Een drukke werkweek afsluiten en een weekend beginnen met gefrutsel aan mijn vingers (neenee, ik heb geen klauwen laten zetten), gevolgd door een Japanse stoelmassage is niet mijn zalig hoogtepunt, maar het is wel al iets dat kan bekoren. Even tussen haakjes: bij die massage neem je plaats op iets wat lijkt op een getunede ergonomische stoel/zetel. Een hopelijk getraind persoon neemt je dan al drukkend, wrijvend en kloppend onder handen. Het geheel duurt ongeveer een kwartier, maar tijdens dat kwartier raak je wel lekker helemaal uit je malestroom van gedachten. Ideaal voor tijdens een lunchpauze. Ik hoop ooit het lef te hebben om mijn baas te overtuigen zo iemand naar hier te halen!
Het is niet verwonderlijk dat een heerlijke, ver-van-de-realiteit-vertoevende droomnacht volgde. Geduffeld in verse witte ongestreken lakens, met hoofdkussens die zachter en voller dan ooit leken, genoot ik van dit lang niet ervaren rustmoment. Maar om acht uur sneed een pijnlijk biepend geluid door mijn zwevende gedachten: shiatsu-tijd. Soms adembenemend (letterlijk!) pijnlijk, maar nadien wel erg verlossend (ook letterlijk).
En dan begon de echte rush van het weekend: eerst Fiat-garage bezoeken met de papa en proefritje rijden in het - niet zo ludieke muisgrijze - autootje met een zenuwachtige vader Sas naast me (die mens deed alsof ik dat ding meteen in de volgende bocht tegen een boom zou planten. Vergat hij dat ik al meer dan vijf jaar een roos papiertje in mijn portefeuille had?).
Van Turnhout ging het vervolgens naar Leuven met mijn charmante persoonlijke taxi-chauffeur. Jammer genoeg niet Michael Scofield, maar nog steeds mijn vader. En van Leuven ging het weer richting noordelijk België. Ik werd namelijk verwacht in "Oboooken" bij een van mijn favoriete nichten en haar vriend (waarschijnlijk leest ze dit wel ;-)).
Heerlijk gegeten (het voordeel van een blog is dat een mens al eens weet wat je voorkeuren zijn. Nu, ik steek het liever op "ze kennen me nu eenmaal al lang"), lekker gepraat, vrolijk gelachen en inspirerende - vierkante - ideeën gespuit. Kortom, een erg aangename avond! Jammer genoeg moest de Cambio-auto op tijd op stal staan, dus tufte ik terug naar Leuven.
Uitslapen zat er niet in, want ik zou gaan hipdroppen en - kicken. Opnieuw liet Artemisia ons zwoegen. Deze keer was het iets technischer dan een week geleden, waardoor ik ook mijn frustraties ontmoette. En ik ontmoet die liever niet te vaak. Het fijne aan dit dansen is echter dat er geweldige "juffen" zijn die je weten te motiveren en aansporen, dus ging ik gezapig en volhardend door! Mijn knieën en heupen zagen af, maar in mijn hoofd voelde ik de adrenaline, de endorfine, de weet-ik-veel-wat-voor ines stromen en golven.
And now back at work...
Zaterdagochtend stond er voor de tweede maal een kleine heruitvinding van Fiat op Trixie en mij te wachten voor een verkenningstocht van het Leuvense hinterland. De ingrediënten van onze testdrive: een witte Fiat 500 met 16" alu-velgen (het schijnt dat dit toch een niet te vergeten item is van een auto), stug afgestelde vering, zwartwitte striping, een staalblauwe hemel en een schitterend lentezonnetje. Een lieve lach op de lippen en fonkelingen in de ogen zorgden ervoor dat we het kleinood toch een dikke twee uur meekregen!
We hobelden over hellende wegen, we reden langsheen weilanden tot aan de horizon, lanen en dorpspleinen maakten we onveilig (dat mag af en toe redelijk letterlijk genomen worden). We toeterden naar alles wat leek op een menselijk wezen, maar vooral naar soortgenoten uit deze vierwielerklasse!
En toen waren we groggy van de harde vering.
This baby wouldn't be mine, but it's sista will! Dus bestelde ik na een lekkere lunch mijn eigenste Fiat 500! Dankzij de straffe, maar uiterst sympathieke onderhandelingsskills van mijn compagnon sleepte ik een mooie prijs in de wacht en kreeg ik een schaalmodel om al op te geilen in afwachting van levering. Het mag dus niet verwonderen dat we 's avonds geklonken hebben bij friszure, tintelende margarita's!
