Bellydance opwarming

Nancy Ajram zingend over, of course baby, the big L! Up-tempo om stramme ledematen, blokkerende heupen en een vol hoofd los te werken.

Mijn cinquencento in beeld

Eerste keer

Er was mijn Cinquecento. Er is mijn examen Italiaans. Er waren de verschillende buikdansworkshops. Er zijn de verscheidene buikdansshows. Maar nu is er vooral het EK 2008!

Blos trekt rood langs mijn nek en wangen omhoog om mijn gezicht een lichtroze tint te geven, want ja: ik moet toegeven dat ik aftel naar 9 juni. Die dag nemen de Italiaanse Azzurri het in hun eerste EK 2008-match op tegen Nederland. En ik kijk ernaar uit! Ik ga joelen, roepen, tieren en juichen (ja, scusa, want ze gaan winnen!).

De Italianen lijken me in een sterke groep te zitten. Ze krijgen naast Nederland, nog Frankrijk (die zeker een appeltje of twee met hen heeft te schillen: remember o.a. de WK-finale van een aantal jaren geleden!) en Roemenië op hun bord. Maar ik heb het volste vertrouwen in hen.

Momenteel probeer ik alleen nog telepathische seinen naar Donnadoni te zenden dat hij Del Piero op het veld roept, dat Luca Toni goed in beeld komt, Gattuso zijn hilarische zelf blijft, Cannavaro -uhum- zijn ruim aanbod van talenten toont en dat de Paulo alsnog mee op sjock mag.

Roes

Ik heb mijn auto! Gisteren gaan halen! Het ding herbergt een turbomotor en dat gaat lekker vooruit.

Ik ben helemaal in de wolken, bijna in de zevende hemel. De zesde ziet er alleszins veelbelovend uit. Ik kan het niet geloven: hij is van mij! Ik heb hem. Net een aanstormende verliefdheid: ik wil over niets liever praten. Nee, je moet me niet komen lastigvallen met grijzewolkenperikelen, treinen die te laat zijn, lessen die afgelast zijn, weekendplannen, te dure benzine ... Laten we het gewoon over die witte, gestroomlijnde, Italiaanse schoonheid hebben.

Hoe het wel moet ...

Men neme enkele stevige tomaten, een bakje rucola, een stuk komkommer. Men menge deze ingrediënten - fijn gesneden weliswaar - onder elkaar. Men bakke een aubergine en een bakje kastanjechampions - fijngesneden en zonder bakje weliswaar - lekker op in wat boter met olijfolie. Men menge dit onder de andere groenten. Men neme gerookte forelfilet. Men menge dat bij onze groenten - in fijne stukjes weliswaar. Men knijpe een halve citroen uit over onze mengeling. Men giete abundant olive oil over onze mengeling en men brenge het geheel eventueel nog wat op smaak.

Voila, een eenvoudige, smakelijke salade die op een wip en een flik gereed is!
Eat this, Kaminsky!

De nummerplaat!

Afgelopen weekend mocht ik hem al aanschouwen (dat mag al wel voor de bankcheque die ik uit handen gaf!), nu heb ik ook een naam voor mijn vierwieler: YMT 007. Het is me bijna op het lijf geschreven! ;-)

Made by Lukkas, photoshop-wizard!

Salade met spek en geitekaas

... Niets meer, niets minder kreeg ik dan ook op mijn bord: slabladen waar een konijn erg gelukkig mee zou zijn geweest, spekreepjes waar de gemiddelde Jos van Josée zijn zaterdagse zeiswerk nooit mee zou kunnen volbrengen en een plavei geitekaas waar wel 25 geiten voor een week leeggemolken waren geweest. Oh ja, de eerlijkheid gebeidt me te zeggen dat de kok ook het flesje stroperige aceto balsamico toch nog wist te vinden, net als het potje met platgewalste walnootrestjes.

Het is echt crisis!