Niente di particolare

Nachtelijk bakken

2012-01-30T12:51:00.000+01:00

Januari en februari duren me altijd net iets te lang. Ik kijk al van eind oktober uit naar de lentemaand maart en hoewel ik een geduldig persoon zou kunnen zijn, heb ik het na drie maanden wachten wel gehad. Kwam daar nog bij dat de bevallige Sabine voor the day after ook nog eens sneeuw voorspelde: in mijn ogen enkel schuuune als ik lekker aan het houtvuur in mijn chalet kan blijven zitten. 

Je snapt dus wel dat de mood vooral stond op cocoonen en lui in de zetel hangen. Zolang het maar niets doen was, geen vinger uitsteken en de boel de boel laten. Sometimes a girl's gotta do what a girl's gotta do. 

Secret Spicy kruiding

Dat deed ik dan ook ettelijke uren met plezier, in gezelschap van My Very Loved One, lekkere en foute Viggo Mortensen in Eastern Promises, de steengoede politieke Deense thrillerserie Borgen, een plateau vol druipkaarsen, een beige plaid en smakelijke junk. De avond afsluiten deed ik geheel in stijl in een heet bad met heerlijk geurend schuim en de nieuwste Jamie Magazine.  

En plots was daar datgene dat niemand nog had verwacht, dat waar niemand na een week van slapeloze nachten nog van kon dromen: energie! Kriebelende vingers! En ideeën! Stop uit de badkuip, water weg, handdoekdroog de badjas in (Neen, geen roze satijnen geval voor mij) en in een spurt die Usain Bolt zou doen opkijken richting taartvorm. Yours truly ging inderdaad op die luie laatavond Tarte Tatin bakken!

Omdat ik nogal een aanhanger van de waarheid en eerlijkheid ben, moet ik wel bekennen dat ik aan de start van dit projectje verscheen met een rol kant-en-klaar deeg. Dat betekent dan ook geen uren werk, maar gewoon wat appels schillen, vierendelen, boter en suiker smelten, in de vorm schikken, overgieten met de "karamel", kruiden met mijn speciale bad-ingeving die de taart een werkelijk subliem spicy kantje geeft, bedekken met het deeg en hopla, de oven in.

Het wachten waard

A girl's gotta wait for her cake, dus wat dan anders gedaan dan nog maar lekker bij de Loved One kruipen, met die plaid en de andere mikmak om helemaal verontwaardigd te genieten - ja, toch, want we herkennen oa. inspecteur Zen - van de macht van de Kerk en de willekeur van de Engelse koningen in het nieuwste middeleeuwse drama op televisie, The Pillars of the Earth. 

Opnieuw genieten van sjeezen dankzij Adele en Bart Peeters

2012-01-17T07:02:00.000+01:00

Ja, ik ben blond, mijn dosis testosteron ligt behoorlijk laag en ik spreek liever over keukenmaateenheden dan over pk's, maar in een niet zo ver verleden schreef ik toch met plezier voor de coolste autoblog op het net, DRIVR.be. 

Dat was toen de idioten nog besloten te voet te gaan in plaats van in hun getunede banaangele (of muisgrijze) voitures met te veel de geasfalteerde kilometers op mijn weg in te nemen. Dat was toen ik nog met de regelmaat van een week mijn was en strijk bij La Casa Mamma ging afzetten en ophalen. Dat was toen ik nog zo genoot van een rondje doorheen het Vlaamse land tsjoeken. 

Awel, door omstandigheden (cfr. de getunede banaangele voitures) werd dat genot danig beperkt en neigde dat zelfs naar een claustrofobische angststoornis. Maar gisteren kon ik het weer proeven: het plezier, het sjeezen (en dan bedoel ik niet iets dat spectaculair boven de snelheidslimiet uitsteekt) en cruisen.  

Dat had vooral te maken met mijn co-piloot (wat The Big L al niet kan!), het moment (zondagavond: elke bestuurder van een bananengele wagen zit dan waarschijnlijk vogelepik te spelen in het dorpscafé Onder den Toren) en de reeks muziek die er klaar lag. Geen verstommende MNM, of erger Q-Music, maar de goddelijke Adele en mijn Tweede Ideale Man aka Bart Peeters. 

De wagen is eigenlijk de enige plek waar ik echt naar muziek luister... en geniet. Ik geniet ook op een danslvoer, maar je kunt je wel voorstellen dat het luisteraspect daar wat minder belang heeft. Het kan me niet schelen dat volgens muziekfilosoof Simon Reynolds Adele ongelofelijk "treurig" vindt omdat ze "niets nieuws wil uitvinden, maar klakkeloos recycleert wat 45 jaar geleden al werd gedaan". Of dat De Standaard haar teksten "pretentieloos melig" en "ronduit simplistisch" noemt.

 

Ik genoot van beider stem, woorden, gevoelens, muziek. En de rit. En reed net dat beetje trager om de drive home wat langer te laten duren. De banaangele getunede bumperklevende Seat kon er niet zo mee lachen. Die had waarschijnlijk wat anders dat door zijn luidsprekers knalde. 

Herfstsalade in putje winter - Mail me even mijn mail

2012-01-16T12:01:00.000+01:00

Een mens kan niet altijd een booming birthday party throwen dus vierde ik het enkele maanden geleden en petit comité met mijn lieve familie en een duo vrienden. The food hield ik liever niet petit comité, want hoe decadent ook, ik hou van overvloed wat dat betreft. En zodoende verscheen er een gevarieerd herfstbuffet dat de kritiek in tijden van economische crisis en ongelijke voedselschaarste wel kan overleven. 

Herfstsalade

Dat buffet maakte blijkbaar indruk, want bij elk vertrek kreeg ik de prangende vraag of ik het recept van die oh zo lekkere herfstsalade wilde doormailen. Zo gevraagd, zo gedaan. En moi, ik ging verder met kokerellen en voortsjeezen. 

Tot mijn gesjeez onlangs even uit hoogstdringende reden een halt toegeroepen werd en ik in een heel uitzonderlijke, slechte bui echt niet kon bedenken wat ik 's avonds op tafel zou toveren. Dan zijn daar de Gouden Mama's (die van mij is toch van Goud!): dat ik toch "die geweldig lekkere herfstsalade" kon maken, in een wip en een flik. 

Drie uur over lopen piekeren of dat nu wel een goed idee was en of de smaakpapillen er naar snakten, om vervolgens daadkrachtig de knoop door te hakken: herfstsalade it is! Klein obstakel: ik had geen flauw benul meer wat er in de salade ging behalve champignons. Ring, ring... hulplijn mama?! Of ze me dat gegeerde recept kon doormailen, dat ik haar ooit doormailde, maar mezelf nooit mailde. 

Geroosterde groenten


Het lijf - en de ziel als verlengde, of begin, van dat lijf - zou er deugd van hebben, want ik had een lekkere, lichte avondmaaltijd voor ogen: herfstsalade aangevuld met de geroosterde groenten die destijds ook het buffet vulden en een gegrilde vis besprenkeld met olijfolie en citroensap.

* 

En nu voor eens en altijd, dit is wat je bijeen moet husselen: slamengeling, evt met rucola 
mengeling bospaddenstoelen 
1 courgette 
1 teentje look 
1 el wittewijnazijn 
olijfolie 
peper zout 
1 tl mosterd 
amandelen 
flinke el oregano 

* 

Was de sla, zwier en doe in een kom. 
Rooster de amandelen in een droge pan met antiaanbaklaag tot ze goudgeel kleuren en doe ze bij de sla. 
Snij de courgette in reepjes, olie ze licht in en grill deze in een grillpan. Of doe zoals ik en snij de courgette in blokjes en bak deze in een beetje olijfolie in de pan met antiaanbaklaag. 
Doe bij de sla. 
Bak de fijngesneden champignonmengeling nu ook in de pan. Bestrooi met oregano en voeg bij de sla. 
Voor de dressing meng je ongeveer 1 eetlepel wittewijnazijn met 1 theelepel mosterd en een scheut olijfolie (te zien naar smaak en goesting). Roer goed en giet wanneer je de salade serveert over de groentenmengeling. Kruid evt nog af met peper en zout. 

Voila, that's it! 

PS. Ik had ook nog een kommetje gegrilde groenten erbij: kerstomaatjes, 1 rode paprika (liefst een zoete puntpaprika, maar die zijn moeilijk te vinden) en twee à drie rode uien: fijn snijden, besprenkelen met olijfolie en 40 minuten onder de grill in de hete oven zetten. Eruit halen, de groenten in een andere kom scheppen, evt besprenkelen met een lookolijfolie. 

Winters Leesvoer

2012-01-10T15:54:00.003+01:00

Het zijn normaal de kookboeken die ik per palet naar binnen sleur, overal laat rondslingeren, nu en dan vastneem om er daarna gewoon maar bewonderend naar te staren. Maar dat is leesvoer voor overdag, voor dode momenten, hongerende momenten en ogenblikken van kriebelende kookvingers. 

Op die andere veelal donkere tijdstippen, wanneer ik heerlijk onder de zacht katoenen lakens kruip met slechts hier en daar een lampje zijn het de verhalen van anderen die me wegrukken uit de dagelijkse belevenissen en me uitnodigen in een nieuwe wereld. 

Door verschillende omstandigheden ontdek ik die andere wereld trager dan vroeger, maar nog altijd met ontzettend veel plezier. En om dat plezier te voeden, bestelde ik op een middag geen palet, maar een klein stapeltje leesvoer met verhalen over andere werelden. Want de dagen zijn dan wel al minitieus aan het lengen (check 17u!), maar ze blijven donker (check www.kmi.be en 19u!). Ideaal voor een lampje, zacht katoen en vertelsels. 

Zoals: 

Het Familieportret - Jenna Blum: een verhaal over de 4-jarige Duitse Anna en de 54-jarige ondertussen Amerikaanse Anna en het familieportret dat zij vond van haar, haar mama en een Duitse nazi-officier. Van de Amerikaanse bevrijder en de man die hen naar de VS bracht geen spoor. Hoe donker is haar (oorlogs)verleden?

*

Het Kleine Meisje van Meneer Linh - Philippe Claudel: ik was meteen geboeid door de manier waarop Barbara het boek beschreef "heel dun, maar onwaarschijnlijk mooi". Voor zij die meer willen weten... opnieuw oorlog, maar deze keer met een grootvader die zijn land ontvlucht samen met zijn kleindochter om haar een mooiere toekomst te geven. Over toewijding, spot en een nieuw vreemd land waar je je niet thuis voelt. Maar ook over nieuwe vrienden, luisteren en een park. Tot drama weer een blok in de weg zet. Ik zou moeten verwachten: "meesterlijke sfeerbeschrijvingen, prachtige beelden en treffend taalgebruik".

The Lovely Bones - Alice Sebold: her name was Salmon. Yep, like the fish. Veel heb ik soms niet nodig om geprikkeld te worden, al zal niet iedereen dat beamen. We hebben het hier over boeken en dit boek geeft inkijk in de wereld - of beter, de hemel - van Susie Salmon, die op een ongelukkige dag vermoord werd. Geen crimi, maar wel een verhaal verteld door ... Ja, eigenlijk.... een lijk. Mmmmmh, dat wordt very interesting. Susie kijkt neer op de wereld die achterblijft: haar vrienden, haar moordenaar en haar familie.

Een Fractie van het Geheel - Steve Toltz: de tip kwam er in het Engels, en hoewel dat zeker en vast intellectueler lijkt, ging ik toch voor de Nederlandse variant. Ik geef het toe dat ik hoogst waarschijnlijk zal moeten inboeten op virtuoze zinnen, maar ik waag het erop. Zeker wanneer een boek complexe vader-zoonrelaties belicht, er ook nog een nonkel een rol speelt en filosofische beschouwingen over een verachte wereld in de spotlights staan.

nvdr, ik liet me graag inspireren door het leesplezier van o.a. Barbara, Daisy en Stijn! Bedankt! 

Elke dag een bijzondere Cake-dag dankzij The Hummingbird Bakery!

2012-01-03T14:45:00.000+01:00

Toen ik eenmaal geconfronteerd werd met het onontkoombare lot van de puberteit, staken borstjes voorzichtig de kop op, maar verdween mijn hang naar zoetigheid. Enkele jaren later koos ik liever voor een voorgerecht dan voor een nagerecht en ging ik eventuele eenzame dagen te lijf met een glas lekkere wijn in plaats van met een pot chocolade-ijs.

Dezer dagen durf ik mijn puberale koppigheid in mijn strijd tégen desserts al eens opzij zetten. Ik moet wel. Het lot dreef me immers na een semester Inleiding tot de Warme Keuken naar een module Nagerechten.

Maar niet alleen dat. Om de zoveel tijd belandt er een of ander kleurig cupcake-, whoopie pie- of taartenkookboek in mijn handen. En hoewel ik de hele cupcakerage wegens te zoet, te gesuikerd en gewoon too much aanvankelijk met plezier aan me voorbij liet gaan, kan ik nu niet anders dan erkennen dat het kriebelt.

Het kriebelt door Rudoplh en zijn fantastische cupcakes, door dat jolige Snelle Taartenboek van Uitgeverij Snor dat ik toch stiekem lekker niet in de vuilnisbak heb gekieperd en dan is er nog dat machtige chocoladeboek van Anne Deblois! Zelfs een wiskundige koele kikker (die ik absoluuuuuuut niet ben) blijft hier niet onbewogen onder. Maar de grootste jeuk kreeg ik van het net vertaalde Cake Days van The Hummingbird Bakery.

Deze Britse Bakery kan medeverantwoordelijk worden gesteld voor de hoeveelheid aan gesuikerde boeken - en dan vooral met het suikergehalte van een cupcake - in het kookboekenrek. Maar zijn we daar - met dus ondertussen de opzij geschoven puberale koppigheid en herwonnen en opgedrongen liefde voor zoet - rouwig om? Not at all.

Cupcakes, whoopie pies, popcakes... allemaal goed en wel. Hummingbird brengt in zijn Cake Days gelukkig een ruimer assortiment. En ter verduidelijking: een schitterend, ruimer assortiment, dat er bovendien ook nog eens prachtig uitziet. Staat op mijn to-bake-lijstje (en als het daarop belandt, dan moet het er ook zeker al doenbaar uitzien, remember mijn mislukkingen die nu liggen te rotten op de grote afvalberg): appelkruimeltaart, bloedsinaasappelcheesecake, kokosroomtaart, citroencake met maanzaad, perzik-frambozentaart, kokosblokjes met jam, cheesecake met chocolade en limoen... Ok, ik geef toe: ook de mojitominicakejes.

En net zoals crimi-series altijd wel ergens een oude knorrige politiechef verstoppen, zo hebben zoetigheidboeken ook hun eigen genrekenmerken, die mijn jeuk heerlijk opwekken. The Hummingbird Bakery weet er blijkbaar alles van, want het boek heeft een voldoende grote portie roze inkt gebruikt, geeft een lekker lettertype, leuke titels, heerlijke foto's en oh ja, heb ik al gezegd dat er lekker veel roze is?

Er zal ook lekker veel gesport moeten worden ter compensatie, vrees ik.

Cake Days, Taart- en cakerecepten waarmee u elke dag bijzonder maakt, The Hummingbird Bakery, Veltman Uitgevers, € 19,95

Gezond kerstidee: Groene curry met schelpjes

2011-12-23T06:54:00.022+01:00

Kerst staat voor de deur en dat betekent - volgens de boekskes - te veel eten, te veel drinken en vaak nog eens ongezond eten. Voor mij betekent dat kokerellen met de lekkerste en fijnste ingrediënten. Anders dan anders, met een beetje extra, maar niet te zot.

Bedenking aan mezelf: ik probeer dat het hele jaar. Boom met lichtjes of niet. Alleen zijn die fijne, lekkere ingrediënten in de supermarkten rond eindejaar en masse aanwezig. Dus belandde er gisteren 600 gram venusschelpjes in mijn overvolle kar. En omdat ook ik niet graag te veel uitzet en me soms dus toch bang laat maken door wat die boekskes allemaal prediken, koos ik daarbij voor een vetarm, maar kruidig gerecht... in mijn favoriete LeCreuset!

Groene curry met schelpjes

NODIG

Voor 4 personen

1 kg pompoen, in blokjes

2 wortelen, in stukjes

Handjevol fijne boontjes

600 gram venusschelpen

2 el arachideolie

6 peulen kardemom

6 laurierblaadjes

2 tl mosterdzaad

2 kaneelstokken

1 grote uit, gesnipperd

4 teentjes knoflook, gesnipperd

2 groene chilipepers

2 el komijn

2 el koriander

2 tl kurkuma

zout

375 ml kokosmelk

verse koriander

DOEN

Schil de pompoen, verwijder de zaadjes en snij in gelijke blokjes. Was en schrob de venusschelpen. Goei de geopende schelpen weg.

Verhit de olie in een stoofpot en bak hierin de kardemom, laurier, mosterdzaad en kaneel tot het aroma vrijkomt. Voeg de gesnipperde ui, gehakte knoflook en fijngesneden pepers toe. Doe er de komijn, koriander, kurkuma en zout bij. Laat even meebakken.

Voeg de pompoen bij de gebakken kruiden en roerbak 5 minuten. Doe er de wortelen en de boontjes bij. Blus met 100 ml water en de kokosmelk. Laat 15 minuten goed doorkoken tot je een mooi gebonden curry krijgt. Voeg naar eigen smaak nog wat kokosmelk, komijn en koriander toe.

Schep er de venusschelpjes bij en laat afgedekt sudderen tot ze open zijn.

Serveer met rijst en verse gehakte koriander.

Uit: Le Creuset, Stoofpotten, Originele en Klassieke Gerechten, Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts, € 9,95

Delen met prachtig design

2011-12-22T11:35:00.001+01:00

Ik stond met lucifers en kaarsen in mijn hand toen de bel ging: stond daar een van onze lieve buurjuffrouwen met een Serax-tas in de hand. "Een levering voor jou", zei ze en ze overhandigde me de zwarte papieren zak. Erin: een wit vierkant pakje met een knalrode strik rond. Daarin: een witte doos met een blauw logo "Sastrugi - Wout Bru - by Nedda El-Asmar". Erin: twee prachtige op het eerste zicht ogenschijnlijk heel sobere witte borden.

Sastrugi is het wondermooie fenomeen uit het Hoge Noorden waarbij de poolwind het sneeuwlandschap doorgroeft en tekent. Voor ontwerpster Nedda El-Asmar het uitgangspunt voor Bru's borden. Mijn oog had het al gezien: dit is een sober, maar krachtig en prachtig design. Geen ordinair wit bord. Neen, er spelen zich dingen af in het bord die je aandacht meer dan waard zijn. En dan heb ik het over meer dan het eten dat erop komt te leggen.

En om nu we toch over dat eten spreken. Ik kreeg dit bord aan om te doen waarvoor het dient. NEEEEE! Dat is niet enkel voeding presenteren, hoe verfijnd ook. Dat is om te delen, te genieten, te houden van. Dus ik wachtte niet tot kerstavond om deze pareltjes te gebruiken.

Ook op een ordinaire weekdag kan je delen, genieten, houden van. Dus begon de avond met het bekampen van stresspijnen, griepgevoelens en vermoeidheid. Juist, gezellig met zijn twee gingen we voor een aperitiefmoment in bad, met massa's schuim, veel kaarsen (cfr. de kaarsen en lucifers), lekkere bubbels en gezonde schnabbels. Kan een mens nog meer delen?

Toch, zo blijkt. Daarna volgde dan het vlees der Vlaemsche vlezekes: varkenskotelet. Op een prachtig design van een bord. Ja, om te delen. Wat maakt het uit wat erop komt. Al is het hutsepot. Tafel werd gedekt met meer mooi servies, kaarsen en leuke servietten. We deelden, genoten en aten smakelijk van varkenskotelet gemarineerd in olijfolie, citroensap, rozemarijn, tijm en look... Met gestoofd witlof, sluimerewten en met grof zeezout bestrooide, gebakken aardappelblokjes.

Neen, niet de keuken van Wout Bru, maar wel af en toe onze keuken. En ons moment om te delen.

In de reeks van Nedda El-Asmar voor Wout Bru zijn 4 formaten platte borden, 4 formaten diepe borden en kleine en grote koffiekopjes te verkrijgen. Serax bracht ook een reeks unieke ontwerpen uit van o.a. Peter Goossens en Michel Bra. Deze speciaal ontworpen reeks is te verkrijgen bij de betere kookwinkels.

Fan van tajine

2011-12-20T11:05:00.005+01:00

Tajine met kip, olijven en citroen

L'Amour et moi, wij zijn fan van de tajine. Vorige week op een luie dag ingehuldigd. Nu op een iets actievere dag opnieuw uit de hoed getoverd. Terwijl ik naarstig theoriebegrippen uit de basiskeuken - niet te onderschatten voor mijn verstand zijn vooral de benamingen van de kookpotten - probeerde te memoriseren, raakt l'Amour stilletjesaan in turbo-modus. Ik overdrijf niet. 

