een winterse lentedag

Een soort van writer's block speelt me parten. Vaag zou ik een oorzaak kunnen aanduiden, maar even vaag blijft ook die aanstoker ervan.

Een zondagse wandeling in de buurt waaide frisse lucht doorheen de kronkels in mijn hoofd. Een staalblauwe hemel zuiverde een troebele blik. En fijn gezelschap zuiverde met lachsalvo's de longen.

Dit zijn dagen dat rust zich weet in te nestelen, dat een gelukzalig gevoel zich heer en meester waant, dat schaduwen sterk afgelijnd, maar zonder dreiging zijn.









De weidsheid van Kessel-Lo.












Uitzicht over stukje Leuven en de spoorwegbrug.

Een Turkse gipsy op zondagochtend

Na een wroetende, droomloze, rusteloze nacht gaan dansen op hetgeen ik voor het gemak maar een "gipsy-ritme" noem, is allesbehalve eenvoudig. En Serkan heeft dat mogen merken.

Artemisia (rechts op de foto's) had de Turkse buikdanser Serkan kunnen strikken voor een workshop: mijn nieuwe passie kon weer gevoed worden! Ten eerste keek ik er naar uit om eens les te krijgen van een mannelijke buikdanser (ze bestaan wel degelijk dus) en ten tweede zou Serkan ons laten kennismaken met de Turkish Gipsy style. Die stijl bleek niet het tempo 1-2-1-2 te volgen, maar eerder iets van een rustige 1.2.3 en dan een snelle 4.5. Dat tellen is één ding. Erop dansen is nog helemaal iets anders. Met klunzigheid, zweten, lachen, danspassen en alles erop en eraan ben ik die zondagochtend toch heerlijk in gang geschoten.

Verven

Het werd zo'n beetje lastig "niet de eigenaar zijn van een bijzettafeltje". Het maakte het gevaar op omgestoten glazen en kommetjes ook groter. Niet dat ik dan uit zou barsten in een furie, maar ik heb gewoon geen zin om om de x-aantal weken de Ikea af te schuimen.

Gelukkig was daar de mama; die zijn er altijd en overal wanneer je ze nodig hebt! Zij gaf me met plezier enkele oude tafeltjes mee. Om het geheel een beetje aan te passen aan mijn interieur ging ik ze (de tafeltjes, niet de mama) te lijf met een crèmekleurige verf.

Acht, een heilig buikdansgetal

Heeft het zin dit neer te pennen, terwijl frustratie me drijft? Is het niet meer vol van schoonheid en lyriek als gedrevenheid, plezier en vreugde je de pen in de hand doen nemen?

Hoe dan ook, het toetsenbord streelt mijn vingertoppen, dus doe ik lustig verder, frustratie en vreugde kunnen doen wat ze willen.

Donderdag staat gelijk aan buikdansles, voorlopig en hopelijk nog een tijd (tip voor Artemisia ;)). Uren aan de lavabo met tandenborstel in de mond, minuten aan de afwas, seconden aan de printer bracht ik door met een heupbeweging die een acht moest voorstellen: van beneden scheppend naar boven. Uiteindelijk kreeg ik de beweging in zeer lichte mate onder de knie, achteruitgestoken poep en hoekigheid nu en dan te na gelaten.

Kwam Artemisia vanavond af met een nieuwe vorm van achtjes draaien: van boven naar onder in plaats van onder naar boven. Vreugde voor de nieuwe buikdansles sloeg nu en dan over in frustratie. Ik weet weer wat te doen aan de printer, aan de afwas, aan de lavabo.

Ruth met bril én lach - op vraag

Voila... Het is nog niet dat (een erg moeilijke taak trouwens), maar het is toch al beter, niet?

Wentwoth Miller has left the building?!

Bloed gaat sneller stromen, hart gaat zwaarder pompen, stem verheft zich een paar octaven hoger, glinsteringen in de ogen worden feller, kaken kleuren roder bovenop mijn blush, lippen worden kersenrood, puberale kreetjes en ideeën flashen door mijn hoofd. Even voel ik me weer 14.

Reden is mister Miller, aanstoker is een telefoontje op de vroege ochtend van vriendin Sarah. Ik kreeg niet eens de tijd om het licht in mijn bureau aan te doen of ik hoorde de pertinente vraag in mijn oor galmen: "Kan je geen dagje vrij krijgen vandaag?" Aarzelend overliep ik in gedachten mijn agenda van de komende dagen... Dat zou nipt zijn.

Ze drong aan, want sexy thing (als we dan toch in de puberale bakvis-mood zijn) zou zich ergens ter hoogte van Brussel/Vilvoorde/Medialaan bevinden! Zijzelf zou niet gaan. En wat is er nu leuk aan alleen de bakvis spelen als je al 27 bent?!

brillebekkie

Vanaf vandaag vind je me met een bril achter mijn bureau. Ter verduidelijking: mijn ogen zijn perfect, alleen raken ze nogal vermoeid van dat uren typen, creatieve zinsnedes verzinnen, foto's selecteren, allerlei cyberspaces online houden, de consument tevreden te houden enz.

Een fotootje na een eerst vermoeiende werkdag, gevolgd door een hectische zoektocht naar een leuke gsm (bijna onmogelijk in deze platte gsm-cultuur), een maandagavonds supermarktbezoek (huilende kinderen en jekkerende moeders) en een snel-snel dineetje. Kortom: verwacht dus niet te veel... Ik zie er niet uit!

En op vraag van sommige personen... er komt een vrolijkere foto! :-)