompoen heb ik noodgedwongen pompoensoep gemaakt. Dat wordt een eentonig menu volgende week! :)

Corso d'Italiano

Joepie!!! Sinds gisteren is mijn cursus Italiaans opnieuw bezig. Ondertussen zit ik in het tweede jaar en moet ik luisteren naar wat Fabrizio (jaja, een echte) allemaal te vertellen heeft!

è divertento!!