Hij plooide de was en zette een nieuw machien op, hij bracht het glas en vuilnis weg, ruimde de keuken op om er nadien een heerlijk speelterrein van te maken. Hij ging immers gedreven door met vers brood bakken (en nee, wij hebben geen broodmachine, wij doen dat op échte wijze), kippenbouillon te maken waar hij dan en passant een verrukkelijke kippensoep van maakte en met alles voor de tajine van die avond te prepareren. 

Verrukkelijk. Een smaakbom. Zacht pikant, pittig en kleurrijk. Fantastisch. Ik was lyrisch en zweef nog altijd op mijn roze-lekker-eten-wolk. Ik weet het, hij is mijn Amour, en dus kan er sprake zijn van lichte positieve discriminatie, maar who gives a damn? Dat is hier geen bedrijf. 

Hij was zo lief om zijn recept, tussen zijn turbo-agenda door, te delen. Hier gaan we: 

Voor 4

4 kippenbouten laten marineren in 1 tl geplette korianderzaadjes, 1 tl geplette komijnzaadjes, 1tl gemberpoeder, grof zout, peper en 2 el olijfolie

  15 minuten aanbakken in hete tajine.

Daarna

2 venkels in 8 gesneden

2 juinen in 8 gesneden

4 looktenen in plakjes gesneden

Een bos koriandersteeltjes

Erbij en even laten meebakken.

Daarna

2 ingemaakte citroen in 8 gesneden

100 gr ontpitte olijven
een pluk saffraan 

5 dl kippenbouillon

Erbij en beetje omroeren

1.5 h op laag vuurtje in de tajine laten sudderen en halverwege even roeren en eventueel vocht bijvoegen

Korianderblaadjes toevoegen en serveren met couscous.

Geïnspireerd op Jamie Oliver

Machtig chocoladeboek van Anne Deblois!

2011-12-19T12:22:00.000+01:00

't Heeft de juiste hoeveelheid roze. En dan net in die ene prachtige tint! Bovendien gaat het dan nog eens over chocolade. Bestaat er dan vandaag een mooier en aantrekkelijker kookboek dan dat van Annes Lekkerste Chocoladerecepten? Nope, ik vrees van niet. Ik ben verkocht.

Het lijkt geen klepper te zijn en toch bevat het een dikke 70 van de allerbeste chocoladerecepten. En ja, Anne Deblois is Franse, terwijl chocolade een Belgische trots is, maar Anne is zowat de bekendste chocoladespecialiste bij onze zuiderburen. Ik zette mijn chauvinisme dus vlotjes opzij... Om plaats te maken voor gretige nieuwsgierigheid.

Hoe kan het ook anders dan dat het boek opent met een recept voor Moelleux, gevolgd door de topper onder de klassiekers: de chocoladecake. Poepsimpel, maar oh zo lekker en goud waard! Maar wat volgt, is een onweerstaanbaar festijn, zelfs de niet-chocoladeliefhebber zal niet kunnen weerstaan. Een teaser: cookies met espelletepeper en stukjes chocolade, krokante truffels met fondant hart, roomsoezen gevuld met ganache van passievruchten, rotsjes van praliné feuilleté, chocoladetablet met verse basilicum, madeleines met citroenschil en chocolade enzovoorts, enzovoorts.

Wat helemaal geweldig is: Anne doet het er allemaal heel gemakkelijk uitzien. Ik krijg direct zin om elke dag van dit resterende jaar een van haar toffe recepten uit te proberen. Faalangst, wie spreekt er nog over? De prachtige foto's - met een toets roze - zit daar zeker ook voor iets tussen. Dit boek wordt een favoriet! Bij jou ook?

Annes Lekkerste Chocoladerecepten, Anne Deblois, Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts, € 24,95

CAKE MET CACAO EN STUKJES CHOCOLADE

Voor 4 personen

150 gram bloem

180 gram gezouten boter

120 gram chocoladecallets

90 gram witte suiker

35 gram cacaopoeder

3 eieren

5 gram droge gist

Verwarm de oven voor op 180°C. Vermeng de bloem, de suiker, de gist en het cacaopoeder in een kom. Maak een kuiltje in het midden.

Laat de boter smelten en laat dan wat afkoelen op kamertemperatuur. Klop de eieren los en doe er de lauwe boter bij. Giet het mengsel in één keer in de kom met bloem en meng tot een glad deeg.

Roer er de chocoladecallets onder. Giet in een ingevette cakevorm en bak 30 minuten in de oven.

Vrijdagavondchaos met de examenoefening Warme Keuken

2011-12-18T19:18:00.001+01:00

Vrijdagavond (cfr. de dichterlijke vrijheid)... Om een uur of zeven... Krijg ik de kriebels... begint het hier te beven... Dan moet ik weg naar een of ander gasfornuis...

En dus zodoende kon ik niet snel genoeg van een overvolle, stinkende trein na een hectische dag op de redactievloer naar huis strompelen om op adem te komen en achter mijn kookpotten te kruipen. Al beloofde ook dat hectisch te worden. Ik was namelijk van plan mijn praktische examenoefening (van de kookles) te oefenen.

En dat is hectisch omdat
a) mijn hartslag van nature de hoogte in schiet bij het woord "examen" (ik denk dat het een genetische oorsprong heeft, maar sshhhht!),
b) het om een recept - gepocheerde zalm in wittewijnsaus met sjalot, geconcasseerde tomaat en pomme chateau - uit de kookles gaat en ze in (restaurant)keukens blijkbaar hun hand niet omdraaien voor een sessie vuile potten meer of minder (let op het woord "sessie", dat wijst op meer dan één). Dat beloofde dus rommel en een doolhof van potten en chinois in mijn keuken.
c) ik eigenlijk teutop was.

Maar de eerder in de week vers ingevroren zalm was al mooi ontdooid en ik had een verlangende (naar mijn gerechje) en hongerige Lieveling bij me, dus er was no way back.

Ik ging de strijd met plezier aan, maar hoewel het gerecht eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is, zitten er toch enkele addertjes onder het gras. Toch voor mij. Om te beginnen is dat de timing: hoe hou ik in godsnaam mijn gegaarde zalm lekker warm, terwijl mijn wittewijnsaus aan het inkoken is? En nog: het lijkt me niet moeilijk om de aardappelen gaar en warm te hebben tegen de tijd dat het bord vertrekt naar de eter, maar waarom lagen er bij mij dan koude aardappelen naast de zalm? En ook: waar blijft mijn fingerspitzengefühl voor het pocheren (dus niet koken) van de zalm in mijn braisière?

Goed, al bij al zat er in de kokende chaos niets anders op dan gewoon door te doen. Dus emondeerde ik de tomaten, hakte ik peterselie fijn, sneed ik aardappeltjes in tonnetjes (of toch in iets wat er op leek) en maakte ik een werkelijk smakende wittewijnsaus om bij de sappig gepocheerde zalm te serveren. Bovendien vertikte ik het om echte boter en volle room te gebruiken en maakte ik een Ruths light versie van. Het leek wel of ik een soort shiva was, teutop of niet.

Ik was best trots op mijn prestatie en de Lieveling at met veel smaak, een mooie beloning. Een mislukking was het zeker niet te noemen. Nu alleen nog mijn leraar-chef daar binnen enkele weken van overtuigen! 't Zijn die addertjes.

Een wervelwind in de keuken

2011-12-16T07:04:00.001+01:00

Toen het nog zeker tien uur licht was op een dag, de zon nog geacht werd te schijnen en de temperaturen nog rond een aangename 20°C cirkelden, kreeg ik een pakket van AVEVE, ofte de boerenbond, in mijn handen. Best indrukwekkend, want erin zaten een grote springvorm, een doos icing, verschillende verpakkingen uitsteekvormpjes, cucpcakehoudertjes, twee pakjes ready to make-deeg enz. 

Ik heb nogal goede herinneringen aan koekjes bakken. In mijn eveneens zonnige gedachten over mijn babytijd zit ik nog in mijn kakkestoel terwijl ik met de mams jolig deeg kneed voor zandkoekjes en cakes. Kleine nood van de redactie, volgens de mams was ik veel ouder dan de babyleeftijd. Haar mening is meteen ook de reden waarom ik mijn prinsesje van een petekindje nog altijd niet dat erg leuke kinderkookboek cadeau heb gedaan. 

Combineer de twee bovenstaande paragrafen en je komt uit bij: heerlijk koekjes bakken op een regenachtige en winderige dag. Didn't think so. Jammer genoeg. Hoewel ik nauwgezet de aanwijzingen op dat klaar-om-te-bakken-deeg volgde, zag ik al na tien minuten dat het een fiasco zou worden. Het deeg was immers veel te nat. Zelfs na het toevoegen van bijna een half pak bloem, veranderde er niets aan de consistentie. 

Lunchsalade, garnaaltjes en avocado

Maar zo snel sla je me niet uit mijn lood, al lijk ik soms een overlopende emo-kikker. Ik oefen geduld uit tijdens de rustpauze van het deeg, ik strooi vol goede moed nog een beetje bloem op mijn werkvlak om het deeg te gaan uitrollen en hou stevig en stoer mijn uitsteekvormpjes (hartjes!!) klaar. Een maat voor niets: het deeg plakt. Het plakt aan mijn deegrol, aan het werkvlak, aan de pot met bloem, aan de keukenvloer, aan de keukenkast, aan mijn elleboog. Paletmes erbij en de boel de vuilnisemmer in schrapen. Arrivederci, ready to make-deeg! 

Langzaam geroosterde tomaten, zicht na 2 uur

Nu is het echt. Het is echt bewezen dat ik niet overweg kan met kant-en-klare pakjes deegmengsel. "Een ei erbij en het is klaar": yeah right, niets van dat! Stond ik daar in mijn fleurige, funky Marimekko-keukenschort vol bakgoesting... 

Home made tonijnsalade to be

Dan zit er niets anders op dan én verse tonijnsalade te maken, én langzaam gegaarde tomaten te prepareren, én de lunchsalade met garnalen en avocado te bereiden! 

Het beste middel tegen winterblues

2011-12-15T05:33:00.036+01:00

De laatste weken heb ik twee keer een hele homp chocoladedeeg al vloekend en tierend in de vuilbak gekieperd. Je begrijpt dus mijn faalangst toen ik toch koste wat kost deze prachtige chocoladetaart wilde bereiden.

Koste wat kost, want ik kon mijn ogen niet van de prachtige coverfoto (Delicious. kerstnummer 2011) houden. Koste wat kost, want mijn plan om dit lekkers op een van de drie kerstetentjes als dessert te serveren, werden onbewust doch doeltreffend getorpedeerd. Een eventueel must-have-gezond-eetpatroon kon de pret niet bederven. Chocolade is goed voor het lichaam, n'est-ce pas?!

Handig voor de faalangst is dat je geen echt deeg moet mengen en kneden. Er wordt ook niets gebakken. De taart stijft geleidelijk aan en laagje per laagje op in de koelkast. Leuk voor nonkel Louis aan de kersttafel is dat er ook een minimale hoeveelheid rum in gaat en dat de bigarreaus (ofte van die knalrode opgelegde kersjes die eigenlijk niet te eten zijn) die rumsmaak versterken op een heel aangename manier.

Ook handig - look at the bright side of life - is dat je met een springvorm van ongeveer 20 cm doorsnede zeker 15 personen gelukkig kunt maken. De taart is immers veel te zwaar om in grote stukken te versnijden.

Maar nu, hoe pak je het aan? Wel, zie hier:

MARQUISE VAN CHOCOLADE

NODIG:

150 gram digestivekoekjes + 75 gram verkruimeld (je kan ook petit beurrekes nemen)

40 gram gesmolten boter

200 gram pure chocolade

2 eierdooiers

275 gram suiker

3 el rum

75 gram amandelschaafsel, eventueel geroosterd (ik voegde nog 25 gram geschaafde hazelnoten toe)

60 gram bigarreaus

50 gram slagroom

150 gram melkchocolade (ik gebruikte pure chocolade)

DOEN:

Mix de digestivekoekjes fijn in een keukenmachine en meng met de gesmolten boter. Vet de springvorm in en verdeel het koekjesmengsel in een niet te dikke laag gelijkmatig over de bodem. Druk aan met je handpalm of de bolle kant van een lepel. Laat opstijven in de koelkast.

Smelt de boter en chocolade au bain marie. Roer goed door. Klop intussen de eierdooiers met de suiker tot een dikke, korrelige massa. Spatel ze door het chocolademengsel en lepel er vervolgens de rum door. Spatel als laatste het amandelschaafsel (en eventueel hazelnootschaafsel), de fijngehakte bigarreaus en verkruimelde koekjes erdoor. Verdeel de massa over de koekjesbodem in de springvorm en strijk de bovenkant glad. Laat de marquise opstijven in de koelkast.

Breng de room op een laag vuur aan de kook en smelt hierin de chocolade. Wanneer het chocoladeglazuur de dikte van yoghurt heeft, verdeel je een dun laagje gelijkmatig over de marquise (bv. met een paletmes). Laat minimaal 4 uur opstijven in de koelkast. Dek de taart goed af met aluminiumfolie om geuroverdracht te vermijden.

Inhuldiging van de tajine!

2011-12-14T06:59:00.048+01:00

Voer voor een luie dag: recept van Jeroen Meus, een tajine en een keukenschort van Il Gallo Nero
Wat doet een mens op een luie dag? Een lekker ontbijtje, een tripje met de trein, een mooie tentoonstelling van Rik Wouters, een triple Karmeliet, een onverwachte bontjes-buit dankzij een leuk shoppingmoment en een vertraagde treinrit terug leken ons wel wat.  
Tajine in volle actie!
Afsluiten deden we in slow cooking en gezonde geest in een ... je weet wel...spirit - ideaal voor een luie dag - met de inhuldiging van de prachtige tajine, cadeautje van mijn broetie en zijn mooie vrouw. Erin ging een recept van Jeroen Meus, ofte Meneer Dagelijkse Kost.Eruit kwam een lekker gegaard en kruidig stukje lamsvlees met courgette, wortel, selder en aubergine.Verse koriander en munt on top maakten het geheel af. Een bolletje couscous met kikkererwten erbij en Il Mio Amore e io genoten met volle teugen. MMmmmmmh, I like weekends!
Tajine van lamsschouder, courgette, wortel en aubergine
NODIG:1 theelepel  koriander 
1 theelepel  komijnzaadjes 
 1⁄4 eetlepel  zwarte peperbolletjes 
1 teentje  look 
 1⁄4 theelepel  kaneelpoeder 
 1⁄2 theelepel  râs al hânout (kruidenmengsel)
 1⁄2 stuk  gember 
    olijfolie 
400 g  lamsschouder (verdeeld in stukken)
1 stengel  bleekselder 
 1⁄2    wortel 
 1⁄4    aubergine 
 1⁄4    courgette 
1 eetlepel gehakte munt 
1 eetlepel gehakte koriander 
    zout 

DOEN:
Verhit het  koriandergraan, het komijnzaad en de peperbolletjes een paar minuutjes  in een steelpan. Zo komen de aroma’s van de kruiden vrij. Zodra de  kruiden knisperen, giet je ze in de vijzel. 
 
Stamp de  kruiden tot een fijn poeder. Voeg de look, het kaneelpoeder en de Râs al  Hânout toe. Rasp er de gember over en voeg een scheutje olijfolie toe.  Plet alles tot een smeuïge kruidige massa.
Verwarm de tajine voor op het fornuis. (Let op: als je tajine recent in water geweekt werd, zal er flink wat stoom van af komen! Dat is perfect normaal.) 
 
Versnij  het lamsvlees in grote dobbelstenen, vergelijkbaar met ons klassiek  Belgisch stoofvlees. Doe de stukken lamsvlees in een kom en giet er het  kruidenmengsel over. Roer even om. 
 
Giet een scheut olijfolie in de hete tajine en kleur hierin de gemarineerde stukken vlees aan elke zijde. 
 
Voeg vervolgens een beetje water toe en zet het deksel op de tajine. Laat het vlees een kwartier verder garen op een matig vuur.
Maak intussen de groenten schoon en snij ze in grove stukken. 
 
Voeg  dan de groenten toe. Leg de hardste groenten in het midden van de  schaal (selder, wortel). De zachte groenten leg je aan de rand van de  schaal (courgette, aubergine). Laat alles nog een kwartier sudderen.  Voeg naar smaak een beetje zout toe. 
 
Controleer of alle  groenten gaar zijn. Strooi snippers verse munt en koriander over het  gerecht en serveer de stoofschotel aan je tafelgenoten.

Energiekick - part two

2011-12-13T07:48:00.033+01:00

Ja, ook ik weet het. Een gezonde geest in een gezond lichaam krijg je niet door uren op de zetel te hangen en daarnaast nog eens pakken melkerijboter, volle room en suiker te verorberen. Al dan niet verwerkt.

Maar dit lekkere, snelle receptje zet je wel op weg, zonder melkerijboter, room of suiker, maar met massa's groenten en magere vis. Leve de-dame-die-waarschuwt-voor-Het-Grote-Gevaar, want zij gaf me dit idee!

NODIG:

Witte vis, bv. kabeljauw (150 gram per persoon)

bakje champignons

1/2 courgette

1 rode paprika

2 wortelen

eventueel nog extra groenten naar keuze

handvol hazelnoten

handje geraspte lightkaas

sap van een citroen

DOEN:

Snij de groenten in fijne stukken. Afhankelijk van de grote en hardheid kunt u ze op voorhand een beetje aanstoven. Doe ze met een weinig olie in een ovenvaste schaal.

Hak de hazelnoten fijn in een blender. Kruid de visfilets met peper en een weinig zout. Besprenkel met het citroensap. Leg de visfilets op de groenten in de ovenschaal. Bedek de vis met de gehakte hazelnoten en een beetje geraspte kaas.

Zet ongeveer 15 minuten (evt bij te stellen, afhankelijk van de dikte van de visfilets) in een voorverwarmde oven op 220 °C.

Lekker met puree.

Peren met energiekick!

2011-12-12T14:19:00.001+01:00

Ik slaag er verdekke toch dikwijls in om erg gespannen rond te lopen, om te hollen richting deadlines, om me over tientallen zaken tegelijk zorgen te maken, boos te zijn op de hele wereld en te proberen "én én én én ....én" te combineren. Zoiets maakt erg moe. Soms zelfs leeg. Het is niets nieuw, het is mijn levensstijl.

Een Luz de lux-uitspatting levert - naast heel veel andere zaken. Uiteraard - in vele gevallen een energiekick en gevoel van beloning aan. Maar zoals een psycholoog zou besluiten: er is diepgaander werk nodig. En zoals ik ook had besloten voor de spiegel tijdens een van mijn energiekicks: er is een laagje meer nodig. En wist de leverancier van die kicks toch net geen heel aanlokkelijk voorstel te doen, zeker?!

Gevolg: minimaal twee keer per week vind je me sinds kort in een aangenaam verwarmde, transparant ding dat het midden houdt tussen een aquarium/terrarium en een tunnel, uitgerust met een tennisrokje, t-shirt en sokjes en met af en toe bizarre riemen rond mijn polsen of enkels om turnoefeningen te doen. Viva het gezonde-levensstijl-gebeuren!

Om de zoveel tijd komt er dan ook nog een dame me waarschuwen voor het Grote Gevaar "de pasta", waarop ik haar dan absoluut niet begrijpend aankijk. Ik bedoel maar: mijn moeder sprak vroeger al verwijtend over Italiaanse kledingmaten omdat een 38 daar nog kleiner is dan onze 34! En ik bedoel maar: wat is er nu leuker dan de überkeuken van de smaak te bereiden?! Gevaar? Ik ben nog nooit dodelijk gewond geraakt na het eten van mijn tagliatelle met zalm, broccoli en pijnboompitten. Afin, je begrijpt wel wat ik bedoel.

Nu ja, die dame heeft nog veel meer te zeggen. Eigenlijk te veel, want ik word er krikkel van. Dat terzijde. Ik mag niet afwijken van de hoofdzaak. In het geval je die al uit het oog verloren was: dat is energieker, bruisender (zoals het andere Grote Gevaar: bubbels), meer ontspannen worden en eventueel wat strakker hier en daar.

Awel, en ik denk dat het werkt. Het is niet de 200 grammen die er na vorige keer afvloeiden. Ocharme. Wel dat ik vanochtend stond te peren - sorry, mijn roots komen meer naar boven drijven. Ja, nog meer, dat kan - aan de ontbijttafel en dat ik vijf zaken tegelijk beheerste, mét de glimlach. Mijn Amour was niet zo tevreden met dat hectische zo vroeg in de ochtend. Misschien toch nog maar vooral vertrouwen op een Luz de Luxe-energiekick?!

Een groene Groupon!

2011-11-25T10:03:00.001+01:00

Groupon krijgt concurrentie, althans toch in Amsterdam, van Strawberry Earth. De naam is niet alleen lyrischer, hij bekt ook leuker en de deals die dit collectief voorstelt zijn een voor een ecologisch, groen en duurzaam (wat weliswaar drie keer ongeveer hetzelfde is).

De eerste week boden ze op hun mooi vormgegeven website - nog zo'n verschil met Groupon - een discodiner voor twee in het hipste restaurant van Amsterdam aan en een pakket Franse biowijnen. Jep, elke week op maandag stelt Strawberry Earth twee deals voor die "(woest!) aantrekkelijk zijn, maar ook afkomstig zijn van bedrijven die de Strawberry principles heel goed begrijpen". Telkens één ervaring en één product: groen, van eerlijke handel, zonder chemicaliën, gerecycleerd of te recycleren, van om de hoek indien mogelijk enz.

Strawberry Earth wil de wereld mooier maken, inspireren en het zo makkelijk mogelijk maken om duurzame keuzes te maken. Jep, ikke liever op zo'n leuke manier groen en duurzaam, dan met mijn geitenwollenssokken en open sandalen van de patertjes uit de abdij om de hoek (brrr, koud!). Jammer genoeg richten ze zich voorlopig enkel op de Nederlandse/Amsterdamse markt.

Herfstig comfortfood op Italiaanse wijze

2011-11-16T13:31:00.001+01:00

Hoewel ik vind dat ik best krachtdadig en oplossend het leven tegemoet kan treden, leek het de laatste weken wel dat ik aan een ongevraagde hordenwedstrijd was begonnen. Soms waren het gewoon zaken zoals de gesaboteerde fietsbel, andere keren waren het meer van die platte handen die je een pets in je gezicht geven. 

Ja, iedereen maakt het mee en het is niet altijd zo erg als dat het in het begin lijkt, maar het is zelden iets waar je op en neer springend op zit te wachten. Ik ontdek toch liever plots een prachtig passende perfect black dress (of krijg dat dan cadeau, hihi), dan dat er gepitst of gepetst wordt. Get the picture, do you?

Echter, als er gepetst en gepitst wordt, is er niets dat dubbel zo lekker smaakt als comfort food. En comfort food in Italiaanse stijl, dat is risotto. Ik roerde dus de avond en het gepets weg in een stoofpot vol romige risotto. 

Gingen er naast de courante risottobenodigdheden nog in: een paddenstoelenmengeling (eventjes aanbakken in een andere pan, met wat fijngehakte rozemarijn bijvoorbeeld), twee stengels fijngesneden prei (herfstige diepte op mijn bord) en een smeuïge Tomme Fleurette de Suisse. "Een Zwisters koemelkkaasje van rauwe melk met een fijne, zachte witschimmel en een zeer subtiel romig zuivel. Afkomstig van het canton de Vaud, aan het "Lac Leman", geproduceerd door M. Beroud, te Rougemont.", alzo instrueerde meester kaasaffineur Fried Elsen. 

Dat, en een verwarming op 21 graden!

Nespresso tastes like chocolate

2011-11-16T13:12:00.001+01:00

Daar werd aan de deur geklopt. Niet zo hard geklopt, maar toch stond ik binnen de twee seconden in een niet zo'n oogstrelende badjas met slaapcoiffure aan de voordeur: of ik hier wilde tekenen. En stante pede werd er me het kenmerkende bruine zakje van Nespresso overhandigd. 

Mijn linkerwenkbrauw trok in een lichtjes verbaasde kromming omhoog. Ik heb immers geen Nespresso-machine. Ik zweer namelijk bij de beroemde Italiaanse caffettiere. Nu ben ik niet wereldvreemd en kijk ik graag naar George Clooney, dus ook ik heb al verlangend in de Nespresso shops gegluurd, volg als foodie hun nieuwe producten, etc. Nieuwsgierig doken mijn handen dan ook de bruine zak in. 

Er kwam uit: een verpakking van drie dozen Nespresso-capsules en een lifestyle-blad gesierd door de culi-goeroe van Down Under, Donna Hay. Mmmmh, spek naar mijn bek.

We naderen de tijd dat de goede sint zijn ronde doet, dat zijn dikbuikige evenknie ons rond een stekelige boom doet verzamelen en dat we twee weken lang te veel eten en drinken. De periode is ook wel gekend als "eindejaar". En naar mate dat het dichter komt, stelt de koffiefabrikant naar goede gewoonte altijd zijn nieuwe smaak (smaken) voor. Voor dit jaar: Donkere Chocolade, Vanillebloesem en Kers. De aroma's worden gecombineerd met de zachte, volle smaak van een van hun Grand Cru koffies, de Livanto. Smaak, textuur en contrast: drie woorden, één kern. 

Ik zou die woorden van de algemeen directeur van Nespresso en het bataljon PR-mensen die hem bijstaan heel graag geloven. Echt héél graag. Niet alleen omdat ik intens kan genieten van een ochtendlijk kopje sterke koffie, maar ook omdat ik als journaliste het toch aan mezelf en bij uitbreiding de wereld (megalomaan, quoi) verplicht ben informatie te checken en dubbelchecken. 

Probleem: zoals eerder neergepend, heb ik dus geen Nespresso-machine. Ik ben dan ook naarstig, en dringend, en ongeduldig, en ijverig, op zoek naar iemand (die dan ook nog gezellig en leuk is) die zijn Nespresso-toestel even ter beschikking van de Grote Journalistiek en mezelf wil stellen om deze zogezegde drie woorden met één kern uit te proberen. Intens.

Uit mijn kookboekenkast: genieten van pure gerechten van Pascale Naessens

2011-11-10T13:27:00.001+01:00

Ja, ik had mijn vooroordelen. Maar vanaf het moment dat Pascale Naessens de fotostudio binnenwandelde, waaiden die weg. Pascale is een sympathieke, vrolijke en energieke bezige bij en veel meer - tiens, haar hele zelf - dan mevrouw Jambers. Die dag in de fotostudio mocht ik haar begeleiden doorheen een fashion-food-productie voor een niet nader genoemd Vlaams vrouwenblad van Sanoma Media. Pascale zou koken, de modellen poseren en eten en ik alles in goede banen leiden. 

Ja, want de keuken van Pascale Naessens is geënt op haar eigen modellenbestaan: ze wilde zo graag eten, maar dat moest dan gezond en evenwichtig zijn zodat ze haar fijne lijn kon behouden. Dus die keuken werd puur. Haar gerechten eenvoudig, maar overheerlijk. Mediterraans en ook wel eens verrassend. En dat wisten veel Belgen wel te pruimen: wie wil er niet genieten en toch slank blijven, nietwaar? Gevolg: haar eerste kookboek Mijn Pure Keuken 1 ging vlotjes over de toonbank. Afgelopen september breide mevrouw Jambers een vervolg aan dat succes met Mijn Pure Keuken 2. 

Die dag in de fotostudio had Pascale me aangestoken met haar bevlogen passie voor haar kookfilosofie, dus ik was vastbesloten om dat tweede boek in huis te halen. Mooie, gezellige foto's en fantastische, gezonde recepten die werkelijk op een wip en een flik op het bord liggen. Je krijgt er gratis een kleine 30 pagina's uitleg over evenwichtige voeding, het combineren van voedingswaren en het kiezen van de juiste ingrediënten bij. Ontzettend interessant voor wie een beetje inzit met het verzorgen van lijf en leden, hoewel ik het haar nog altijd liever zelf hoor uitleggen. 

 Nu ja, geen fotostudio, geen fashion-food-productie, geen Pascale, maar wel een sinusitis, een rotdag, een automatische piloot-mode en dus weinig zin om lang te koken of om bucht te eten. Ik ging voor omega 3 en groenten, dus dat werd de zalm met warme olijven en tomaatjes. Al bleef de keuze uit de waaier aan lekkere gerechten erg moeilijk. Maar de woorden "een van mijn toprecepten. Weinig werk en zo verrassend" overtuigden. 

Aangezien ik die dag echt wel wat meer nodig had, bereidde ik er ook nog een couscous met gegrilde groenten bij.  Tijd daarvoor had ik: het boek gaf immers ook een handige planning mee. En al jullie vlees-patatten-groenten-etende mensen: heb geen schrik van deze menu's! Lekker, het roept de zon en vakantie op in de keuken, snel klaar en fantaseer er desnoods wat bij, zoals ik. 

NODIG:

voor 2 personen

2 zalmfilets

een handvol kleine tomaten

een handvol olijven

olijfolie

balsamicoazijn

tijm

DOEN:

Dit stuk kan je bij een etenje gerust al voorbereiden 

Neem een vuurvast kommetje of ovenschotel (de vis moet erin kunnen). Leg hierin de tomaatjes en de olijven en kruid ze met peper en zout. Giet er een goede scheut olijfolie en een goede scheut balsamico over (verhouding 1:1), zodat het geheel voor een derde onderstaat. Zet opzij. 

Kruid de zalm met peper en zout en smeer in met tijm. Zet de filets in de koelkast tot op het moment dat je bijna aan tafel gaat. 

A la minute

Zet de tomaatjes met de olijven 25 minuten in een warme oven van 180°C. Leg de zalm er de laatste 10 minuten bij. 

 Dresseer de groentenmengeling naast de visfilet. Het heerlijke warme sap van gare tomaten, de olijven, de balsamico en de olijfolie is meteen ook het onweerstaanbare sausje. 

Mijn Pure Keuken 2, Pascale Naessens, Uitgeverij Lannoo, € 24,99. 

Snelle taarten... In de vuilnisbak

2011-10-26T17:08:00.000+02:00

Dit boek was nu eens écht iets voor mij! De woorden "op z'n Amerikaans" op de cover baarden me wel enigszins zorgen. Ik bedoel: heb jij ooit al iets van voedingskundige waarde en smaak uit Amerika weten te komen? Maar goed, ik zou me niet laten tegenhouden door een portie vooroordelen. 

Het Snelle Taartenboek van de ludieke Nederlandse uitgeverij Snor zou me troost én moed brengen in donkere patisseriedagen. Het boek belooft immers dat ik geen mixer nodig heb, geen (of nauwelijks) afwas zal moeten doen en dat ik zeker geen gedoe zal hebben. Binnen het uur zou ik een heerlijke taart uit de oven toveren. Klinkt als mijn zoetigheid-paradijs. 

Want ik beleef wat patisserie en zoetigheid betreft donkere dagen. Ik kan het niet. Of: het lukt me gewoon niet om iets geslaagd uit het bakblik te halen. Terwijl ik vroeger een echte snoeper was, kan ik nu dan ook de keren dat ik gesuikerde waren wil smikkelen echt op mijn pinkkootjes tellen. Ik heb er geen zin meer in. Dit boek zou een einde van een era inluiden! Eindelijk!

Een dierbare vriendin met een gebroken hart in de buurt zorgde ervoor dat ik aan de slag ging met pagina 56: The Cure - chocolade cupcakes voor depressieve vriendinnen. Op 1.2.3 had ik mijn chocolademengsel, dat me weliswaar wel érg lopend leek (7 eieren!), klaar. En in 1.2.3 was ik vervolgens een nieuwe patisserie-teleurstelling rijker. 

Het deeg bleek zo lopend dat de papieren cupcakehoudertjes het niet konden tegenhouden. Terwijl ik nummer 8 aan het vullen was, lekten nummer 3 en 4 al deeg. Ik had een prachtige foto van het slagveld, de verloren veldslag. Jammer genoeg - of ter bescherming van mijn ego - liep er (ook nog daar!) iets mis bij Instagram.  Het deeg, cupcakeshouders incluis, eindigden in de vuilnisbak.

Conclusie: vergeet taarten, cakes en andere ongezonde brol. Ik doe er niet meer aan mee! Ik eet het niet, ik deel het niet meer uit, ik bak het niet meer. Taartenkookboeken deel ik vanaf nu uit en de onverlaat die me liefdevol een "Het Ultieme Bakboek" cadeau doet, vliegt onmiddellijk terug naar waar hij of zij kwam. Basta! Gedaan! Over en uit. 

Voor wie toch een poging wil wagen... Of voor wie zo vriendelijk is aan te tonen dat het écht niet aan mij ligt, maar aan het recept: 

 Het Snelle Taartenboek, Elsbeth Louis, Uitgeverij Snor (in België verdeeld door Libridis), € 19.

Kookpotten der kookpotten: Demeyere

2011-10-26T06:50:00.004+02:00

Mijn 18e verjaardag was het niet. Toen kreeg ik immers hét kookboek der kookboeken, dat van "den boerinnenbond". Dat was urgenter. Het moet voor mijn 21e zijn geweest. Toen kreeg ik van de mams twee kookpotten van Demeyere, de kookpotten der kookpotten, als je LeCreuset niet meerekent. 

Nu, dolblij als ik toen was met die verjaardagscadeau, zo teleurgesteld was ik toen ik ontdekte dat de inbrekers van nieuwjaarsnacht het niet alleen nodig vonden mijn appartement ondersteboven te halen, in mijn bed te rommelen, de kabel tussen dvd-speler en tv mee te nemen en mijn kapot digitaal fototoestel te stelen, maar dat ze zich ook per se mijn prachtige kookpottentrots eigen moesten maken. 

Sindsdien kook ik in potten van de Lidl en Carrefour. De eerste gekocht, de tweede verzameld met puntjes. Nah! 

De herinnering aan de geweldige kookkwaliteiten van het Belgische Demeyere is samen met het schorremorrie al lang vervlogen, maar sta het me toch toe hier een portie reclame te maken voor de nieuwe reeks, "Young by Demeyere". 

Ideaal voor die 21-jarige die dankzij de boerinnenbond weet hoe de receptuur luidt, maar nog nood heeft aan fatsoenlijk gerief: 3 kookpotten, 1 soeppot, 1 steelpan en 3 bakpannen. De afmetingen variëren, zodat voor ieders nood wel iets te vinden is, het design oogt strak en fris en het materiaal is degelijk (een geborstelde afwerking, roestvrij stalen handvaten die langer koel blijven, voor de potten een 3 lagige capsulebodem van 3 mm dik en voor de pannen een 5-lagenmateriaal).

Ja, die info over capsulebodems en lagen komt rechtstreeks uit het persbericht en dient vooral voor de techneuten. Elke kok wéét dat koken met Demeyere een plezier is en dat de puree zal smaken. Je betaalt er een duit voor, maar tenzij je ongevraagde gasten krijgt, beleef je er wel een heel leven kooklol mee.

Te verkrijgen vanaf decemeber 2011 

3-delige kookpottenset: € 199

Soeppot met deksel: € 99

 Steelpan zonder deksel: € 55

Bakpan met antikleeflaag 20 cm: € 89

Bakpan met antikleeflaag 24 cm: € 109

Bakpan met antikleeflaag 28 cm: € 129 

Ik doe dat graag!

2011-10-25T14:17:00.000+02:00

Koken, ik doe dat graag. En toch stapte ik om 17.45u in Leuven het perron op, uit een trein die van Brussel kwam, met echt tranen die in mijn ogen brandden van een pijnlijke en slopende vermoeidheid. Niet klaar om naar huis te wandelen, met een hete douche de stress van mijn lijf te spoelen, een hapje te eten en dan neer te ploffen in de zetel. 

Neen, ik zou de trap af lopen en vertrekken richting stadscentrum. Richting een oud schoolgebouw met oude lesvoorzieningen om daar te leren wat de oudere klassieke keukens zo'n schitterende basis maakt. Op zijn minst 4 uur lang zou ik daar hectisch en zwetend in de weer zijn met messen, ovens, groenten, vis, vuren, serveren. 

Koken, ik doe dat graag. Want zo stapte ik niet na 4 uur, maar wel na 4,5 uur van bovenstaande beschrijving om 22.45u door het station naar huis, vervuld met contentement. 

Ok, ze hadden me om 23.46u nog altijd niet moeten lastigvallen voor de oplossing van de crisis, een wiskundig bewijs of een sociologisch vraagstuk, want dan zou ik persoonlijk gezorgd hebben voor een lokale Leuvense crisis. 

Maar ik kon me wel doodmoe, steendood, doodop, kapot en met elke spier in mijn lijf die protesteerde naar huis slepen, glimlachend, blij en content. Koken, ik doe dat graag. 

Uit mijn kookboekenkast: Lekkers van Sophie Dahl

2011-10-22T00:36:00.019+02:00

Ik heb een boontje voor mensen met de naam "Dahl". Dat komt omdat ik als kind heel slecht in slaap viel. Om dat probleem aan te vallen toen ik en mijn broetie zelf nog niet konden wegduiken in een wereld van kinderboekenfantasie, kwam de paps - toen nog papa genoemd - elke avond voorlezen. Hij leerde ons eerst kennismaken met Puk en Otje. Je weet wel, van die krasse Annie. Daarna kwam alles wat uit het meesterlijke vertelbrein van Roald Dahl vloeide. Na die verhalen viel ik gelukzalig en rustig in slaap, dromend dat ook ik ooit objecten zou kunnen verplaatsen met mijn ogen en wil.

Opa Dahl heeft een kleindochter. Sophietje zocht het niet meteen in de verhalenbundels, maar eerder op de catwalk waar ze naam en faam maakte en door sommige zeurende modeneuters zelfs verguisd werd omdat ze volgens deze uitgemergelde wandelende keerborstels te dik was (cfr. de prachtige reclamecampagne van Yves Saint Laurent voor het parfum Opium).

Gelukkig liet Miss Dahl zich niet te fel de kast opjagen door zo'n bende blinde kiekes en houdt ze nog altijd van al wat lekker en mooi is. Zo getuige haar eerste kookboek Miss Dahls heerlijkheden. Een prachtig kookboek met recepten uit de keuken van de familie Dahl, per seizoen, gezond en barstend van de smaak. Sophie stelt herfst, winter, lente en zomer ontbijt-, lunch- en dinerideetjes voor: gerechten waar ze zelf zot op is, die haar opa graag at of die ze graag aan vriendinnen voorschotelt. Bovendien zijn ze één voor één gemakkelijk te maken zonder dat ze je al te veel tijd kosten.

Tussenin lezen we over haar belevenissen in het leven als model, als kleindochter van, als vrouw... op de manier die de familie kenmerkt: ongedwongen en met humor. Ik heb die stukken gelezen als was het een roman. En dan viel ik vol goesting en motivatie in slaap. Goesting in het leven.

Onlangs kwam haar tweede boek uit, Sophie Dahl - Van Seizoen naar Seizoen. Het is meer van datzelfde moois, lekkers en verhalends. Ik sta te popelen om erin te lezen, te kijken en eruit te koken. Met boeken van Dahl is het altijd succes verzekerd! Maar voordat het daar allemaal tijd voor was, maakte ik nog een verwarmende, gezonde herfstmaaltijd uit het eerste boek: het heeft nog nooit iemand aan mijn tafel teleursgesteld. En ook deze keer niet.


De Franse uitensoep draaide meteen uit op een oefening eminceren.

FRANSE UIENSOEP

Voor 4 royale porties

3 grote witte uien

1 el boter

een scheut olijfolie

2 l bouillon (rundbouillon is de klassieker, maar ik volgde Sophie in de keuze voor kip- en groentebouillon)

1 el goede, gerijpte, stroperige balsamicoazijn

zout

peper

100 gr geraspte parmezaanse kaas

Hak de uien fijn. Smelt de boter met een scheut olijfolie in een grote pan op een laag vuur (type Le Creuset). Zorg dat de hele bodem vet wordt door de pan even te kantelen.

Doe de uien in de pan, roer ze om met een houten lepel en laat ze 40 minuten zweten. Als het vuur op de laagste stand laat staan hoeft er geen extra olie bij. Draai het vuur op het laatst wat hoger. Het is de bedoeling dat de uitjes mooi bruin worden en karameliseren, zonder dat ze krokant worden.

Voeg wanneer de uitjes goudbruin beginnen te worden de bouillon toe en draai het vuur weer laag. Roer er de balsamico door. Dit geeft de soep een mild zoete, aardse smaak. Laat de soep nog 15 minuten pruttelen, proef en breng zo nodig op smaak. Serveer de soep in een kom of diep bord met een getoast stuk brood met geraspte kaas.

KABELJAUWFILET IN EEN SAUS VAN PADDENSTOELEN EN DRAGON

Voor 2 personen

nvdr. Het originele recept is met zeebaarsfilet

2 kabeljauwfilets

zout

peper

olijfolie

75 gr gemengde paddenstoelen

0,6 dl visbouillon

1 el Ricard

1 el room(vervanger)

1 el verse dragon, fijn gehakt

Verhit de oven tot 200 °C. Strooi peper en zout op de filets en kwast ze in met een beetje olijfolie. Ze hoeven amper 10 tot 15 minuten in de oven, dus begin direct met de saus.

Bak de paddenstoelen in een klein beetje olijfolie in een pan met antiaanbaklaag. Doe er na 4 minuten de visbouillon bij en laat ze 3 à 4 minuten op laag vuur pruttelen. Doe er eerst de Ricard bij, voeg als het vocht een beetje ingekookt is de room en dragon toe en roer goed.

Haal de vis uit de oven en schep er de saus over. Serveer met al dente gekookte fijne boontjes en/of broccoli.

Van Seizoen naar Seizoen, Sophie Dahl, Carrera/WPG Uitgevers, € 24,90

Bier meets kaas bij Vinken & Van Tricht

2011-10-21T14:00:00.001+02:00

"Indignados avant la lettre", zo bestempelde het olijke duo van biersommelier Ben Vinken en kaasmeester Michel Van Tricht zichzelf lachend. Ja, dat ze verontwaardigd waren over de slinkende aandacht voor de combi kaas en bier, terwijl dit een historisch gegeven was! Daar zouden zij iets aan veranderen. Geen kruistocht van Madrid naar Brussel of omgekeerd, maar wel een tocht langs patersordes, Franse kaasboeren en brouwerijen. Dat resulteerde in een mooi boek waarin Meneer Bier en Meneer Kaas ons 50 topcombinaties voorschotelen, plus productuitleg.  

Bier en kaas, het is een vanzelfsprekend, liefdevol huwelijk. Geen NV. Het werkt, ze ondersteunen elkaar, houden elkaar in balans en brengen het beste in elkaar naar boven. Kaas is een vet product dat een soort film legt op de tong. De zuren, het bittertje en de CO2 in bier kan die film doorbreken zodat je alles ten volle proeft. Vooral rode wijn heeft het daar moeilijker mee. Niet dat rode wijn not done is bij kaas, maar dan moet je wel goed weten welke kaas kan en welke niet.

Ik ben een wijntutteraar, geen bierslurper. En hoewel ik weet had van bovenstaande stelling, was het voor mij "eerst zien, dan geloven", dus trok ik naar het magnifieke Brusselse Brouwershuis. Hartje centrum, op de Oude Markt, oude grandeur, geur van houten lambrisering en bier. En nu ook kaas. Vinken en Van Tricht presenteerden er 6 van de 50 combinaties uit hun boek.

Ik proefde een Gouden Carolus Xmas met een machtige Gorgonzola, Tongerlo Prior met kaas Saint-Félicien Tentation, Palm (hergist op fles) met Noord-Hollandse Gouda, een Bourgogne des Flandre met een geitenkaas uit de streek van Maçon en een Houblon Chouffe met Munster Fermier. Dat het woorden "harmonie" en "complementair" in me opdoken, mag geen toeval heten.

Bier en kaas: het werkt. Ik ben om: naar mijn gevoel werkt het beter dan met wijn. Niet dat ik die kaas-en-wijnavondjes nu ga schrappen van mijn agenda, maar ik ga toch ook een plekje zoeken voor een kaas-en-bieravond. Het liefst met het Vitaya-programma van de twee heren op de achtergrond. De boodschappen doe ik met het boek van Vinken & Van Tricht in de hand, of course.

Vinken & Van Tricht, 50 Bier & Kaas combinaties met foto's van Joris Luyten, Uitgeverij Lannoo, € 29,99.

Van het grote scherm naar de kookpotten

2011-10-19T08:36:00.070+02:00

Een filmpje weet ik altijd wel te pruimen: ik hou ervan weg te duiken in een wereld die de mijne niet is. Liever geen zeemzoete "I love you, you love me"-verhalen, maar een portie spanning, moorden, intelligente flikken, gedoseerde romantiek, gestileerde martial arts en geproportioneerd drama is wel lekker. Het tijdstip maakt me geen bal uit: hittegolf buiten, de laatste zomerochtend, kletterend onweer of midden in de nacht. Voor verhalen ben ik je man - euhm, vrouw. 

Ik moet je ook niet meer vertellen dat ik me met een kooksessie ook danig kan amuseren. En dan is 1 + 1: me weet zich best te amuseren met het Filmkookboek van Borgerhoff & Lamberigts in samenwerking met Kinepolis.   

Film en eten, een mooie combi. Het gaat dan niet alleen om de bijna obligate pizza tijdens de filmnacht of de begeleidende Cosmopolitan bij een avondje Sex & The City, maar ook om hetgeen in de film wordt getoond. Na Pulp Fiction kon een mens nooit nog onschuldig genieten van een milkshake, om van de plaatselijke gewoonten bij een McDo-burger nog maar te zwijgen. En Morantischer dan de spaghettiscène van Lady & De Vagebond wordt het bij de meesten nooit. Je kan altijd proberen na te spelen natuurlijk.

De hele mikmak van culinaire uitspattingen van de hedendaagse en oudere cinema lees je in dit Filmkookboek, met tips, weetjes, korte filminhoud en natuurlijk als kers op de milkshake een recept. Denk: Aanrijding in Moscou, Breakfast at Tiffany's, The Godfather III, Kill Bill, Cocktail, Kung Fu Panda, The Motorcycle Diaries, Chocolat, Precious, The Devil Wears Prada.  

Een mens kan niet alles hebben, ik weet het, maar persoonlijke favorieten Julie&Julia, Bella Martha en Fried Green Tomatoes kregen geen plaatsje. Voer voor Volume II, in de stijl van de cinemawereld.

Het Filmkookboek, Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts, € 19,95  

Blij van Ikea...

2011-10-19T05:02:00.000+02:00

Ik word blij van Ikea. Daarom:

Duvel Design Competition

2011-10-18T11:00:00.001+02:00

Creatievelingen te lande en zij die het talent in zichzelf nog willen ontdekken: dit bericht is voor u van groot belang! Neem uw 2HB-potlood in de aanslag, stort al uw duivelse ideeën uit op uw schetsblok en ontwerp een uniek Duvel-glas. Arne Quinze, Emil Kozak, Daan en nog een rist andere internationale sterren gingen u al voor. 

Kriebelt het? Surf dan naar www.duvelcollection.com, donwload daar de designkit, upload je ontwerp, laat je hele mikmak Facebook-, Twitter- en LinkedIn-contacten voor je stemmen en wie weet beklim je dan binnenkort wel de Eifeltoren in Parijs met je eigenste Duvel-glas - gevuld uiteraard - in je hand en wordt je ontwerp opgenomen in de gelimiteerde Duvel Collection!

Spread the word! We willen een Belgische winnaar!

Uit mijn boekenkast: een vleugje Marokko

2011-10-13T06:06:00.087+02:00

Ik ben gek op kookboeken: mooie prenten en verlekkerende recepten zijn mijn ding. Het gevolg van die gekte is dat de zwaarste verhuisopdracht niet de wasmachine was (maar toch bedankt stoere broer, Lieve Schat en jolige maat), maar de dozen met kookboeken. Ondertussen wil ik niet opnieuw verhuizen. Niet alleen hebben wij het gaafste appartement in de omgeving, maar het aantal zware verhuisdozen is - zonder overdrijven - al zeker vervijfvoudigd. 

En toch grijp ik bij de zoektocht naar inspiratie altijd naar dezelfde verlekkerende boeken. Hoog tijd voor wat verandering dus! En ziehier, een nieuw idee - ofte een creatief gepikt idee - ontsproot aan mijn brein! Be prepared for... me die elke week kookt uit een nieuw of ander kookboek uit de boekenkast. 

Beginnen doe ik met een van de eerste kookboeken die ik in de kast plaatste: De Complete Marokkaanse Keuken. Je kent ze wel: een reeks van boeken voor maximaal € 12, te koop in de winkels van Boekenvoordeel. Ja, die winkels met schreeuwerige oranje letters. Het waren destijds trouwens de ideale boeken om als leuk verjaardags-vat-kerst-cadeau te geven (en te krijgen), met een pak couscous, pasta of rijst en eetstokjes erbij. Een aantal van die exemplaren heb ik vervangen door betere versies, andere heb ik gehouden door de gemakkelijke, leuke, vlotte receptideeën. 

Marokko dus. Ik betwijfel ten zeerste dat dit boek de Marokkaanse keuken op een authentieke en complete manier weergeeft, maar met de geuren en kleuren uit deze gebundelde recepten zitten we wel al op koers richting Marrakech. Voor een druilerige weekdag met een waslijst aan taken is dat perfect. Vanavond verschijnt er dan ook uit mijn Ikea-fake-Le Creuset-stoofpot - voor iedereen die me iets cadeau zou willen doen: een ruime eenvoudige tajine staat op mijn wish list, hihi - een tajine van witvis met tomaat, aardappel en home made chemoula!

Een schitterend gerecht. Het zit boordevol smaak, maar het is echt ook nog eens zo klaar. Voor de chermoula moet je een kleine zucht moeite doen, maar je beklaagt het je niet. Integendeel, het is erg bevredigend om zelf zulke lekkere kruidenmengelingen te maken. Je laat het gerecht rustig stoven en ondertussen kan je de kaarsjes aan steken, een tijdschrift lezen of lekker aperitieven.

Voor 4 personen

Voorbereiding: ong. 20 minuten

Sudderen: ong. 50 minuten

CHERMOULA:

2 tenen knoflook, grof gehakt

3 el bladpeterselie, gehakt

3 el koriander, gehakt

2 kl paprikapoeder

2 kl gemalen komijn

1/4 kl cayennepeper

1 el citroensap

2 el olijfolie

VERDER:

Stevige witvisfilet, 4 stukken van 2 cm dik

500 gr aardappelen

375 gr tomaten

1 groene paprika

1 1/2 kl tomatenpuree

1 kl suiker

1 el citroensap

2 el olijfolie

1 el bladpeterselie, gehakt

1 el koriander, gehakt

DOEN:

Maak de chermoula. Stamp de knoflook met een halve kl zout in een vijzel fijn. Voeg de peterselie, de koriander, het paprikapoeder, de komijn, cayennepeper en het citroensap toe. Stamp alles tot een grove pasta en roer er de olijfolie door.

Wrijf de vis aan beide kanten in met de helft van de chermoula. Leg de vis in een schaal, dek hem af en zet 20 minuten apart.

Snijd de aardappelen en tomaten in plakken van een halve cm dik. Verwijder de zaadjes en zaadlijsten van de paprika en snijd hem in repen van een halve cm dik. Verwarm de oven voor op 200°C.

Vet een ovenschaal van 30 X 40 X 6 cm in met olie. Verdeel een laag aardappelschijfjes over de bodem en leg de vis erop. Schep de resterende aardappelschijfjes om met het restant chermoula en verdeel ze over de vis. Verdeel daarop de tomaat en de paprika. Meng de tomatenpuree met 1,25 dl water en voeg een halve kl zout, flink wat versgemalen peper, de suiker, het citroensap en de olijfolie toe. Giet de saus over de vis en bestrooi met de gemengde kruiden.

Dek de ovenschaal af met aluminiumfolie en zet hem 40 minuten in de oven. Verwijder de folie en zet de schaal boven in de oven. Bak het gerecht nog 10 minuten, tot de vis en de aardappel zacht zijn en zich op de bovenkant een dun korstje heeft gevormd. Serveer de tajine heet.

Cave de Champagne - een impressie

2011-10-12T09:56:00.000+02:00

Credits: The Loved One

Cadeautjestijd!

2011-10-05T06:06:00.037+02:00

Ok, de donkere decembermaand mag dan nog even veraf lijken, je begint toch al maar beter tijdig met het verzinnen van leuke cadeaus. Want wat geef je toch weer aan die broer van je, of de paps, of je schoonmoeder. Je schoonzusje wil al wel eens lukken en je beste vriendin ook, maar dat leuke extraatje maakt het toch af. 

Dat alles - leuke cadeaus en extraaaaaa's - ontdek je in het mooie boek Kado's uit eigen keuken. Een waar geschenk voor foodies die niet weten wat te kopen en voor zij die graag van het lekkers van hun liefhebbende foodie proeven. 

Trouwens, het boek is niet alleen geschikt om hulp te bieden bij kerst-cadeautjes-koorts. Het is er ook voor picknickuitjes in de zomermaanden (roze-witte vanillemarshmallows! Zomerbessenwodka!), verjaardagen in de herfst  (honingmosterd met hele zadan! biscotti met amandelen en vijgen!) en  onverwachte, lieve Valentijnsboodschappen (hartjeslolly's!  Chocolade-Valentijnscakejes!). 

Vrienden, vaders, broers en familie te lande mogen zich dit jaar dus verwachten aan home made chocopasta  in een leuke pot met een toffe strik of een beetje Franse charme in het pakket met  varkensrilette, opgelegde groenten en zelfgemaakte broodstengels. En euh... Ik ben ook altijd blij met zulke home made, prachtig verpakte cadeautjes. De inspiratie vind je in de boekhandel. 

Kado's uit eigen keuken, 100 onweerstaanbare zelfgemaakte cadeautjes voor elke gelegenheid, Annie Rigg, Uitgeverij Kosmos, € 18,50

Pomme dauphinoise: gedefriend!

2011-10-04T13:01:00.000+02:00

Ik was tien of twaalf en er helemaal gek op. Elk van mijn verjaardagen, toch zeker tot mijn 18e, koos ik voor mijn menu van varkenshaasje met de onontbeerlijke pomme dauphinoise. Heerlijk smeuïge schijfjes aardappel met een fijne knoflook- en nootmuskaatsmaak op de achtergrond en een krokant korstje. 

Op kot wilde ik meer dan Come a Casa en snakte ik naar moeders patatjes, dus ging ik zelf - imiterend - aan de slag. Hoewel pronkend en lonkend, bleek het retro fornuis in de gemeenschappelijke kotkeuken - type Aga, maar dan van Frigidaire - niet zo doeltreffend als oven. Mijn schotel fijngesneden aardappeltjes in room-melkmengsel stond zeker enkele uren te pruttelen... met steeds maar rauwe schijfjes als gevolg. Wegens tien gasten met honger aan tafel en een eendenborst die klaar was, heb ik de pomme dauphinoise dan ook zo maar geserveerd: rauw. Als het na zeker twee uur niet lukt, dan na 3 uur ook niet meer. Keukenfiasco 1.

Ik liet die verdomde aardappelen enige tijd voor wat ze waren en koos voor andere varianten. Maar het smaakt zo lekker... bij bijvoorbeeld lamsbout. En dus ging ik met een grote "foert" en vol goede moed opnieuw aan de slag met room, melk, aardappelschijfjes, look, laurier, nootmuskaat, peper en zout. Deze keer geen rauwe verrassingen meer voor mij, dus werden de aardappelen al een beetje voorgekookt. En goed afgekoeld. Het room-melkmengsel werd secuur samengesteld. Smaakmakers erbij, geconcentreerd laten koken en ook op tijd opzij gezet. Ik was ervan overtuigd: met aandacht en zorg zou het me deze keer wel lukken. Niet dus. Het was geen fiasco te noemen, maar de perfectie zag ik aan de horizon niet eens blinken. Aardappelschijfjes waren gaar, melk-roommengsel te lopend en te veel aanwezig. Het was al eetbaar. Toch, een nummer 2.

Maar deze avond zou het allemaal goed komen! Pomme dauphinoise, wees klaar voor mijn overwinning! Ik stond in een semi-professionele (les)keuken, had een chef voor mijn neus staan en een cursus bij de hand voor de laatste aanwijzingen. Secuur vulde ik beboterde individuele ovenschoteltjes met dakpansgewijze aardappelschijfjes. Volgens het recept dat voor me lag, moest ik kruiden met peper, zout, nootmuskaat en gesnipperde look. Het ging er allemaal op... "Te veel gekruid, Ruth!" hoorde ik de stem van de chef achter me. "Neenee, mensen gaan dat niet eten! Je moet de melk en room kruiden, niet de aardappelen. Dan wordt het te geconcentreerd en is het te ongelijkmatig." En hopla daar startte de chef Reddingsoperatie Pomme Dauphinoise, ofte RDP: schijfjes met kruiden en al uit de ovenschoteltjes, in een deel van het melk-roommengsel. "Begin maar opnieuw". 

De rest van het keukenteam keek met medelijden toe en troostte me nadien aan tafel dat de patatjes toch wel echt lekker waren en er mooi uitzagen. Lief en attent, dat wel. Maar ik geef het voorlopig toch weer even op met die pomme dauphinoise. 

Mams, ik heb al een ideetje voor onze volgende eetdate: varkenshaasje met broccoliroosjes en andere groenten... maar ook met van die ovenaardappeltjes! In room en melk, met look en laurier. En zo'n heerlijk korstje. 

Iedereen chef!

2011-10-01T08:29:00.095+02:00

De hausse van kookprogramma's allerhande is nog niet voorbij: koken blijft hot, de hotelscholen kunnen amper volgen met de inschrijvingen. Maar daar hebben de kookboekenmakers iets op gevonden. Bye, bye hotelschool, welkom kookles uit het boek. 

* Het meest opvallende boek in deze categorie is toch wel dat van de bekende hotelschool Spermalie. U moet geen moeite meer doen om er in Brugge een volledige opleiding te vervolmaken. Vanaf nu kunt u met vertrouwen strijden om een stageplaats bij Peter Goossens als u het boek van pagina 1 tem pagina 552 grondig doorneemt. De achterflap belooft immers dat zowel starters als ervaren hobbykoks dankzij deze kookbijbel chef kan worden. 

Het boek biedt inderdaad een stevig alternatief, met 130 gebundelde gerechten van bij ons en uit de wereldkeuken. De opbouw is zo aangepakt dat u begint bij "eenvoudige gastronomie" (focus op basistechnieken, zoals versnijdingen) en gaandeweg - samen met uw kunnen - evolueert naar culinaire hoogstandjes. Technieken, materiaal, productinfo, stap-voor-stap begeleiding... Alles komt aan bod. Tegen kerst serveer je vol zelfvertrouwen zelf een gastronomisch maal!

Kookbijbel voor de Hobbykok, Hotelschool Spermalie, Stichting Kunstboek, € 29,90

* In hetzelfde genre kwam ook pas het meer ludieke en minder droge Wat te koken en hoe het te koken uit. Een sterrenchef zal je na het doornemen en -koken van deze klepper niet worden, maar je raakt wel aardig op weg om je favoriete gerechten perfect te bereiden. 

 Zowel beginners als gevorderden zullen zich in hun sas voelen met de stap-voor-stap uitgelegde receptuur, de grote en duidelijke foto's en de variëteit aan gerechten die zowel tijdens de etentjes in het weekend als bij het ontbijt, als op die blauwe maandag, als voor het dessert geserveerd kunnen worden. Minder uitgebreide productinformatie en minder streven naar de ware gastronomie, maar wel verlekkerend. 

Wat te koken en hoe het te koken, Jane Hornby, Borgerhoff & Lamberigts, € 34,95`

* En de voorraad is nog altijd niet uitgeput. In Koken neemt James Peterson de functie van je persoonlijke leraar-chef op en leert je je mannetje of vrouwtje te staan in de keuken. Hij doet dit telkens met een uitgebreide inleiding over gerecht, gebruikte producten en technieken en toont met foto's de verschillende fasen van het bereiden. Lam versnijden en opbinden was nog nooit zo haalbaar.  

En Peterson weet wat hij je leert. Hij werkte in de jaren '70 als kok in Parijs, is nu al jaren culinair columnist, kookboekenschrijver én docent op het prestigieuze Institute of Culinary Education in the Big Apple. 

Koken, het standaardwerk met meer dan 600 recepten en technieken met ruim 1500 foto's, James Peterson, Karakter Uitgevers, € 34,95

Het beste exemplaar kiezen, is moeilijk en zal vooral afhangen van persoonlijke goesting. Heb je de meeste technieken al wel eens gehoord en/of geprobeerd, maar wil je een no-nonsens, geordend overzicht, dan is het boek van Spermalie zeker wat voor jou. 

Hou je van een iets frivolere lay-out, hoeft het allemaal niet zo chiq, maar wil je wel de juiste technieken leren en hou je van grote foto's, dan is het boek van Jane Hornby je ding. 

De mooie tussenweg is het standaardwerk van de Amerikaan Peterson. 

Overal hippe cupcakes!

2011-09-29T12:08:00.000+02:00

 Volgens de meest recente berichten in foodie-land zouden Whoopie Pies de heerschappij van de cupcakes hebben overgenomen. Think again, whoopie pie! Ik presenteer u: Rudolph van Veen, Wellicht Nederlands kleurrijkste en vrolijkste meesterkok en meesterpatissie, en zijn nieuwe boek Rudolph's cupcakes - Bake & Relax. 

Cupcake Wars - met vanille- en chocoladecrème

Het is gedaan met de eeuwige pastelkleurige cakejes. Leuk, maar het werd een beetje saai. Rudolph - zelf een misschien vreemd eend in de bakkerij-bijt met hippe bril, outfit en kapsel - bakt erop los en schuift indrukwekkend glitter- en glamourcupcakes uit zijn oven.  

Limoncello's - Amandelcupcake met citroencrème en Italiaanse koekjes

Humor, een alles-kan-met-een-cupcake-filosofie en het gebruik van alleen goed verkrijgbare, natuurlijke ingrediënten zonder kleurstoffen en E-nummers eindigen in (h)eerlijke en indrukwekkende kleine cakejes, zoet én hartig. Zelfs voor de veganist, de glutenintolerante en suikermijdende fan van zoetigheid heeft Rudolph een alternatief.

Bananasplit - Chocolade-bananencupcake met vanillecrème en ganache

Niemand komt er nog onder uit. Cupcakes zijn er om te blijven. Een aanstekelijk boek van een inspirerende Nederlander waar zelfs de niet-zoetekauw meteen mee aan de slag zou willen! Bring those cupcakes on!

Rudolph's Cupcakes - Bake & Relax, Karakter Uitgevers, € 16,95

Feuillatte wordt 35 in het MAS!

2011-09-23T12:40:00.002+02:00

Rond mijn lijf een stijlvolle, zwarte blingbling outfit met high heels die me aangemeten was door Babsie van Luz de Lux. Onder mijn billen een crèmekleurige Fiat 500 en onder mijn banden de volgepropte Antwerpse wegen. Uit de luidsprekers in voortdurende afwisseling drie cd's: Bart Peeters, Yevgueni en Italiaanse meezingers. Het doel: het 35-jarig verjaardagsfeest van champagnemerk Feuillatte in het nu al gehypete MAS. 

Met een  natuurlijke afkeer van te veel oppervlakkigheid en netwerking zonder  "klik" zou ik waarschijnlijk niet echt op mijn plaats zijn: een PR-feestje  voor een champagnemerk met een topchef die voor lekkers zou zorgen,  half bekend Antwerpen (A- of B-lijst geen idee, want ik lees die "boekskes" niet echt), een  knallende DJ en een toplocatie. Laat de PR en bekend Antwerpen vallen en ik was  helemaal op mijn plaats. Soms moet je het verhaal zelf gewoon een beetje  schrijven. 

Tegen mijn gewoonte in, maar met de gewoonte van een verkeerfsinfarct mee, kwam ik een halfuur te laat aan. Maar no worries... want wat was dat van de belangrijke mensen en dat op zich laten wachten? Eerlijkheidshalve moet wel ik bekennen dat ik de talking vooral overliet aan hippe, meegesleurde vriendin en ik dus bijna verdween in de schaduwen van de zwoelverlichte, prachtige, zaal en bij deze dus niet kon tellen als very important people.

Champagnemaker Nicolas Feuillatte zit dus 30 jaar in de business en dat wilde hij met ons vieren. Sympathiek van de man, want ik ben niet vies van wat bubbels. Jammer genoeg moest ik de proeverij van de vele variëteiten aan me voorbij laten gaan. Ik was mijn eigenste BOB, zie je. Maar nippen en een glas hier en daar kon natuurlijk wel. Ik proefde een glas frisse, gebalanceerde, absoluut niet zurige en misschien zelfs wel een beetje vlakke bubbels. Al zou ik aan de nuances van mijn oordeel niet te veel waarde hechten. Mijn champagne-smakenpalet is niet wat je noemt "geweldig ontwikkeld". Het etiket "lekker" en "mooi" plak ik er wel met zekerheid op.

Nog beter was de Vintage Palme d'Or, in een prachtige fles en dito glas: puur, subtiel, toegankelijk en fris. De presentatie door 5 donkere hostessen in een gouden corsetpakje, begeven van glitters en met een pompende beat op de achtergrond was minder subtiel, maar wel passend.

Vintage Palme d'Or

We staan op de bovenste verdieping van het MAS, met lekkere parels in de hand, een prachtig uitzicht en Viki Geunes ('t Zilte) aan het fornuis in de half-open keuken. Dan laat verrukkelijk eten niet lang op zich wachten. Viki en zijn team vertaalden de 6 champagnes van Feuillatte naar pure, verfijnde, tintelende en gastronomische gerechten. Volgden elkaar op:

koningskrab, koude emulsie van bloemkool, haringeitjes, dragon, krokante brioche - lekker bij Grand Cru Chardonnay Vintage

Smaken van komkommer, appel, opgelegde citroen en makreel - lekker bij Grand Cru Pinot Noir Vintage

Roodbaars bouillabaise style, artisjok, scamorza - lekker bij Brut Rosé

Kabeljauwbrandade, graanmosterd en jonge prei - lekker bij Brut extrem

Quinoasalade, eendenborst met jonge raapjes, jus met kumquat - lekker bij Cuvée 225 Vintage

Tiramisu, framboos, kaneelbiscuit - lekker bij Brut Rosé

Een avond met zo'n menu en de bijhorende sociale activiteiten zou ik misschien dan toch nog wel met plezier gewoon kunnen worden.

Uit de boekenkast: Gezelligheid in een Cocotte van Le Creuset

2011-09-23T08:02:00.051+02:00

Een prachtige vorm, toffe kleuren, levenslang gebruik... De geëmailleerde gietijzeren potten van Le Creuset staan wel bij elke foodie op de wishlist. Mijn wens ging met mijn 30e verjaardag in vervulling. Het eerste wat ik in mijn gekoesterde knaloranje Le Creuset-pot maakte,  was échte vol-au-vent, met zelfgetrokken kippenbouillon. Of was het nu  dat Vlaams Stoofvlees? Of Dodine à la Chambertin van dhr. Escoffier? Of de Coq au Vin? Ik  weet het niet meer exact. Het was alvast een klassieker onder de vlezige  stoofpotten. 

Heel wat van die klassiekers vind je ook terug in het leuke kookboekje Stoofpotten, Originele en klassieke gerechten... Maar mét een twist. Geen gewone coq au vin, maar au vin blanc. Het stoofpotje met rundvlees wordt afgekruid met Oosterse kruiden en de waterzooi krijgt een dakje van luchtige deegkorst. Tof en perfect voor die Creuset-pot. 

Nog plezanter is dat het kookboek ook een waaier aan receptideeën geeft voor de visliefhebber en vegetariër: curry met schelpjes, dorade met citrus en erwtensoufflé zijn maar enkele voorbeelden. En ooit al gedacht aan een dessert te maken in je foodie-love? crème brulée in een mini-cocotte telt niet mee. Soepje van rode vruchten telt wel. Gemarmerde cake ook. 

Een hoop inspiratie dus voor die prachtige kookpotten, in een mooi en handig kookboek dat trouwens ook een leuk prijskaartje heeft. Om bij te watertanden en creatief te koken.

Le Creuset - Stoofpotten, Originele & Klassieke gerechten, Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts, € 9,95.

Bord vol genegenheid

2011-09-22T11:33:00.001+02:00

Er heerst zo'n bizar, algemeen, voor waar aangenomen idee dat risotto maken ontzettend moeilijk is en gedoemd is om te mislukken. Wel, eerlijk en zonder pretentie: bij mij is het nog nooit mislukt. Wokgerechten daarentegen - het zogenaamde "heel gemakkelijke koken" - eindigen vaak met "gelukkig is de frituur ook nog open". 

Bij risotto maken gaat het om liefde delen en rijstkorrels verwennen. Elke korrel moet je de aandacht geven die hij verdient. Liefdevol, attent, maar ook weer niet te zachtaardig roer je door de steeds romeriger wordende rijst. Twintig minuten pure genegenheid. En het toeval wil dat ik "genegenheid geven en nemen" koester als een van mijn basisbehoeften en dat ik dol ben op behagen. Of dat nu rijstkorrels zijn of mijn Liefde, ... 

Met een pompoen in de koelkast, een risotto-slash-genegenheidsplan in mijn hoofd en een "blijven oefenen! Blijven snijden"-opdracht van de kookschoolleraar nagalmend in mijn oren, maakte ik onlangs een van mijn lievelingsrisotto's om de herfst te verwelkomen. 

Risotto met pompoen, gorgonzola en rucola

Pompoen, in blokjes gesneden

pijnboompitten

gorgonzola

kop risottorijst (per 4 pers)

teentje knoflook, fijngesnipperd

glas droge witte wijn

groentebouillon 

1 à 2 uien, fijngesnipperd

1 à 2 stengels selder, fijngesnipperd

olijfolie

peper

zout

Naar wens: tijm, snuifje komijn

In een grote kookpot de ui, look en prei aanstoven in olijfolie. Niet laten bruinen, wel zacht laten worden. De risottorijst toevoegen. Beetje roeren bij het licht aan bakken zodat elke rijstkorrel omgeven is met een laagje olijfolie. Glas wijn toevoegen en al roerend laten verdampen. Nu pollepel per pollepel bouillon toevoegen. De risotto laten pruttelen onder regelmatig roeren. Let op, want als je iets te lang niet roert, zal de risotto aanbranden. Wanneer het vocht weggeslonken is, opnieuw bouillon toevoegen. Herhalen tot de rijst gaar - dus niet plat! - is. 

Ondertussen de in de blokjes gesneden pompoen met wat gesnipperde look en de kruiden naar wens aanbakken in een pan met olijfolie.  Kruid met peper en zout.

Rooster ook de pijnboompitten in een pan met antiaanbaklaag. 

Neem de risotto van het vuur wanneer de rijst gaar is. Voeg de gorgonzola toe en meng. Voeg de gebakken pompoen en geroosterde pijnboompitten toe. 

Werk af met verse rucola. 

Lekker met eventueel een stukje varkensvlees of iets anders naar wens. Maar kan ook perfect zo gegeten worden.  

Keukenprinsessenclubje 1.0

2011-09-20T14:08:00.000+02:00

Apero-hapjes met heerlijke thuisgemarineerde olijven

Mijn ouders waren met hun culinair clubje dat nooit echt een officiële naam kreeg - "het is weer etentje" moest de lading dekken - indertijd echte pioniers. Tegenwoordig mag je jezelf echter zonder dergelijke kookkring geen gepassioneerde kok meer noemen. Dus toen ondergetekende dan ook een uitnodiging kreeg om eens van keukenprinsessenclubje te spelen, ging ze daar dan ook gretig op in.

Smaakmakers Thaïse vissoep

De uitnodiging was afkomstig van een van mijn favoriete speelkameraadjes uit mijn kindertijd. Nichtje L. (1 jaar ouder, maar ook 20 cm kleiner: rechtvaardigt het verkleinwoord) nam me mee op avontuurlijke en fantasierijke reizen rond de wereld, waarbij we achterna gezeten werden door Kapitein Blauwbaard. Ze deed me op veel van die reizen toch ook vaak bijna - en soms helemaal - in mijn broek plassen door de slappe lach. Als het te fel regende, sleurde ze me terug mee naar binnen om aldaar het hele slappe-lach-en-natte-broek-gebeuren te herhalen met een spelletje of 10 zenuwen. 

Dé verrukkelijke Thaïse vissoep

Bergen fantasie en ontzettend veel lol lijken me twee prima kwaliteiten voor een heel plezante kooknamiddag en -avond. Er was dan ook regelmatig sprake van algehele hilariteit, ofte gegiechel, getater, gelach en bewondering over het ontbrekende limoensap, de ware Thaïs gastronomische aard van de vissoep, home made gemarineerde olijven (pikant!), Marktrock-drankjes en -herinneringen, overstromende pomme dauphinois, wel écht heel rosé lamsbout, bollen knoflook en de gevolgen ervan, locaties voor grote en kleine boodschappen ... Receptideeën en tips vlogen zodanig heen en weer dat er geregeld ook wat fout liep met de eigenlijk toch al niet te bespeuren concentratie. 

Lamsbout met salie, knoflook en pancetta - klaar voor de oven

Afin, je had erbij geweest moeten zijn. Ons clubje aanvaardt leden op basis van drie voorwaarden: fantasie, veel lol en eventueel een natte broek, maar normaal zijn toiletfaciliteiten wel in de buurt; boven of beneden. Voor inschrijvingen mag je je wenden tot een van de keukenprinsessen: 

GlouGlouGlou... Lekker glas wijn!

2011-09-16T11:35:00.002+02:00

 GlouGlou, het kenmerkende en aanlokkende geluid van wijn wanneer je die enthousiast in een glas giet. GlouGlou, een tamelijk nieuwe en moderne bistro annex wijnbar in hartje Leuven, vlakbij de gezellige winkelwandelstraat “de Mechelse”. Zere voeten of te zware shoppingtas, adem dan hier even uit. Het pand is heel herkenbaar aan de enorme glazen voorgevel en het designmeubilair met Zweeds cachet. Als het goed weer is, wachten kleurige stoeltjes je op het terras op. Kristof en Lien adviseren en serveren je energiek een glas (of twee, of drie, want zo’n shoppingtrip kan zwaar zijn) klassewijn. Brengt zelfs dat je niet terug op adem, dan kan je hier ook blijven hangen om een lekker hapje te proeven van de eigenzinnige gerechten. 

Gisteren had ik geen shoppingtrip achter de rug, maar wel een verjaardagspicknick met de vriendinnetjes. Niet zwaar, wel heel gezellig. Een uitje naar GlouGlou was een perfecte verlenging van die namiddag: een ontspannen sfeer, een vrolijke ontvangst en vééééél lekkers. Zoals het aperobord met kaas en charcuterie. Hier geen Hollandse Gouda in verlepte blokjes, maar een verrassend en smakelijk trio van onuitspreekbare kazen. Ook geen prefab-salami, maar delicate en fijne charcuterie zoals chorizo, spianata en Parmaham. Het begeleidende flesje wijn was een Italiaanse Barbera d'Alba: zacht en toch vol, op een aangename temperatuur. De fles vergezelde ons ook naar het hoofdgerecht: ravioli van champignons, truffeltartaar en rucola. Dit is mijn hemel op aarde...en een trip naar Leuven meer dan waard. Nooit duur, altijd lekker! 

GlouGlou, Schrijnmakersstraat 31, 3000 Leuven - +32 483 01 16 43 – Open ma van 18u tot 23u, di tot za van 11.30 u tot 23 u.; Keuken van 12u tot 14.30u en van 18.30u tot 22.30u

nvdr. Meer leuke wijn- en champagnebars overal te lande vind je in het oktober-nummer van Feeling! 

Het jaar 2012 in lekkere eetideeën

2011-09-15T11:50:00.001+02:00

We hebben nog maar net onze koffers uitgepakt, het schoolgerief verzameld en onze warmere herfstkleren pakklaar gelegd of daar zijn ze al: receptideeën, kookboeken en cadeautips voor de eindejaarsperiode. En dat heeft zijn voordelen, want "een voorbereid man is..." of "de morgenstond heeft..." of "in de porseleinenkast schiet men het vel..." Afin, je snapt me wel.

De scheurkalenders in alle vormen, maten en onderwerpen zijn steevast een succesnummer aan het hemelfirmament der passe-partout-cadeaus. En voor een foodie is de culinaire kalender altijd een beter cadeau dan de zoveelste fles slechte wijn of gedroogde cactussen van de bomma van je lief. Uitgeverij Lannoo verzorgt er één voor het komende nieuwe jaar - dat weliswaar pas over meer dan drie maanden begint - met een verzameling recepten van hobbykoks en topchefs zoals Peter Goossens, Jeroen Meus, Luc Bellings, Renée Redzepi en Sergio Herman.

Als je dus als foodie je inspiratie niet kan putten uit je eigen ervaring, je verzameling kookboeken of het internet, dan is er gelukkig nog de Culinaire Kalender 2012 die je van de bomma van je lief kreeg om ideeën uit te halen voor de maaltijd die dag in 2012. Je kan hem natuurlijk ook altijd cadeau doen aan je tante die alles al heeft en steevast loopt uit te kramen dat ze niet weet wat nu weer klaar te maken. Of aan mij.

Culinaire Kalender, Leen Thys, Uitgeverij Lannoo, € 14,99

Mijn identiteit als hobbykok

2011-09-13T11:46:00.001+02:00

Terwijl ik me de hele dag probeerde te concentreren op het artikel over matrassen - ja, dat lees je goed -  voelde ik dat de kriebels in mijn buik toenamen naarmate de klok meer richting 16:47 tikte. Dan zou ik de deur van mijn grijze bureau immers achter me dicht trekken, de trein opstappen, in Leuven uitstappen om dan voor het eerst in een grote keuken de potten op het vuur te zetten. 

Mét koksvest en voorschort aan, hoofdnetje op en keukenhanddoek... en keukenhanddoek... en nog een keukenhanddoek - ik leek wel op een wandelende wasdraad - aan mijn middel positioneerde ik me recht tegenover de chef. IJverig, gulzig, leergierig. De man opende zijn mond en kondigde aan dat we vanavond .... Jawel, soep zouden maken. Soep?! Dat, weliswaar lekkere, mengsel van water en groenten?! En daarvoor engageer ik me om elke maandagavond het risico te nemen een van mijn tien vingers te verliezen? Voor soep?!

Ja. Want die maandagavond zouden we enkele uren bezig zijn met eminceren en amonderen en nog meer eminceren. De basis van het koken, de identiteit van elke chef: zijn snijtechniek. Wijsvinger en ringvinger aan de ene kant van het lemmet, mijn duim aan de andere kant en de overige twee vingers omsloten rond het heft. Punt op de snijplank en rondjes draaien met de pols. Eminceren dus.

Meryl Streep als Julia Child en het eminceren van uien

Ik heb zakken denkbeeldige uien en wortelen versneden. Maar ik heb ook zakken échte uien, wortelen, prei en selder versneden. Om, van zodra ik niet meer zo bang was om mijn vingertoppen te eminceren, mijn mes te wetten en over te gaan tot het snijden van julliene en brunoise van die groenten. 

Basistechnieken en dus onderdeel van de eindproef: dat wordt oefenen thuis. Daarom dat ik dan nu graag een boodschap van privé-nut zou willen verspreiden: "Schattie, wij eten de hele week soep. Van groentensoep en courgettesoep naar paprikasoep en kervelsoep. En het eten zal iets later op tafel staan dan anders, maar dan heb je een langer aperomoment. Ik heb immers nog wat traag eminceerwerk te doen.... Oh ja, en volgende week is het ook de hele week soep. Maar dan zal het waarschijnlijk al wel sneller klaar zijn. Hopelijk."

Uit de Boekenkast: variëren met appel

2011-09-10T05:32:00.001+02:00

Herfstig weer - terwijl de zomer officieel nog 13 dagen te werken heeft - met regen, windstoten en kille lucht vraagt om troost. En appeltaart. Want geen gebak dat meer warme huiselijkheid uitstraalt dan een cake met appeltjes. Wil het nu ook net lukken dat de heerlijke appeloogst voor de deur staat: groen, geel, rood, zoet of zuur, hard of beetzacht, maak maar plaats in de fruitmand. 

Terwijl ik als kind op zondag heerlijk kon wegdromen bij het maken van appelcake, en mijn moeder de lekkerste tarte tatin op de feesttafel tovert, toont de Nederlandse culinair journaliste en styliste Janneke Philippi ons nu in haar nieuwe kookboek Appeltaart dat er nog meer is, veel meer.

Ok, een crumble verscheen hier ook al eens uit de oven en een Apfelstrüdel at ik ooit na een bergtocht in Oostenrijk, maar van het Zweedse äppelkaka had ik nog niet gehoord en ook appelbollen, 15-minutenwafels, appelclafoutis, tiramisu met appel, appeltrifle en meer dan 60 andere zoetig- en hartigheden met appel toverde ik nog niet uit het bakblik. Ik weet wat te doen deze herfst.

Appelrol met rumrozijnen: getest, goedgekeurd en met smaak op gegeten

Het boek is niet alleen een bundeling van de leukste en easy-making appelrecepten (getest en goedgekeurd door de redactie) aangevuld met massa's tips. Het straalt dankzij de mooie foodstyling van Janneke ook net die warmte en gezelligheid uit die het huis vullen wanneer de appelbakgeuren zich verspreiden. Levensgezel Serge Philippi verzorgde de lekkere fotografie.

"An apple a day..." Je kent het wel. Dus: haal dat boek in huis! Nu!

Appeltaart - 70 originele, unieke, authentieke, slanke en veelzijdige varianten, Janneke Philippi, Karakter Uitgevers, € 24,95

De heilige drievuldigheid volgens Jamie Oliver

2011-09-09T07:29:00.052+02:00

Ik heb een aantal boeken van Jamie Oliver in mijn kast staan. Wanneer ik inspiratie zoek voor een etentje of een wekelijks avondmaal dat verrassend, smakelijk, maar ook eenvoudig mag zijn, dan grijp ik steevast naar een van de 4 kookboeken van de enthousiaste Brit... Terwijl er zeker 50 à 60 boeken staan te lonken.

Het was visdag - "vrijdag visdag" gaat volgens de laatste gezondheidsaanbevelingen al langer niet meer op. Nu is het vrijdag en woensdag visdag. Of dinsdag en zaterdag visdag - én ook marktdag, dus trok ik onder een lokale plensbui met mijn flashy boodschappentas richting viskraam. Ik wist nog niet welke vis ik zou vangen, ik had enkel Jamies heilige drievuldigheid in mijn hoofd: gegrilde vis met daarbij, op wat voor manier ook zwarte olijven, oregano en citroen. 

Karaktervol bordje met de heilige drievuldigheid volgens Jamie

Zeewolf, mul, ... Het werd filet van zeebaars, gemarineerd in een mengsel van olijfolie, het sap van een citroen (check!), verse oregano (check!), knoflook en zeezout, en met de velkant naar boven in de oven gegrild. Erbij een pittige puree met zwarte olijven (check!) en een gemengde salade. 

En helemaal volgens mijn drievuldigheid: eenvoudig, lekker en snel. Amen.  

Uit de Boekenkast: de wereld rond koken

2011-09-08T16:07:00.033+02:00

* De Smaak van Rome - De beste adressen & de mooiste plekken (Uitgeverij Dominicus, € 15): de Eeuwige stad blijft betoveren. Met of zonder reisgids valt er altijd wat te ontdekken. Deze ontzettend leuke gids neemt je mee naar alle grote bezienswaardigheden én naar die kleine, verborgen parels. Wat de foodie in ons heel leuk vindt: de pagina's staan vol tips voor lekkere tussenstops. Van de gezelligste bar in de buurt voor een pittige caffè tot het leukste restaurant waar je vooral omringd wordt door Romeins dialect. Plus, locals geven hun topadresjes nog prijs per sestiere. When in Rome, do as the Romans do... Nietwaar?!

* World Food Café Classics (Chris & Carolyn Caldicott, Uitgeverij Terra/Lannoo, € 24,95): Het Londonse vegetarische restaurant World Food Café in Covent Garden is tot ver buiten de stad en tot bij heel wat carnivoren gekend en geliefd. Zo ook de kookboeken. Dit keer bundelden Chris en Carolyn hun meest verrukkelijke recepten tot één dik boek vol klassiekers. De vegetarische recepten uit alle exotische uithoeken (Afrika, Midden-Oosten, Venetië, Caraïben, Zuid-Amerika, Zuid-Oost Azië, India enz.) van de wereld bewijzen nog maar eens dat de vegetarische keuken meer is dan tofuburgers en bonen. Het is watertanden en wegdromen bij het zien van al dit verrassend lekkers, de prachtige foto's van de gerechten en reizen en de achtergrondverhalen. Een beetje lekkerbekkende globetrotter moet dit boek gewoon in zijn verzameling hebben. 

Het vakantiegevoel vasthouden doe je zo!

2011-09-07T19:39:00.000+02:00

Het zomergevoel bleef dit jaar beperkt tot de Midi, La Dolce Italia, Viva L'Espana of zelfs verdere streken wegens ook in de meest nabije Mediterrané geen zonzekerheid. Het kwam en komt er dus nog altijd op aan om dat beetje zomervakantiegevoel mee te nemen naar en vast te houden in ons wisselvallig Belgenlandje. 

Ingemaakte citroenen van de Marokkaan aan de Côte d'Azur

De lokale zomerhit dagelijks door je Ipod knallen en meezingend naar het werk vertrekken, is een optie. Ik heb echter een flauw vermoeden dat de medereizigers op de trein dat niet zo appreciëren. Ander idee is om dagelijks in je vakantie-outfit rond te lopen. Ook daar enige tegenwerping: een bikini bij 12°C is een beetje fris en ik moet er ook rekening mee houden dat ook hier niet iedereen gediend is met zo'n tenue. Het gemakkelijkst lijkt me een van de meegenomen flessen wijn te kraken en een heerlijk lokaal gerechtje te maken, mét de kruiden en ingrediënten die ik in de reiskoffer mee terug heb gebracht.

Vakantie op het bord

Dus dat werd dan een gegrilde kip, gevuld met feta en ingemaakte citroen, gerold in gedroogde ham. Voor erbij een zomerse couscoussalade met ronde aubergine, courgette, champignons en tomaat afgekruid met munt, bladpeterselie en harissa. Opgesmikkeld op het terras in een heerlijke avondzon met 24°C die mijn rug verwarmden. Vakantie!

De ijverige kookschoolstudent

2011-09-06T19:26:00.031+02:00

Mensen zeggen wel eens dat ik goed kook. Ik voel me dan weliswaar vereerd, maar toch ook licht verveeld. En angstig. Ik kook graag. Ik eet graag. Ik verzamel graag (bepaalde) mensen rond de tafel, inclusief leuk tafellaken en mooi servies. Nergens verschijnt daarin het woord "goed".

Om daar verandering in te brengen - en er dus voor te zorgen dat dat ene woord toch met recht en reden een plaats kan vinden in die zinnen - zit ik sinds deze week terug op de (avond)schoolbanken. Nu ja, ik denk niet dat ik veel zal zitten. Het idee is immers dat ik veel in potten en pannen zal roeren. En met wat geluk en passie zal ik na ettelijke jaren hopelijk een diploma hulpkok en later dat van kok aan mijn keukenmuur kunnen spijkeren.

Trouwens, om dat te bereiken krijg ik steun uit alle hoeken. Mijn eigenste mams sleurde een jaar geleden al haar dikke cursussen aan voor een sneak preview. Van een van mijn dierbaarste en meest supporterende nichtjes kreeg een stapeltje voorschorten die zij ooit al aanhad om lekkers te preparen in een keuken, strak gesteven. Van de levensgezellin van mijn nonkel en een vriendin van mijn ouders kreeg ik een gloednieuwe, spierwitte, katoenen koksvest met verwijderbare knopen cadeau. Van mijn enthousiaste nonkel (niet die van de levensgezellin, maar een broer ervan) kreeg ik Le Répertoire de la Cuisine, uitgegeven in 1964 in Parijs, gebruikt tijdens zijn hotelschoolopleiding en nu mij wegwijs makend in alle (Franse) begrippen van de keuken.

Als voorbereiding en stimulans kan dat alles flink tellen. Maar waar ik op mijn eerste schooldag - gepakt en gezakt met mijn nieuwe koksvest, een mooie voorschort en een notablok - het meest naar uitkeek, was het moment dat ik die messenset in mijn handen kon sluiten. Blij als een kind met kerst stapte ik ermee buiten. Op de speelplaats hield ik het niet langer uit en opende ik de beschermtas om dit moois te bewonderen. En zap, daar zat ook al meteen de eerste snee met druppelend bloed. Niet van een berg uien fijn te snijden, wel van het wegsteken van een vleestang.... Die naast mijn supertof, gloednieuw demi-chef mes zit. Iemand is er ijverig!

Ze zijn scherp, vlijmscherp. Dat wordt gegarandeerd plezier dit trimester, al dan niet met EHBO.

Eten meets daten: miss Hooked on Shoes testte het uit voor Niente di Particolare!

2011-09-06T12:04:00.002+02:00

Verzoekje van een fijne collega-vriendin in mijn mailbox: of ik zin heb om het nieuwe datingconcept Eten&Daten te testen? Zelf is ze immers erg happy in love met haar wederhelft, en dus stuurde ze liever een échte single het terrein in. Wetende dat ik al wat (niet zo) voorzichtige stapjes heb gewaagd op de vrijgezellenmarkt, van blind dates tot een avondje speeddate, bleek ik het perfecte proefkonijn. Zo gezegd, zo gedaan: op naar de website!

Eten&Daten lijkt een softere variant op speeddaten. Zonder de prestatiedruk om te imponeren in enkele minuten tijd, geeft dit ook de minder mondigen onder ons de kans om “los te komen”. Je hebt namelijk heel de avond (welgeteld drie gangen en een aperitief) de tijd om elkaar te leren kennen. Voor een inschrijvingsprijs van twintig euro word je op restaurant neergepoot met zeven andere mensen, uiteraard met een uitgebalanceerde man-vrouwratio. Net zoals bij een speeddate geef je achteraf op de website aan wie je graag nog eens wil terugzien. Ziet de ander dat ook zitten, dan is er een ‘match’ en krijg je elkaars contactgegevens. Klinkt best oké, tafelen is één van de hobby’s waarin ik uitblink. 

Ik schrijf me in voor de 28 tot 35-leeftijdscategorie; met mijn 27 lentes voel ik me toch net iets te oud voor 20 tot 28. Afspraak op een woensdagavond in een hippe loungebar/resto op het Antwerpse Zuid. Nadat de nodige garderobeknopen thuis zijn doorgehakt, arriveer ik netjes op tijd in een mooie, intieme setting. Ik word discreet naar een apart zaaltje achterin geleid, alwaar reeds vier singles op mij zitten te wachten. Het komende kwartier sijpelt de rest van ons gezelschap binnen. Even wachten we nog tot iemand van de organisatie zich aandient, maar dat blijkt wachten op Godot. Net als op “onze negende”, die ook nooit komt opdagen. Dan maar met zijn achten, ook gezellig. Goedlachs merken enkele tafelgenoten op dat ze op die manier ook wel evenementen willen organiseren: easy money.

Het aperitief, een fris glaasje cava, is inbegrepen in de prijs, net als enkele kleine knabbeltjes. Ondertussen trekt het gesprek zich traag en enigszins onbeholpen op gang met de klassiekers: wie ben je, wat doe je en waar kom je vandaan? Een blik rond de tafel leert mij dat zeker niet iedereen voldoet aan het clichématige beeld van de wanhopige single die zijn toevlucht zoekt in datingsites en andere moderne verzinsels om toch maar “van ’t straat” te raken. Tegenover mij zit een sympathiek en verzorgd heerschap, links van me een vlotte jongedame, rechts van me een praatvaar. Binnen het uur weet ik alles over mijn buurvrouw, inclusief de hommeles met haar ex, de recent afgevallen kilo’s en de geluidsoverlast in haar appartement. Zitten nog bij mij aan tafel: een flauwe plezante (altijd goed om de boel op gang te trekken), twee ietwat rustigere types en de stereotiepe verlegen informaticus, die gedurende de ganse avond met moeite twee volzinnen weet te opperen.

De gesprekken gaan niet altijd even vlot, en na het hoofdgerecht verloopt de conversatie meer binnen verschillende kliekjes. Er wordt al eens veelbetekenend gekeken naar A en B, die duidelijk wat beter opschieten dan met de rest van het gezelschap. En er zijn duidelijk enkele sterkere types die de gesprekken domineren, ten koste van de wat meer timide personen. Meteen duikt hier een grotere drempel op: tijdens het speeddaten ben je immers verplicht om enkele minuten one-on-one met elkaar te praten en moet je iedereen wel evenveel aandacht geven. Aan een tafel met acht personen valt het me toch op dat de aandacht oneerlijk wordt verdeeld. Dat wordt nog duidelijker wanneer we na het dessert en de koffie verhuizen naar een nabijgelegen cafeetje: de helft haakt af. Na een paar drankjes word ik uiteindelijk galant naar huis gebracht door mijn tafeloverbuur.

De eindbalans? Zelf had ik een aangename avond, al is dat vooral te wijten aan de sympathieke overbuur en de bijhorende klik. Vanuit de organisatie had er (niet alleen voor mij) wat meer ondersteuning mogen zijn aan het begin van de avond, kwestie van het ijs te breken, en een vast menu, eventueel met enkele opties, zou bij mij extra punten hebben gescoord. Maar het blijft een leuke formule. Zou ik het zelf opnieuw doen? Nee, waarschijnlijk niet, dan kies ik waarschijnlijk liever zelf met wie ik dineer. Zou ik het durven aanraden aan een ander? Zeker en vast. Daar zorgt het bericht “X wil u beter leren kennen” in mijn mailbox wel voor. ;)

Uit de Boekenkast: Kinderen Koken Italiaans!

2011-09-01T08:58:00.000+02:00

Ik ben meter, een apetrotse meter, van een echt prinsesje. Eentje met een eigen willetje, wat ik fantastisch vind. Maar ze is ook heel lief, slim en grappig. Ik kan hier nog wel even verder gaan met die zwikzwak van een meter-versie van de roze wolk, maar ik het bespaar het jullie. Onthou gewoon: ze is de beste, de liefste, de slimste, de leukste... Al heeft haar broertje van dat alles ook wel aardig wat weg.

Als fiere meter sta ik natuurlijk te popelen om haar alle leuke dingen van het leven te laten zien, en wat maakt er nu meer vreugde los dan samen kokkerellen? Ik mailde al een kopietje uit een erg leuk Whoopie Pie kookboek: ik zag ons al met knalroze schortjes aan staan kliederen met cakebeslag, kleurrijke versiersels en veeeel chocolade. Dat plan staat on hold. Ik was een tikkeltje te enthousiast: het prinsesje was toen nog maar amper 2 jaar.

Nu is ze een beetje ouder en kwam er een ander prachtig kookboek aan. De Italiaanse kookbijbel, Il Cucchiaio d'Argento ofte De Zilveren Lepel, is er eindelijk in een kinderversie! De Italiaanse keuken wordt geroemd voor zijn eenvoudige, doch smaakvolle combinaties. Het is een keuken waarin elke hobbykok, van beginneling tot Claudia en verder, zijn gading in vindt en waarbij de kookmissie bijna altijd een grote kans op slagen heeft. Een mooiere kennismaking met de heerlijkheden van koken is er bijna niet voor kinderen.

Wanneer het prinsesje dan een tikkeltje ouder is - bv. 2,5 jaar, hihi - draaien we samen de gehaktballetjes voor de rigatoni en kneden we gezellig het verse pastadeeg. Wanneer ze dan weer wat gegroeid is, kijk ik er al naar uit om de gevulde kipfilet en risotto samen te maken. En als ze nog wat groter wordt, kan ze alleen aan de slag. Het boek bundelt namelijk een waaier aan authentieke, eenvoudige Italiaanse gerechten, waarbij mooie tekeningen telkens stap voor stap duidelijk maken wat er moet gebeuren.

Nu nog een leuke kinderkeukenschort vinden!

De Zilveren Lepel voor Kinderen, Standaard Uitgeverij/Uitgeverij Van Dishoeck, € 19,99

Salade Niçoise - Moestuinstijl!

2011-08-30T10:23:00.001+02:00

Elke mens moet afrekenen met angsten. Zo durf ik nog maar amper een salade bestellen wanneer ik uit eten ga. De man of vrouw die aan het fornuis in de doordeweekse brasserie zijn of haar zaad- en eicellen staat te verwarmen, lijkt immers niet goed te beseffen wat van een salade een heerlijke maaltijd maakt: de gevarieerde mengeling van groenten!

Knalrode tomaten die eens geen watersmaak hebben

Zo bleek de net bestelde salade met spek en geitenkaas zijn naam helemaal waar te maken, maar meer ook niet. Voor me stond een bord met een halve kropsla, een berg stukgebakken spekjes en een plavei geitenkaas. That's it. En waar waren in godsnaam de komkommer, de drie kleuren paprika, tomaten, pijnboompitten, olijfjes eventueel, of gebakken champignons, of anders ook nog de courgetteblokjes?!

Magische paarse boontjes

Vaker nog belandt er iets voor je dat nog meer weg heeft van een fruitmand bij een ziekenbezoek, dan van een smakelijke salade: meloen, aardbeien, kiwi, ananas en ja, zelfs stervrucht vond ik allemaal al terug.

...Die groen kleuren tijdens het koken

Dat kan anders. Te meer omdat ik met Mijn Liefde net de moestuin van de afwezige schoonouders had geplunderd. Woehahahahahaha! Verse kropsla, verse rode én gele tomaten mét smaak, een knaldikke courgette, een handvol geurende krulpeterselie, magische paarse tuinbonen, een diepgekleurde aubergine ...Allemaal bio, allemaal geurend, allemaal puur! Enkel de komkommer en de paprika hadden in de winkelrekken gelegen.

Heerlijk zomer - wat is dat? - gerecht

Op ons bord: een uitpuilende salade vol smaak met zilte tonijn uit blik en in olijfolie geroerbakte rivierkreeftjes. Geen fruitmand en geen kom vol geitenkaas. Maar waar was de zachte avondzon?

Impressie van een stadsfestival

2011-08-29T15:14:00.001+02:00

Onder het motto "zet je vakantie verder": een kleine impressie van een gezellig Marktrock-2011-weekend, het begin van mijn vakantie!

Speelbal des weekend

Alle wegen leiden naar ... Parijs!

Muziek!

Dancing feet

De Villa!

Party Drinks!


Junk foooood!

Martini Royale - CinCin!

Plannen bij een hapje!

Black & White

Leeg

In the summertime... bbq time!

2011-08-02T10:25:00.000+02:00

Echt midden in de zomer pas mochten we nog eens ontdekken dat juli en augustus hier eigenlijk heerlijk warm zijn. Na regenachtige dagen met stoofpotjes en comfort food was het dus hoog tijd voor een barbecue. En dat die plaats moest vinden na een drukke werkdag, op een vermoeide avond, kon de plannen niet veranderen. Die barbecue zou aan gestoken worden! 

Nu, die timing zorgde er wel voor dat we geen buffet klaarmaakten met allerlei verrassende salades. Please, geen geplukte kropsla en een pot mayo! Eenvoud, kleur en een wekelijkse feestelijkheid waren de leuze van de avond. 

Soms moet het immers niet meer zijn dan een mooie stukje dunne lende, ingesmeerd met een geurige home made kruidenmix en een nog meer geurende, kruidige vleesmarinade. Daarbij kwamen zomerse groentenbrochetten (recept: Michaël Vrijmoed, sous-chef van Het Hof van Cleve), besprenkeld met een marinade van olijfolie, geplette pijnboompitten, fijngesneden zwarte olijven, versneden dragon, enkele blaadjes basilicum en citroensap. Om het geheel af te maken, stond er ook een couscoussalade op tafel met fijngehakte verse tuinkruiden en enkele stukjes tomaat, afgewerkt met een home-in-law-made kruidenvinaigrette.

Music:

Uitkijken naar 200 000 exemplaren

2011-08-02T09:57:00.001+02:00

Ik denk dat Jeroen Meus het best zijn weddenschap met zijn uitgever verfijnd. Gisteren startten de drukpersen immers om van het tweede kookboek van Dagelijkse Kost in eerste oplage niet minder dan 200 000 exemplaren te drukken. Het boek zou half september in de winkels liggen.

Het eerste kookboek van Dagelijkse Kost maakte sinds april 2011 al meer dan 160 000 kooklustigen blij. Een waar record, toch zeker voor een kookboek. En tock zeker voor één waarin gerechten uit de gewone keuken elkaar afwisselen met (al dan niet feestelijke) gerechten uit meer exotische hoeken van de wereld. Die verkoopcijfers brachten Jeroen een tafel op bij Redzepi in zijn Noma, voorlopig 's Werelds Beste Restaurant. Cadeautje van zijn uitgever, die wel vertrouwen had in de lekker kokende Leuvenaar, maar die waarschijnlijk nooit dacht zo'n getal te halen.

En nu komt dus het tweede boek eraan. Het beproefde recept blijft hetzelfde. Ook al heb ik de sympathieke chef zijn trukendoos om Jan met de Pet en Jef met de Koksmuts (verder) de wereld van het koken in te loodsen al zien openen op tv. Een van de weinige kookprogramma's die rollen als een trein en blijven boeien, trouwens. Daar bestaat geen twijfel over. En ja, ook hier rolt er regelmatig een recept uit de printer. En ja, ik kijk er nog altijd naar uit, naar dat kookboek.

Maar als ik dan volgende keer mee mag naar Noma, dan is mijn plezier helemaal compleet.

Dagelijkse Kost 2, Jeroen Meus, Uitgeverij Van Halewyck

Een hoer in de keuken

2011-07-26T11:23:00.000+02:00

Mijn computerklok zag er nog net niet uit als 15:30, toen mijn Liefste kwam melden dat hij huiswaarts zou keren: "nog een beetje vakantie en ontspanning zoeken." Het was een gevoel van jaloezie en onmacht dat me bekroop. Ik weet het, de menselijke aard is lelijk. Maar ik was dus jaloers en gefrustreerd omdat ik voor me al een halfuur naar een leeg computerscherm had zitten staren. Een scherm waarop eigenlijk zinnen hoorden te staan. Ze hadden er gestaan, en ze waren dankzij het bestaan van de backspace-toets weer verdwenen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. 

Ik had nog twee uur tanden bijten en toetsen typen voor de boeg, want er naderde een deadline die ik niet zou halen met een leeg scherm. Met vijf zinnen meer op mijn scherm dan op het moment van jaloezie trok ik om half zes dan toch maar de bureaudeur achter me dicht. Foert, ik had wat leukers te doen: koken. En meer nog: mijn dada koken. Want naast een glaasje witte wijn lagen de ingrediënten voor een exquise, klassieke Italiaanse topper op me te wachten toen ik nog eens een half uur later de voordeur naar ontspanning opende: ansjovis, tomaat, kappertjes, zwarte olijven... Devo dire più? 

Pasta Puttanesca

Pasta Puttanesca - ofte "Op wijze van de hoer"

Ik laat nu je eigen creativiteit en gedachten (of Google) hun werk doen....

Ondertussen...

NODIG (4pers):

400 gram spaghetti, linguini of andere lintpasta

4 tomaten, ontveld en ontdaan van pitjes

75 gram zoute ansjovis op olie

75 gram zwarte olijven, ontpit

75 gram parmezaanse kaas

2 sjalotten, in fijne halve ringetjes

1 teentje knoflook

3 el kappertjes, gespoeld

1 bussel bladpeterselie, versnipperd

peper 

zout

1 scheut olijfolie

DOEN:

Hak de kappers, olijven, ansjovis grof. Zet de pot met water voor de pasta op. Je kan het kokende water gebruiken om de tomaten te ontvellen. Snij daarvoor een kruis aan de bovenkant van elke tomaat en leg ze zo'n 10 tellen in het water. Haal ze er voorzichtig uit, spoel onmiddellijk onder koud stromend water en pel ze. Haal de pitjes eruit en snij het vruchtvlees in fijne blokjes. 

Pel de knoflook en snij fijn. Doe de olijfolie in een grote pan. Voeg de sjalotten, kappers, olijven, ansjovis, knoflook en stukjes tomaat toe en roer regelmatig.

 Kook ondertussen de pasta al dente en giet af. 

Doe de fijngesneden peterselie bij de groenten in de pan. Roer om. Meng alles, de saus en de pasta, in een grote kom, kruid met flink wat versgemalen peper en strooi er tot slot nog parmezaanse kaas over. 

 MUZIEKTIP:

Back to Black - Amy Winehouse

Met de Vespa door het Vlaamse land

2011-07-15T11:27:00.001+02:00

Tot voor kort zat ik bijna dagelijks op het snorrend Italiaans icoon dat de Vespa is. Tot voor kort, want op een zomerse dag werd ik als passagier op een prachtige aubergine-grijze Vespa omvergereden door een nitwit in een witte camionette (nvdr, vandaar dus het woord "wit" in "nitwit").

Hoewel ik een alerte Vespa-bestuurder omarmde en we amper 5 km/u reden, zat de schrik en de pijn er flink in: te veel idioten onderweg en een te teer velletje. De Vespa-ritjes werden schaarser en ik was niet zo gemakkelijk meer te verleiden tot nochtans heerlijke ritten. 

Hoewel... Met dit ontzettend leuke, nieuwe boek van Borgerhoff & Lamberigts in de hand komt de goesting toch borrelen om langs mooie, rustige wegen te cruisen. Met de Vespa door Vlaanderen bundelt 10 originele dagtrips in heel België - van de Belgische kust tot het Haspengouw - met tips voor de lunch, het diner en zelfs een overnachting. Er zijn telkens een heel duidelijk kaartje en achtergrondinformatie over cultuur en natuur voorzien. Zelfs de nitwit kan zijn Vespa van stal halen, want het is niet alleen de ervaren "Qui Vespa mangia il mela"-man... of vrouw die het boek bedient. Al raad ik die nitwit wel met aandrang aan om NIET in mijn buurt te komen snorren! 

Mijn lieve schat, draai de contactsleutel al maar om, ik maak de picknickkoffer klaar!

Verkoopinfo: Met de Vespa door Vlaanderen, Borgerhoff & Lamberigts, € 22,50

Smullen van Portugal

2011-07-12T17:28:00.001+02:00

De eerste dag na een - weliswaar korte - vakantie, blijft moeilijk. Ik ben altijd nog wat lui, ik snak nog naar dat rustige tempo, naar het leven zonder computer en naar de zon en het water. Een artikel dat niet wil vlotten, nochtans over een foodie-onderwerp, maakt de terugkeer helemaal minder aangenaam. Gelukkig zijn er de collega's en vrienden om te brainstormen over toekomstige etentjes, feestjes en cocktailavonden. En gelukkig zijn er ook de lekkere belevenissen om te vertellen! 

Zo las ik voor het eerst in mijn leven op een menukaart "Vinho Verde". Hu? Groene wijn?! Wat moet ik me daarbij voorstellen? Nooit gezien, nooit gelezen, nooit gedronken en dus werd dat hoog tijd. Er bestond geen discussie meer mogelijk met mijn loved one: het aperitief zou bestaan uit groene wijn, een witte, licht sprankelende wijn uit het noorden van Portugal. Heel fris van smaak, zacht zurig, maar zeker niet wrang. Gemaakt van onrijpe druiven en bij het wijntijdschrift By The Grape lijken ze geen fan, maar mij kon het op die warme en zomerse vakantieavond zeker smaken.

Meu Limão - Rua Silva Lopes 40/42 - Lagos - Tel: 282 76 79 46

En het was geen vakantie als ik die dag niet gewoon in mijn schitterende boek van Koch kon lezen, met een warme zon op mijn snoet, water nabij en na de aperitief het diner zou volgen. Dag na dag na dag. We slaagden erin om in een toeristische hotspot van de Portugese Algarve toch enkele pareltjes te vinden. En pareltjes hebben een leuk terras, een vriendelijke bediening, respect voor de authentieke keuken en prijzen, een zwoele wind, jolige eigenaars, lokale bewoners aan hun tafels en een chef die uiteindelijk altijd zijn fles Porto of consoorten uithaalt om zich geamuseerd en enthousiast bij ons - de laatsten in de hele zaak - te zetten.

Rui, one of the brothers of Dois Irmãos

En dus, kan ik je nu sterk aanraden om bij een bezoek aan de Portugese Algarve - prachtige stranden trouwens, en veel wind - de volgende plekjes met mijn groeten te proberen: 

* Meu Limãu: kleine tapas- en wijnbar met gegrilde sardientjes - als je denkt aan Portugese stranden, zie je toch meteen ook die barbecue waarop de verse sardientjes liggen te smeulen -, de onvermijdelijke bakeljauw, calamares en ander lekkers op de kaart. Klein, fijn en gegeerd terras, maar ook binnen gezellig met de typische Portugese tegels zonder dat het geforceerd aanvoelt. In de schaduw van een klein zuiders kerkje.

Dois Irmãos - Travessa do Mar 2 - Lagos - Tel 282 181 100

* Cervejaria Dois Irmãos: Binnenin lijkt dit restaurant van twee broers - dois irmaos - wel een taverne: fel tl-licht, lange tafels die eenvoudig gedekt zijn en een drukte van jewelste achter de toog. Buiten zit je aan een rustig plein, opnieuw in de schaduw van een kerk, met leuk gedekte tafeltjes en de plaatselijke bevolking naast je. Heel vriendelijke bediening, die naast eten ook spuitbussen om een droogkuis te vervangen brengen wanneer je morst op je witte kanten jurkje, Portugese specialiteiten die eens niet worden verkracht om de domme - voornamelijk Engelse in dit geval - toerist ter wille te zijn. Een adres naar mijn hart!

António - Restaurante O António - Rua Prof. Dr. Egas Moniz 36C - Montenegro, Faro - Tel 289 818 878

* O António: Vlakbij de luchthaven, dus heel handig wanneer je 's ochtends een vliegend schip te halen hebt. Het interieur is opnieuw typisch zuiders: felle verlichting, eenvoudige tafels in een grote ruimte en een plastic bache om te beschermen tegen zon, regen en wind... maar oh zo lekker! Gegrilde specialiteiten uit de zee en vanop het land aan spotprijzen voor ons Belgen. 

Dois Irmãos

 Na het eten drinken we een zoete, maar zachte Porto of iets dat naar de naam Valegrande luistert. En we praten en lachen met de chefs, Rui en António. Begrijp je nu waarom terugkeren naar een artikel dat niet vlot en een land waar de zomer bestaat uit "mogelijk een onweer in de namiddag, gevolgd door hevige regenbuien" niet leuk is? 

O António

Eenzame mishmash

2011-07-06T20:12:00.001+02:00

Paniek en consternatie vandaag! Ik had geen idee wat ik vanavond zou koken, ik zag geen ingrediënten voor mijn ogen dansen, ik kon me geen kookboek voor de geest halen dat me op weg zou helpen en ik overwoog serieus om frieten te gaan halen, of een pizza (gemaakt door Thai), of opnieuw Thais zoals gisteren, of Chinees. Oh ja, en kebab is ook nog een oplossing. Ik werd al rustiger: ik kon gemakkelijk de week door komen in mijn eentje.

Neen! Dat ben ik niet! Help! Wat is er aan de hand?! Is dit het begin van het einde? De eerste gedachte wanneer mijn brein van slaapstand naar waakstand overschakelt is "wat zal ik vanavond eten?" In een kookwinkel word ik helemaal enthousiast van tien soorten kookwekkers en wil ik ze allemaal hebben. Chillpills, mindfulness en boswandelingen had ik niet nodig; ik had genoeg aan een kookpot en een houten roerlepel. En ik genoot ervan om in de supermarkt mijn hele feestelijke weekendmenu samen te stellen, gewoon, omdat het zo in me opkwam.

Goed, het besef dringt door dat dit de eerste keer sinds ettelijke dagen is dat ik het commando in de keuken weer uitvoer omwille van verschillende, allemaal terechte, begrijpelijke redenen. Maar, er moet gekookt worden. Dus begin ik terug waarmee ik tijdens mijn studententijd begon (ik zou ook kunnen beginnen met wat ik als kind in de keuken fantastisch vond, maar dan zou ik de hele avond en morgen ook nog cake moeten eten en ik ben niet meer zo'n zoetebek)... Het begon met een doodgewone mishmash van een pastasalade.

Neen, ik nam er zelfs geen foto van, ik at uit de kookpot, met alleen een vork en ik zat tijdens het eten tijdschriften te doorbladeren, mijn Allerliefste berichtjes te sturen en dat smoelenboek te bekijken. Maar die mishmash van samen gegooide champignons, aubergines, courgette, verse tijm, basilicum, tomaatjes, geitenkaas en ja, zelfs tonijn op eigen nat smaakte wel verrukkelijk op deze zachte zomeravond! Nu een ontspannend bad met een stapel kookboeken zodat ik me weer herken in de keuken!

Free Compliments!

2011-07-05T09:50:00.000+02:00

Mijn lidmaatschap en adoratie voor de spreuken van de Bond Zonder Naam is onder mijn vrienden en bij hulpbehoevenden een publiek geheim. Niets dat beter troost kan bieden op momenten dat niemand het echt nog weet - ook al speelt Miss Drama Queen of Mister Drama King - dan de gevleugelde woorden van de bekende prikbordflyers. 

Op de blog van Kind Over Matter vond ik onlangs een hip, lief en mooi verlengstuk van de BzN: de complimenten-zoekertjes! Zie het als "Kot te huur" of "ik zoek een rit naar Italië", maar dan "Compliment zoekt persoon". 

Maak de wereld een beetje aangenamer en strooi eens met enkele welgemeende complimenten. Niets dat een mens zo kan motiveren dan een beloning en lieve woorden, vraag maar aan een professor positieve psychologie. Of de hond van Pavlov! 

Je kan er ook je eigen complimentenposter invullen, zodat je bij je baas geen "You light up my life" moet achterlaten. 

Chick(s)en and beer

2011-06-23T12:10:00.000+02:00

Alle dagen vakantie. Dat is mijn motto, en bij uitbreiding dat van mijn inwonende love of my life. Ons motto heeft nu echt niets van doen met elke dag zo veel mogelijk uren op onze luie kont door te brengen, maar alles met genieten, koken, nieuwe dingen ontdekken, verkennen, lachen en tijd maken.

Dus zo komt het dat ik na een drukke en chaotische werkdag vlak na mijn echte vakantie met een verhardend masker op basis van witte chocolade (ja, daar zijn foto's van. Nee, die krijg je niet te zien) voor me uit zit te kijken en ontspannen terugdenk aan elke dag vakantie... en aan het laatste nieuwe experiment: het grillen van een hele kip met een blik bier... recht in de poep.

Ik had al eerder grote ogen getrokken toen ik dit gerecht in kookboeken van mijn held Jamie en van bbq-meester Peter De Clercq tegenkwam. Dit was een must-do. Niet alleen door de misschien aparte plaats van het blikje, maar vooral omdat je door die manier van koken een prachtige,subtiele smaak krijgt in het gepenetreerde beest. 

 En als die smaak niet van hetbier komt, dan wel van de exploderende mengeling van de kruidenrub en de marinade. Voor de kip (please, vermijd die opgezwollen waterkippen van sommigesupermarkten!) mengden we immers tientallen kruiden onder elkaar voor de barbecuemixen maakten we een heel aromtische vleesmarinade. Wrijven en smeren maar.

Na anderhalf uur in ons nieuwste gezinslid, Dhr. Smoker, belandde er een geurige, mooi gegaarde kip op mijn bord. Met die lekkere krokante vel, pittig van de kruiden en marinade en met dat sappige vlees, zonder water.

En dan gebiedt de eerlijkheid me nu om te zeggen dat ik de credits niet echt mag opstrijken. Ik maakte weliswaar de marinade en de salade, maar daar stoptmijn bijdrage al. Tenzij je "enthousiast taterend en aperitievend" ook een nuttige aanbreng noemt. De rechten gaan naar mijn loved one. Je weet wel, die elke dag mee vakantie houdt.

Gek veel goesting in sardientjes

2011-06-18T16:35:00.001+02:00

Ik heb gehold, ik heb gemoeten, ik heb gedaan. En nu heb ik even vakantie. Op de vakantieplanning: niets moet, alles mag. Ik ga mijn thuis geen poetsbeurt geven, ook al vliegen de stofvlokken in het rond. Ik rij niet het halve land rond om de zoon van de nicht van de tante van mijn grootmoeders broer te gaan bezoeken, al stel ik sommige familiebanden erg op prijs. Ik dokter geen aartsmoeilijke gerechten uit op basis van voor mij ongekende ingrediënten, al doe ik weinig liever dan heer en meester spelen in de keuken.

Tenzij er gek veel goesting is. Zoals gek veel goesting in een topper van een pasta met het visje van de maand, sardientjes. Zo'n pasta vraagt niet echt veel: wat liefde, enkele goede ingrediënten en een beetje kooktijd. Wat ik dan ook liever kwijt dan rijk ben op het moment van gek veel goesting in de voorbereiding van zo'n toppasta, is een visverkoopster die me met een gezicht alsof ze net vijf glazen citroensap leegdronk de info geeft dat "vis kuisen echt vies is". Gevolgd door het flauwe excuus dat "ze het waarschijnlijk ook niet mag van haar baas, dril halen uit een vis".

Die woorden komen van iemand die met een plastic schort voor een met ijs gekoelde toog boordevol visachtigen staat... En ik gaap haar vol ongeloof aan. Ik denk dat mijn ogen de grootte van een knikker hadden en dat het viswijf de vullingen in mijn achterste kiezen kon zien. Ik was ook verbouwereerd omdat haar antwoord betekende dat ik zelf aan de slag zou moeten. Daarbij is dan nu het moment aangebroken om te bekennen dat ik geen held ben in het leeghalen van herkenbare dieren. Ik heb te veel fantasie: dat elk van deze schattige sardientjes al blubbend tegen me zou zeggen dat ik hen te ruw behandel en hen pijn doe, bijvoorbeeld. Op zo'n moment ben ik een watje en verre van een kok.

Uit louter egoïstische overwegingen - en dus niet om de visdame wat bij te laten leren - repliceerde ik haar dan maar snedig "vies?! En jij verkoopt vis?!", waarop ze bedremmeld met mijn 500 gram sardienen in de hand naar de kuistoog slenterde en me vroeg of de kop er ook af moest. Ja, graag. Dankjewel. Nog een fijne dag verder. En ik wierp haar een laatste brede, oprechte glimlach toe.

Spaghetti/Fettucini met sardientjes

(voor 4 personen)

500 gram pasta

1 kg sardientjes, schoongemaakt (graat, kop en staart verwijderd)

8 ansjovisfilets op olie, in stukjes gesneden

1 grote venkelknol

1 ui, versnipperd

1 zakje saffraan

2 eetlepels pijnboompitten

1 glas droge witte wijn

olijfolie

peper en zout

2 eetlepels rozijnen, voor de liefhebber

DOEN

Open de sardientjes als een boek, spoel ze onder stromend water en snij ze in grove stukken. Was de venkel, haal de buitenste stukken weg en snij ook in stukjes. Kook de venkelstukjes in een ruime hoeveelheid water met zout gaar. Giet af.

Verhit een scheut olijfolie in een pan en fruit daarin de fijngesneden ui. Roer de ansjovisfilets erbij en laat ze smelten. Meng er vervolgens de pijnboompitten, de stukjes venkel, de sardientjes en eventueel de rozijnen door.

Schenk er een scheut wijn bij en laat op hoog vuur verdampen. Los de saffraan op in enkel eetlepels warm water en schenk het bij de saus.

Breng op smaak met peper en zout en laat de saus ongeveer 40 minuten koken. Voeg indien nodig nog enkele eetlepels warm water toe.

Kook intussen de pasta in een ruime hoeveelheid water al dente. Giet af en meng de pasta door de saus. Laat het geheel nog 5 tot 10 minuten rusten zodat het sausvocht goed in de pasta kan trekken.

Royal Ballerina's voor een ballerina-addict

2011-05-31T11:52:00.000+02:00

Ik ben geen shoe addict en dat ligt aan de ontwerpers: ik weet meestal goed wat ik wil en de gemiddelde shoe designer lijkt dat niet te weten. Dat bewijst mijn beperkte schoenencollectie die bovendien heel eenvoudig in te delen is in instant crush high heels en all round, girly en eeuwigdurend succesnummer, platte ballerina's. 

Beperken tot zwart en bruin?!

Maar zelfs het vinden van een eeuwigdurend succesnummer is geen sinecure. Struin web en winkelstraat af en je komt tegen: te plat, stom hakje, foute kleur, verkeerd materiaal, te braaf, te plomp, te slap, te stijf ... Maar ik panikeer niet - wat een uitzondering! - want vriendinnen Annick Claeys en Tania Berkovitch creëerden een ballerina-hemel met Royal Ballerina's.

Keuzeproblemen!

Royal Ballerina's dat is één model van de platte schoen met obligaat strikje in alle kleuren van de regenboog en in een waaier aan materialen. Online - dus met hooguit drie muisklikken, tenzij je niet kan kiezen - te bestellen voor een basisprijs vanaf € 69. Ok, dat ligt net boven mijn ballerina-budget, maar hey, voor de hemel heeft een mens wel € 19 euro extra over!

Schetsen en ideeën met Moleskine

2011-05-25T08:35:00.024+02:00

Waren er geen Moleskine-schetsboekjes dan waren ook Van Gogh's fameuze Zonnebloemen en Sterrennacht, Picasso's Guernica en Nude Woman with a Necklace of Hemmingway's The Old Men and The Sea er niet. Oké, dit is misschien wat kort door de bocht, maar "once you have a Moleskine-notebook, you never go ... euhm.. back". 

Ik ben gek op schriftjes allerhande. Niet onlogisch dus dat de Moleskine-boekjes op de plek die ik mijn thuis noem overal rondslingeren. De pandemie begon met de klassieke, zwarte agenda en breidde ondertussen uit naar een de rode variant, dik en dun, het reporterboekje, het reisverslagkribbelschriftje, het kook- en receptenboek, nog een klassiek zwart schetsboekje, maar deze keer zonder lijntjes enz.

En onlangs mocht ik cadeaupapier wegscheuren om mijn nieuwe aanwinst te ontdekken: een knalroze en een zachtroze Moleskine Volant-schrift, mét lijntjes. Ideaal voor interviews, ideeën, plannen, schetsen en knipsels! Wie wil er al een tentoonstellingsruimte reserveren voor mijn werk, aub?

Njam is koken met Feeling

2011-05-24T10:48:00.000+02:00

Natuurlijk was het voor mij vorige week uitkijken naar de Nederlandse versie van Jamie Magazine. Vlotte chef, lekker papier en totally my style. Ik gok dat mister O. geen moeite zal hebben om ook hier met zijn tijdschrift zijn horde fans nog te vergroten.

Spannender is het nieuws dat Vlaanderens leukste stylish vrouwenmagazine - dat is dus Feeling, voor zij die het in Keulen horen donderen - samen met het culinaire digitale tv-platform Njam! vanaf morgen een Gloednieuw, Sprankelend, Verfijnd, Lekker, Verrassend, Gastronomisch en Toegankelijk Njam!-tijdschrift naar onze krantenboeren stuurt! Spannend, want het is Belgisch! En ook opwinding omdat yours truly er schrijft over haar geklungel (of successen?!) in de keuken met de gerechten van de Grote Chef én je er een sneak preview in de nieuwste kookboeken gunt.

Verder natuurlijk alles wat een foodie-hart begeert: lekkere recepten, toffe producties, leuke tips en het kruim van 's lands en 's werelds beste chefs. Nooit was een topmenu zo goedkoop: € 5,95 (of in pakket met Feeling) en Peter, Peppe, Roger, Johan ... wijzen je de weg.

* Kir, kir, kir*

Succes gegarandeerd

2011-05-19T10:19:00.000+02:00

We hebben het allemaal druk, druk, druk, onze brievenbus staat niet naast die van Rob The Gourmet's Market of de Hanos, we springen evenmin allemaal begenadigd om met een prachtig Japans chefmes en weten ook niet altijd meteen wat we met een roner aan moeten. 

Dat alles is ook helemaal geen burgerplicht om te kunnen genieten van de smakelijke basisbehoefte die eten kan zijn, samen met vrienden, familie of desnoods de hele straat. Neen, want ik verzeker je: de kip in zoutkorst helpt je uit de nood. Indrukwekkend, poepsimpel, weinig werk en boordevol smaak. Wat wil een mens nog meer? Bye bye, kook- en etentjesstress. Dit tovert zelfs mijn vader op tafel... en de man krijgt echt maar nauwelijks een ei gebakken (nvdr, sorry paps, verder ben je natuurlijk briljant!).

VOOR 4 PERSONEN

3 kg grof zeezout

8 volle el venkelzaad, gestampt

2 eieren, losgeklopt

2 citroen, gehalveerd

1 el peperkorrels

1 bosje verse tijm

olijfolie

1 kip van 2 kg, liefst biologisch

1 bosje peterselie, gesnipperd

8 tenen knoflook, met schil en al geplet

DOEN:

Verwarm de oven voor op 200°C. Doe al het zout in een grote kom, samen met het venkelzaad, de eieren, het citroensap (bewaar de schil), de peperkorrels en een wijnglas water. Meng alles goed door elkaar. Wrijf de tijm fijn in een vijzel en meng er een paar flinke scheuten olijfolie door. Wrijf de hele kip met deze kruidige olie in. Ten slotte moet je de rest van de olie samen met de peterselie, knoflook en uitgeperste citroenhelften in de kip proppen. Het is de bedoeling dat je de kip zo vol propt dat er geen zout in kan komen. 

Neem een grote ovenschotel. Leg op de bodem een laag zout van ongeveer 2 cm. Leg de kip daarop en pak de rest van het zout er omheen. 

Zet de kip 2 uur in een voorverwarmde oven, haal hem eruit en laat 15 minuten rusten. Breek de zoutkorst open. Serveer de kip op een schotel, trek het vel eraf en scheur het vlees los van de pootjes en de borst. 

LEKKER MET:

* groene salade, wat brood en een flesje witte wijn

* geraspte mierikswortel gemengd met crème fraîche of yoghurt

* zelfgemaakte basilicummayonaise

* volle yoghurt gekruid met peper en zout en komkommer gemarineerd in chardonnay-azijn en olijfolie (cfr. Kwinten de Paepe)

Thanks to Jamie Oliver

Rob The Gourmet's Markt inspireert

2011-05-14T11:55:00.000+02:00

Mijn slaapogen sperden zich onmiddellijk bij het binnenkomen van Rob The Gourmet's Market wagenwijd en opgewonden open. Dit was het Foodie Walhalla! Moest ik gelovig zijn, dan was dit mijn hemel. Wegens geen duidelijk godsdienstige richting in mijn leven benoem ik de plaats nu dan maar gemakshalve mijn dosis chocolade, mijn voorspel, mijn veilige haven, mijn toevluchtsoord, mijn antidepressivum.

Rob The Gourmet's Market, dat is tientallen rayons gevuld met het lekkerste wat de voedingsindustrie - of beter, de telers, ambachtslieden, vissers, dierenkwekers ... zie je het verschil? - ons te bieden hebben. Zelfs voor tomaten is er een stelling van twee meter voorzien! Je hebt hier niet in soort kip. Neen, om een keuze te maken in de afdeling gevogelte heb ik zeker een uur nodig. De visafdeling doet mijn favoriete viswinkel verbleken. De rekken puilen uit en de mooie verpakkingen lonken. De mensen die er boodschappen doen, kom ik weliswaar niet tegen in de Colruyt of Bioplanet waar ik ga. Laat staan de Aldi.

Rob is een ommetoer waard. En Rob doet het kriebelen en inspireert. Vanavond op het menu: Gebakken schol met een botersaus (jaja, van Jean-Yves Bordier, te verkrijgen bij Rob) van garnalen, limoen en rode chilipeper. Voor de botersaus ga ik voor de variant met algen. Meer hierover in Feeling van juli 2011. Eerst het recept, van de hand van Gizzi Erskine, Briste chef, retrovamp tatoeages incluis en naar verluidt danige concurrentie voor Nigella Lawson.

NODIG (voor een kwartet):

4 scholfilets

50 g bloem, gekruid met peper en zout

2 el olijfolie

80 g boter, plus 1 el

3 knoflooktenen, gepeld en gesnipperd

1 rode chilipeper, van zaden ontdaan en fijngesneden

200 g kleine, gekookte en gepelde garnalen

klein bosje verse koriander, fijngehakt

sap van 1 citroen

zeezout en versgemalen zwarte peper

DOEN (alleen als chef of in kwartet):

Haal de visfilets door de bloem. Verhit de olie in een pan en voeg 1 el boter toe. Leg de vis, wanneer de boter begint te schuimen, in de pan. Bak de filets 2 tot 3 minuten aan elke kant of tot de vis krokant en aan de buitenkant goudgeel is, maar vanbinnen mooi wit. Haal de vis uit de pan en laat hem uitlekken op keukenpapier.

Giet de olie uit de pan, wrijf hem schoon met een stuk keukenpapier en voeg 80 g boter toe. Voeg, wanneer de boter begint te schuimen, de knoflook met rode chili toe en ba die 1 minuut of tot de knoflook gaar is. Doe de garnalen in de pan en bak die nog een minuut mee. Voeg ten slotte de koriander toe, plus het limoensap en kruid met zout en peper.

Leg een scholfilet op elk bord en schep er een paar lepels garnalen-botersaus over.

TIPS:

Vervang de boter door boter met algen (bv. van Jean-Yves Bordier). De zilte algen ondersteunen de zachte smaak van de vis perfect.

Ik koos voor een garnituur van gekookte aardappeltjes in de schil

De vis legde ik op een bedje van geblancheerde lamsoor

Lekkere groenten: sluimererwten en venkel

Wijnidee: Bergerac Sec - 2008 - Grande Maison, Cuvéé Sophie
(biologisch)

Droog geknipt bij Wakko

2011-05-10T16:17:00.000+02:00

Tijdens de lunch liet ik de paprikasoep voor wat ze was: afwaswater met brokken paprika. Dat kwam omdat enkele weken geleden leuke vriendin de Journaliste enthousiast mailde over haar nieuwe kapsel. Het was geen verandering à la van lang elegant golvend haar naar een hippe, opvallende en asymmetrische carré inclusief pony. Neen, het was "een subtiele verandering, een hele opfrissing. Leuk én handig. Voor niet eens zoveel geld.". Ja, en zoiets prikkelt natuurlijk mijn interesse. Ik zat achter mijn MacBook als een dorstige tekkel: tong kwijlend uit mijn mond, ogen wijdopengesperd. 

Maar ze was nog niet klaar met haar enthousiasme. De Journaliste had ook eerder een interview gedaan met de chef van het salon en dat was "ook een gedreven en leuk gesprek". En dan nog meer magische woorden: "ik heb een vriendinnenkortingsbon voor jou." Goed, korte metten. Ik wilde weten waar en hoe en met wie en wanneer en ... ik ook zo'n kapperservaring kon hebben! Nu, stante pede!

Voor - moe, fluffy en harig

En zodoende liet ik mijn lunch links liggen om me droog te laten knippen door Fabian bij Wakko Brussel, het broertje van het Gentse filiaal van de vriendin. Zoals Fabian me - ook al - enthousiast vertelde: "wanneer je haar droog knipt, dan boetseer je eigenlijk een kapsel. Je laat het haar leven en de weg tonen. De stappen die je moet nemen om tot een bepaald coiffure te komen, liggen niet vast zoals bij nat knippen." In die zin is het moeilijker, maar het is ook een creatiever proces. 

Bovendien weet de kapper voordat hij begint hoe je haar zich gedraagt als het los en droog hangt. In mijn geval: zoals pierenverdriet. "Oh, absoluut geen volume", ondermijnt Fabian met zijn vriendelijk Frans accent meteen mijn hoop op een wulpse haarbos. Attent dat hij is, verzekert hij me echter ook meteen dat hij er wel iets leuk en pittigs van kan maken. "Laagjes, maar niet te veel. We willen geen McGyver. En wild en los ingeknipt", dat klinkt me goed in de oren. 

De vrees voor de afwezigheid van het wassen - voor velen het leukste moment van het kappersbezoek - is ongegrond. Niet alleen verkies ik dat degene die aan mijn haren plukt tenminste weet hoe die vervelende slierten zich gedragen, maar deze Wakko Fabian draait, trekt, snijdt en masseert mijn haardos en hoofdhuid ook. Mijn hoop op nu eindelijk eens een kapsel met pit dat bij mijn gekke snoet past, groeit bij elke van zijn creatieve uithalen. 

Hoewel mijn nieuwe coiffure een uur later toch weer in zijn eigenzinnige plooi ligt, stapte ik met een beetje meer zelfvertrouwen het salon buiten. De zon scheen aan een blauwe hemel en ik was bijna door Brussel aan het huppelen. Voor een goed begrip: ik was dus blij. En nu, nu zal ik stiekem nog wat in de spiegels en vitrines gluren om de blijdschap te voeden en de eigenzinnigheid van mijn haar naast me neer te leggen.

Nog steeds moe, maar wel blij

Moe en fluffy en iets minder zeker, maar wel blij

Ik kreeg van Fabian drie bonnen mee, goed voor een korting van 50 %. Wakko heeft filialen in Antwerpen, Brussel en Gent. Interesse? Let me know!

Wijn drinken voor autoliefhebbers

2011-05-06T08:49:00.024+02:00

In een iets verder gelegen en duister verleden bracht ik met oestrogenen overgoten teksten aan voor Drivr.be. Deze mooie website verenigt de petrol heads der lage landen, met ruimte voor stijl en humor. Een niet zo'n vaak voorkomende combi. 

Op tijd zag ik in dat ik meer te zeggen had over kookpotten en ingrediënten, dan over pk's, autobanden, motorblokken en koppeling, dus trok ik me terug op mijn eigenste speelterrein hier. 

14,95 £ op www.caagis.com

Maar af en toe voel ik die Drive(r) nog eens kriebelen. Bijvoorbeeld als ik zo'n grappige wijnstop tegenkom op een surfstrooptocht. Voor de auto-slash-wijnliefhebber. Een zesde versnelling is (veiligheidshalve?) weggelaten.

Een icoon

2011-05-05T09:00:00.011+02:00

Een chef-kok is niets zonder zijn messen. Van de mams, die meer chef is dan mij, kreeg ik naast het kookboek van de boerinnenbond ooit ook mijn eerste set messen: een demi-cef, een paletmes en een broodmes. Starterspakket. Ik en mijn lover, wij houden van setjes. Dus in prille tijden waarin het geld naar allerlei doeleinden vloeide zoals onze penthouse, spaarden we bij de een of andere supermarkt puntjes voor een messenblok.

Ons topappartementje is er, de messen van de supermarkt vertonen hier en daar een schram. Tijd dus voor the real thing: een demi-chef van Wüsthof. Exact 20 cm lang, vlijmscherp en een handvat van Ethiopisch hardhout uit duurzame ontginning.

Mijn oog is ook al gevallen op het fileermes, het ontbeenmes, de santoku ... Ja, ok, op zowat de hele set. Aangezien een messenset zoiets is als een huis kopen - een investering - kan het nog wel even duren voordat ik met al dat moois mijn lekkers bereid.

Tijd voor cadeautjes!

2011-05-04T09:00:00.038+02:00

Ik denk dat publiekslieveling Jamie Oliver in elk van zijn kookboeken een recept heeft waarin hij wel iets in zoutkorst verpakt: in zijn laatste nieuwe (Jamie’s Reizen), in een van zijn eerste boeken als Naked Chef, in Jamie’s Italië, in Kook met Jamie … En daar sta ik niet van te kijken. Het is niet alleen leuk om te kliederen met zo’n stapel zeezout. Het is – wanneer het gerecht uit de oven komt – ook altijd net kerst. Je mag immers een cadeautje uitpakken en verrassend afwachten wat te voorschijn gaat komen.

Ik heb geen zin om te wachten tot kerst, of het najaar, wanneer het mijn verjaardag is. Ik wil nu kliederen en verrast worden. Dus bestelden we aan de viskraam een mooie zeebaars, schoongemaakt en niet geschubd (de schubben beschermen het visvlees. Ze zorgen ervoor dat het zout de sappigheid niet kan onttrekken). Verdwenen er vier pakken zeezout in onze boodschappentas, zochten we de mooiste bio-citroenen uit en werd de rozemarijn gestript.

Het mooie is dat het een berg – letterlijk – werk lijkt, maar het in werkelijkheid zo gepiept is, zelfs met een Lazy Red Cheeks in de hand (Zie: Njam.tv):

Vis grondig spoelen. Vullen met rozemarijn en schijfjes citroen. Vis insmeren met olijfolie. Het zout mengen met eiwit, zodat het vochtig is, maar niet drijfnat. Bodem van een ovenschotel bedekken met een laag zout. Vis erop leggen en verstoppen onder een centimeter (of twee) zout. De kop en de staart hoeven niet per se bedekt te worden. Het geheel zo’n 35 minuten in een voorverwarmde oven (180°C) en daarna kan je zo heerlijk romantisch met twee wat zitten plukken aan mooie, sappig gegaarde zeebaars. De smaaksensatie is een topper!

Volgende keer verdwijnt er een lammetje onder het zout. Of zou ik dan toch niet liever die kip met tijm uitpakken?

Positivo in de keuken

2011-05-03T13:55:00.001+02:00

Bladen, doe-het-zelf-boeken, psychotherapieën, sollicitatieadviezen ... Ze staan er allemaal bol van: "wie positief denkt en doet, komt verder". "Wie een positieve ingesteldheid heeft, straalt dat ook uit en trekt kansen en leuke mensen aan." God is niet meer het wonderwoord des tijds. Neen, "positivisme" voert het lijstje nu aan. Verwar het vooral niet met arrogantie. De positivo's zouden niet blij zijn.

Ik kan niet achter blijven. Zelfs niet als er toch met een zekere regelmaat een dosis negativisme door mijn bloedbanen stroomt. Dus bij deze roep ik positief en vol zelfvertrouwen uit: ik maakte gisteren 's werelds beste en lekkerste risotto! Ok, of toch de smakelijkste van Europa. Ik durf de concurrentie aan met half Italië en bij deze daag ik ook Jamie Oliver uit.

Ik heb geen foto's, mijn proefpanel bestond uit welgeteld één persoon die daarenboven nog eens bevooroordeeld is, daar hij samen met mij de heerlijkste katoenen lakens deelt en ik moest het stellen zonder home made bouillon. En toch, laat ik het positieve gedachtengoed zegevieren en stel ik dat het 's lands meest begeerde risotto was.

Met ui, selder, look - of course - aangevuld met geroosterde pompoen, pijnboompitten, gorgonzola en basilicum. Iemand geïnteresserd in een proeverij aan een Table d'Amis voor de verrukkelijkste risotto van Leuven?

Positivisme is aantrekkelijk, maar bescheidenheid siert een mens ook.

Uit de Italiaanse kookboekenkast

2011-05-02T14:50:00.000+02:00

Wanneer deadlines langs alle kanten en in alle vormen aan mijn mouwen trekken, is er gelukkig nog VTM-journalist Patrick Van Gompel. Hij stuurde me vorige week een lijst die twee van mijn passies herbergt: kookboeken en La dolce Italia. Geen van al die boeken zouden misstaan in mijn boekenkast. Wel eerst een beetje plaats maken dan. 

En de lijst is het delen meer dan waard. Kunnen ze er bij jou nog bij?  

* Mijn Italiaanse dieet – 100 gezonde recepten uit de zonnige keuken (Fontaine Uitgevers) heet het boek van Gino D’Acampo. Het is bekend: in de landen rond dee Middellandse Zee eten ze gezond. D’Acampo legt het allemaal uit. En zonder schroom staat er naast een heleboel kleine, frisse gerechten ook een recept voor pizza’s, echte caloriebommen, dat weet iedereen. Bij de recepten staan trouwens de caloriewaarden en andere cijfers over vetten, suikers en dat soort dingen. Heel fraai in dit boek: de vele kleurenfoto’s afgewisseld met oude zwart-wit foto’s.

* Het familierestaurant La Botte in Genk is een begrip. Auteur Erik Verdonck trok met chef Vincenzo Giacomazza terug naar Sicilië en dat resulteerde in een heel vrolijk en fraai en duidelijk boek, De authentieke Siciliaanse keuken bij La Botte (Linkeroever Uitgevers). Geen moeilijk gedoe, werken met vers en echt.

* In Italië is het aantal soorten pasta niet te tellen en hier bij ons zijn er ook meer dan genoeg kookboeken Italiaans eten. Af en toe verschijnt er zo'n kookboek dat net iets beter is. Bijvoorbeeld: De Zilveren Lepel Pasta (Standaard Uitgeverij, 29,95). Pasta zoals de Italianen het bereiden en eten, is de ondertitel. Het boek maakt vooral duidelijk dat je Italiaanse pastagerechten heel sober en puur moet houden. De smaken niet verknoeien dus.

* Nog zo'n bijbel is The River Café Klassiek Italiaans kookboek (Kosmos Uitgevers, 39,95) van Rose Gray en Ruth Rogers. Met meer dan 200 recepten en allerlei verhalen uit Italië. De recepten zien er allemaal authentiek uit, ze worden ook klaar en duidelijk uitgelegd. Voor geoefende fornuisgebruikers.

* Joost Overhoff is gek van Italië en hij schrijft er boeken over als De smaak van Italië, Ontkurk de wijn!, Il menu, Woordenboek van de Italiaanse keuken. In Cacciucco –een feestelijke Italiaanse vissoep, een mozaïek dus- reist hij kriskras door Italië en pent hij over van alles en nog wat. Voor de zware fans.

* Claudio Dell"Anno en Gaëlle Six, beiden uit Knokke, wonnen de tweede editie van het populaire vtm-programma Mijn Restaurant! Ze hebben dat programma niet zomaar gewonnen natuurlijk, ze hebben hun kookkunsten uitgebreid bewezen. Hilde Smeesters schreef hun recepten op. Dell'anno in de Oude Dekeny (Lannoo, vtm) is geen kookboek voor beginnelingen. De Heerlijke rozemarijnaardappelen zullen nog wel lukken maar de Vitello tonato is al een ander paar mouwen. Tussen de gerechten door vertelt Hilde Smeesters nog over het doen en laten in en rond het restaurant. Mooi boek. Schitterende foto's van Heikki Verdrume.

* Ciao Italia Guy Mirabella (Inmerc) is net zo goed een kijk- en leesboek als een receptenverzameling. Guy Mirabella is een kok in Australië maar hij is ook vormgever. Dus hij heeft zich uitgeleefd in dit boek dat eerder past op het salontafeltje dan op de keukentafel. De ouders van de moeder van Guy Mirabella waren herders op Sicilië, de ouders van zijn vader groeiden op in New York. Wel heel Italiaans-Siciliaanse gerechten dus.

* En hopla, De smaken van Italië (Fontaine Uitgevers/Roularta Books, 19,95) 300 authentieke recepten uit alle streken. Veel boek voor weinig geld met regio, recept, foto. Netjes.

* Een geinig boek is Spaghetti (Rebo Productions, 9,95) omdat het is uitgegeven in een traditionele Italiaanse spaghettiverpakking. Er staan meer dan 300 recepten in. Geestig als cadeautje.